Clothilde

wie bewoonde het huisje

van schuinsover : een beeld

van schemer, een vitrinekast

een gele, magere hand heeft

een blikken doos genomen

een zoetigheid die koppig

aan je tanden kleeft

zo is het dorp jou bijgebleven

in flitsen van een film

gelijk je strookjes vond

aan een bioscoop voor grote mensen

uit de huizen van de straat

komen gedrongen droomgestalten

ze dragen een mooie naam

als Clothilde van Noekes

ze heeft jou snoep gegeven

je ziet een bevende hand

en een scheur van glans in de schemer:

de hogere ruitjes van een deurtje

en moest je niet beloven

dit geheim te delen

je hoofd loopt van haar gefezel over

en vergeten is verspelen

zo tast je naar licht in een verleden

je zou het god betere ‘t

moeten weten: een braaf gezicht

een kaboutervrouwtje dat leeft

in het huisje van schuinsover

een bruine bijna zwarte bol van drop

die aan je tanden kleeft:

meer bleef in de schemer

jouw strookjes zijn op

Staf De Wilde

Uit het archief: aller-eerste brief aan Jan Van Herreweghe

Harelbeke, 4 mei 2000.

Jan,

Je brief van 29 april heb ik, samen met een grote kop muesli, met grote gretigheid verorberd. Beide hadden een fruitige, exotische smaak, met heerlijke nootjes. Vooral die laatste hebben mij in vervoering gebracht. Resultaat: de kop was als gelikt en je brief had koffieoortjes en bruine “kanteboordjes”.  

Op jouw suggestie verzamel ik nu  teksten van artikels, inleidingen en toespraken die ik schreef tussen 1966 en 2000. Deze bundeling is een soort van prozaïsche tegenhanger van de bloemlezing In de weelde van de liefde, een selectie van gedichten die ik schreef in diezelfde periode. Ik geef het boek de titel Ik zou liegen als ik het anders zei. Het is verwant met Jan Biorix (de klemtoon op de eerste lettergreep) van Jan Walravens: een “notitieboek”, waarin bespiegelingen over kunst, letteren, politiek, maatschappij vermengd zijn met autobiografische gegevens en herinneringen. Vijf jaar na Walravens’ dood verscheen zowel van Weverbergh als van De Wispelaere een Jan Biorix-achtig boek. Weverberghs boek heette Puin, dat van De Wispelaere Paul-Tegen-paul. Ook Daniël Robberechts schreef verwante boeken, zoals De grote schaamlippen (1969) en Dagboek ‘64-’65 (1984). Peter Deleu ontwierp een serie juwelen rond De Graal en het Graf van Jezus. Eén van die ontwerpen zal hij kiezen voor de kaft van Ik zou liegen als ik het anders zei. Op de rechterflap licht hij zijn keuze toe. Wat denk je?

In Guy van Hoof, dichter zonder kroon *, een essay, een verhaal over zijn poëzie, onderstreep ik de rol en de betekenis van Jan Walravens voor onze letteren. Hij was een voorpoststrijder, een wegbereider voor jeugdige schrijvers als Herwig Leus, Hedwig Speliers, Weverbergh en vele anderen, noem ze de jonge honden die in de jaren ’60 Vlaanderen en de wereld zouden wakker blaffen.

Een paard blaft niet, ik weet het wel, maar in mijn gedachten ben ik te veel bij Lucy de Confolent, mijn appaloosa, dartelend in de prairie van Confolent bij boer Marcel Warlop. Dit is niet gezond, ik moet dringend naar de dierenarts voor een spuit. Ook in deze brief komt het paard ongegeneerd vanachter het hoekje te voorschijn. Waar het hart van vol is…  

Ik abonneerde mij op drie tijdschriften over paarden en kocht een boek over hun verzorging. Bovendien won ik een boek uit de cadeaudoos van “Het Nieuwsblad”, Jan, ik won een boek: een moderne kinderencyclopedie, Mijn eerste grote kinderencyclopedie van Andrew Langley. Het eerste naslagwerk voor thuis en op school. Ik heb (nog) geen kleinkinderen, maar jij hebt een pracht van een dochter: Siel (ik tik dichter i.p.v. dochter: een teken?). Zou Siel hier blij mee zijn? Ik doe haar het boek cadeau. Afgesproken?

Boeken vullen onze dagen, dit is juist, maar we mogen ook de andere(n) niet vergeten: ons lief (mijn vrouw is voor altijd mijn lief), onze kinderen, onze (weinig echte) vrienden, … Ik heb dat moeten leren, Jan, en ik geef toe dat Ginette ook in deze zaak mijn ogen heeft geopend: ik hou van de(ze) mensjes.  Weet je wat ik verfoei en mijd als de pest: onbeleefderiken, gemene typen, “grote ballons met veel en alleen lucht”, die omdat ze zich zo grootmaken, denken dat ze de wereld imponeren; mij niet gezien: voor mij telt respect, fatsoen, gezond verstand, cultuur, vriendschap, spontaniteit… Hoe ouder je wordt, hoe meer je snoeit aan “de boom van de vriendschap”. Ik maak de laatste tijd veel nieuwe vrienden, jij onder andere, en Marcel Warlop, en Inge, de vriendin van mijn zoon Peter. Dat is verrijkend, het geeft je nieuwe adem, levenslust, gezonde lucht.

Op mijn zwarte tafel liggen nog een zestal boeken ter recensie voor De Vrijzinnige Lezer: van Paul Claes, De Gulden Tak, over antieke mythe en moderne literatuur (ook mijn dada), van Hans Moll de roman Chantal, De Baadster van Maria Barnas, een gedichtenbundel van J. Eijkelboom en Herman Leenders. Speelgoed van Leenders is een knappe bundel, sterke, ontnuchterende, alle schone schijn doorprikkende gedichten. Ik kom hierop terug. Waar haal ik de tijd? Ik ben met pensioen, maar ik kom verschrikkelijk veel tijd te kort om alles te doen waar ik zin in heb: niets moet nog, maar alles kan, en ik wil alles. Een moeilijke opdracht, ik zal mij beter moeten organiseren. Ginette ziet de vlaag hangen. Als ik te lang upstairs ben, durft zij al eens roepen: “Blijf je nog lang boven?”. Ze zegt het vriendelijk, maar ik heb de boodschap begrepen en ik ken de boodschapper. Ik ga naar beneden om een praatje te slaan en een uitstapje voor te bereiden. 

Jan, jouw brief is zo mooi gedrukt, op bijna perkamenten recyclagepapier, - met een gouden lipje in de linkerbovenhoek -, dat ik alle moeite van de wereld moet doen om ook op deze wijze eens creatief te zijn.

Thierry

* Guy van Hoof, dichter zonder kroon, een essay, heb ik geschreven in opdracht van De Gebeten Hond Harelbeke, 2001.

Burn-out

            naar Charles Ducal

Ik ben burn-out, ik doe het

niet graag meer, zei de leerkracht.

Dat is medisch niet te

bewijzen zei de dokter.

Dat is juridisch niet

relevant zei de rechter.

Dat is in onderwijs niet

te mijden zei de directeur.

Dat is politiek niet haalbaar

zei de politicus.

Diep onder de indruk

veranderde de leerkracht

van mening.

Thierry Deleu

REGLEMENT POËZIEWEDSTRIJD GEMEENTE KORTENBERG 2012

Deze wedstrijd wordt uitgeschreven door de Gemeente Kortenberg en de openbare bibliotheek van Kortenberg naar aanleiding van de 700^ste verjaardag van de ondertekening van het Charter van Kortenberg. Met dit charter gaf, voor het eerst op het Europese continent, een vorst medezeggenschap aan steden die onder zijn gezag vielen. Die vorst was hertog Jan II van Brabant en de steden in kwestie waren Antwerpen, Brussel, ’s Hertogenbosch, Leuven, Tienen en Zoutleeuw. Deze eerste prille vorm van democratisering werd georganiseerd door middel van een parlement dat om de 3 weken vergaderde in de abdij van Kortenberg.

Art. 1

Het thema van de wedstrijd is democratie in al haar verschijningsvormen.

Art. 2

De wedstrijd staat open voor iedere inzender vanaf 18 jaar.

Art. 3

Elke deelnemer mag maximum 3 gedichten inzenden.

De maximale lengte voor elk ingezonden gedicht is 1 pagina/32 regels.

De gedichten dienen in het Nederlands gesteld te zijn en in viervoud afgedrukt te worden op A4-formaat.

Art. 4

De ingezonden gedichten moeten eigen werk zijn en mogen nog niet eerder gepubliceerd, bekroond of op eender welke wijze openbaar gemaakt zijn.

Stilistisch is er geen enkele beperking.

 Art. 5

De gedichten dienen te worden ondertekend met een niet eerder gebruikte schuilnaam. De persoonsgegevens van de inzender (naam, geboortedatum, adres, telefoon en/of e-mailadres) worden op een afzonderlijk blad vermeld; dit blad dient in een afzonderlijke en gesloten enveloppe gestopt te worden en samen met de gedichten verzonden.

Art. 6

De inzendingen dienen ten laatste op 30 november 2011 verzonden te worden (dagstempel van de post geldt als bewijs) naar: Poëziewedstrijd 2012, Bibliotheek Kortenberg, De Walsplein 30, 3070 Kortenberg.

Art. 7

De Gemeente Kortenberg heeft het recht om alle ingezonden werken te laten voordragen, te publiceren en tentoon te stellen. De ingezonden gedichten worden niet aan de deelnemers terugbezorgd.

Voor de ingezonden gedichten en voor de eventuele publicatie, voordracht en tentoonstelling ervan kan geen vergoeding worden geclaimd.

Art. 8

De jurering gebeurt door een driekoppige, onafhankelijke en deskundige jury. Per deelnemer kan slechts één gedicht gelauwerd worden. Er wordt geen correspondentie gevoerd over de beslissing van de jury. Deze is bindend en definitief.

Art. 9

De hoofdprijs is een weekendarrangement voor 2 personen in de charterstad ’s Hertogenbosch (NL). Voor de eervolle vermeldingen wordt er een verrassing voorzien.

Art. 10

De winnaar en de deelnemers die een eervolle vermelding krijgen zullen daarvan persoonlijk verwittigd worden.

De hoofdprijs en de eervolle vermeldingen worden enkel overhandigd aan de deelnemers in kwestie indien die aanwezig zijn op de avond van de proclamatie, of aan zijn of haar afgevaardigde in geval van heirkracht.

Art. 11

De proclamatie gaat door op donderdag 26 januari (Gedichtendag) 2012 in de openbare bibliotheek van Kortenberg.

Art. 12

Door deel te nemen aan deze poëziewedstrijd verklaren de deelnemers zich akkoord met de bepalingen van dit reglement. Verdere informatie kan steeds verkregen worden bij de openbare bibliotheek van Kortenberg op het telefoonnummer 02/755.22.90.

Verschijning

            voor Hilde Sabbe

Smaken komen samen in all things

roots onze levensgeschiedenis

de bewoordingen onze herkomst

het fotoalbum een dagboek

kleertjes knuffels de geur van Leie

en de patisserietjes Kortrijks

paradox en toch heb ik een

liefde-haatverhouding met de stad

waar ik naar school ging waar ik les gaf

waar toen onverwacht kwart voor acht

een blonde lolita op mijn

netvlies werd gebrand voor altijd

Thierry Deleu 

Voorlopig bilan

Nu mijn laatste reis bangelijk

dichterbij komt een grote sprong

in het duister maak ik de balans

op van mijn leven, ik ben niet

triest alsnog niet dood creëer tijd,

een inventaris betekent

geen failliet, ik heb angst gekend

voor onzichtbare dingen het

natuurlijke zaad van wat wij

religie noemen, heb geleerd

dat de weg omhoog dezelfde

is omlaag, ik heb liefgehad

de liefde ontdekt gekoesterd,

heb het geluk vaak een handje

toegestoken, ik heb boeken

geschreven mijn nalatenschap,

er is slechts één goed ding: weten

en één slecht: onwetendheid, 

één les zal ik ook na mijn dood

niet vergeten: een mensenleven

is als een dauwdruppel op een blad

proef nog altijd de smaak, misschien

ben ik spreekbuis geweest van

niet opgemeten kleine trilling.

Thierry Deleu

erfzonde

er komt toch een dag dat men niet langer

verloochent: dit is vlees van mijn vlees,

been van mijn gebeente

die dag was zomers en jij stond op het koertje

met blonde krullen en hemelsblauwe

pofmouwen met beestjes op je borst

je vader versteende en als een steen

werd hij geslingerd door de weerbarstige

tijd: hij speelde in een wegel waar het donker

huis stond van zijn meter, een lieve vrouw

wie kan ontkennen met verzwegen

woorden wat zijn ogen wordt ingewreven

als een schurend zout?

er was iets fout in de genen en nooit

zou je lezen wat je vader schreef:

het moest jou worden voorgezegd

en je schaterde om zijn dwaze kwatrijn

een naschijn van die dag is gebleven

al wordt het steeds vager wie nu

op wie gelijkt: wie een gebaar is

begonnen en wie het nabootst

zoals de bergen een stem

want als een berg moet je staan

onder een regen van stenen

na een aantal jaren: wie is nog

vader en wie werd reeds zoon?

een grote dichter heeft geschreven:

een vader wordt uit zijn zoon geboren,

zoals zaden komen uit een tussenfase

van het zaad en niet het zaad is de moeite,

het mooiste is wat tussenin bestaat

Staf De Wilde

Rakelings

            voor Hilde Sabbe

Rakelings aan mij voorbij

een volbloed raket met

tergend trage snelheid

nieuws is bij de bron

al verleden tijd, jouw

verslag van mensdom

dringt zich zachtjes op,

de snelheid waarop je op

mijn adem trapt beklijft,

ik laaf mij aan je taal je

schalkse blik je flair

om weemoed op te roepen,

je columns ruiken naar

de frisheid van jeugd,

ook al is je verhaal over

tijd datum overschreden.

Thierry Deleu

GRIEKS CYNISME

Onze wereld bolle vliegenvanger

waar gek veel mensen zich aan vasthouden,

nog bewegen ook, angstaanjagend

dreigend voor zwaartekracht en implosie,

het merendeel van hen stinkt heeft honger

is dodelijk ziek. Waar is de sterke

man die de vliegen gevoelige slag

toebrengt? Zelfmoorden epidemieën

doodvonnissen, oorlogen echter

veel efficiënter om toename

kinderen aan banden te leggen.

Wie preekt dat wij oorlog voeren

omdat het Gods wil is? Waar zijn de

oorlogsstokers krijgsheren onze helden

in de vuurlinie? Ik heb het niet zo

op ze, maar dat soort mensen is nodig.

Ik maak mij druk om het mensdom dat ons

in de nek hijgt. Daar dacht ik aan toen ik

het cynische uit mezelf naar boven

haalde in de file op de snelweg.

Thierry Deleu

DE BAAN
naar Quiberon

Op de asfaltbaan
rijdt een ketting haast
in duizend wagens.

Aan de wegrand
zingt een krekel
zijn stilstaande zomer uit,

terwijl de stad duurschuift
in eengemotoriseerde haast
naar Adem aan zee.

Fernand Florizoone
uit Lezen in de appelboom

Bij Demer Uitgeverij verscheen de 50ste uitgave: 

bundel essays, artikelen, gedichten, korte verhalen over/van belangrijke Marokkaanse dichters en schrijvers vanaf de jaren ‘60 

DE KALLIGRAFIE VAN DE SCHREEUW

DRISS CHRAIBI, ABDELLATIF LAABI, MOHAMMED KHAIR-EDDINE, ABDELKEBIR KHATIBI, TAHAR BEN JELLOUN

door JORIS IVEN (dichter/vertaler) en THEO DIRIX (consul in Griekenland/vertaler)

www.lulu.com/content/10877401

Pocketboek, 112 pagina's

Prijs:

€16.00

In de inleiding schrijft Joris Iven:

In de armen van de ontreddering en de wilde revolte

Literatuur en Marokko, dat is een combinatie die nog vaak beelden oproept van Elias Canetti in Marrakech of van Gertrude Stein of Paul Bowles in Tanger. De herinnering aan de avonturen van de beat generation in de noordelijke kuststad en aan hun strandparty’s met tajine en landwijn is nog levendig. Foto’s uit de jaren zestig met de vier grote Amerikaanse auteurs Paul Bowles, William Burroughs, Allen Ginsberg en Gregory Corso tegen een exotisch decor getuigen nog van hun aanwezigheid in Marokko. Maar evenmin als bijvoorbeeld Malcolm Lowry de Mexicaanse literatuur zou hebben beïnvloed, is het jarenlange verblijf van Paul en Jane Bowles in Marokko van enige betekenis geweest voor de ontwikkeling van de literatuur daar.

Niettemin heeft Paul Bowles met zijn vertalingen van Marokkaanse volksverhalen voor het eerst in ons taalgebied de aandacht gevestigd op de Marokkaanse literatuur. Door zijn toedoen zijn we vroeger in contact gekomen met de orale populaire literatuur van dat land dan met zijn “geschreven” literatuur. De eerste Marokkaanse verteller die Bowles aanzette tot het vertalen van zijn levensverhaal was Driss Ben Hamed Charhadi, de auteursnaam van Layachi Larbi. In het begin van de jaren zestig werkten Larbi en Bowles aan het boek dat in 1964 in de Verenigde Staten zou worden gepubliceerd onder de titel A life full of holes. Onmiddellijk na publicatie kocht uitgeverij Meulenhoff de vertaalrechten en nog datzelfde jaar verscheen de roman in Nederlandse vertaling.

De bundel is te bestellen bij de uitgeverij voor € 18

(incl. verzendkosten binnen Nederland en België)

info@demerpress.be

http://www.lulu.com/spotlight/demeruitgeverij123

www.demerpress.be

Schoonheid

            voor Hilde Sabbe

Je eenvoud maakt je tot miss,

broos is je schoonheid, je

glimlach een zwaard, je gezicht

stille aanbeveling, dit

is geen gevlei als iemand

die in de spiegel ziet

en jaagt naar ijdelheid,

jij bent voorzichtig mooi,

je brengt geen leed of nijd,

liefde wijd en zijd maakt jou

tot harmonie, niet een lip

of een oog is wat ik schoonheid

noem, maar je spraak je taal,

ik hou niet van schoonheid

in termen van verwaand zijn.

Schoon is wat behaagt.

Thierry Deleu

Jenny Reynaert en Rogette Jonckiere 

exposeren in de IJzertoren

Van 3 tot 31 oktober. 

Zaterdag en zondag in aanwezigheid van de kunstenaars.

GASTDICHTER FERNAND FLORIZOONE

Foto Dirk van Hove

Fernand Florizoone (°1925) 15-tal gedichtenbundels, o.a.: Op de bermen van de tijd, Zee van naamloosheid, Mijn spraak is in de rui, Liefde heeft een zachte huid. Bloemlezingen: Rituelen van kwetsbaarheid. Braille-uitgave met CD (Varsenare Braille-instituut). Gedichten werden opgenomen in een tiental verzamelbundels o.a. in Komrij's Nederlandse Poëzie van de 19de t/m de 21ste eeuw en enige gedichten. (Uitg. B. Bakker), Hotel New Flanders, 60 jaar Vlaamse poëzie 1945-2005 (Poëziecentrum)". Prijzen: o.a.: J.L. De Belderprijs 1977; Briljanten -Litera, Beringen 1982; Vijfjaarlijkse Guido Gezelleprijs 1982-1986 van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal & Letterkunde.

DE BOOM

De boom is wijs,

kan in de kamers kijken
maar hij zwijgt,

de boom is heilig,

hij mag in de hemel turen
en verkondigt de vier seizoenen,

de boom is als grootvader,
hij verwelkomt
met wijdopen armen

DE REGEL

                 voor Caroline en Frederik

Het staat geschreven
in de regel van de hof van Eden

waarom de vonk er is,

waarom de liefdesroep,

zij dronken samen

uit het morgenrood,

 zeewijd zoenden zij
de grenzen weg.

HET HUIS

Voor wie dit huis
het dak van behoud,

de muren van samen

eens wij overeinder zijn?

Anderen zullen wonen,

aan tafel, in bed,

de symbolen van bestaan herhalen.

Wij zullen dood zijn,

zal één woord
uit ons verblijf overblijven?

Wij bouwden dit huis
in het voorbijgaan.

MAART

Het water
nog waterkoud
en schuchter

wat nog rest aan ijs
geeft zich over

21 maart

strijkt nacht en dag
in waterpas

een vis
blaast bellen babbelwater
naar zijn spiegelbeeld.

IN EEN DAUWDRUPPEL

In een dauwdruppel
hangt het heelal
aan een grasspriet,

in een kind
klopt de hartslag
van een vader en een moeder,

in de ademtocht van de liefde
ademt de Adem
oeverloos.

DE SNEEUW IN ONS

Het had in ons gesneeuwd,

wij hadden witte handen,
onze adem en gedachten waren wit,
de daken droegen witte capes

en de velden huiden van witte beren.

Er zong een lied in ons,

een gamma witte noten
op een besneeuwde notenbalk,

een sneeuwlied van witte wijdheid.

Er klonk een zielslied in ons,
wij herkenden witte stemmen

in ieder van ons,

alle meervouden werden één
in witte verbondenheid.

MOEDER

Onder uw hart mijn tocht begon,
'k ontwaakte in uw moederoog
als aan een klare diepe bron,
gij liet mij spelen met de dagen,
gij waart het antwoord op mijn vragen,
gij bleef in mij dit wonder kloppen
waaraan eertijds mijn tocht begon.

DECEMBER

In het gras
trekt een merel
een pier uit december

terwijl de wereld
doorgaat
met leven en sterven.

KWAADSPREKERIJ

Nijd
spint een kwade draad
in het kleed van de bruid

wrok jaloersheid,
zaait netels
tussen de rozen van de dauw

de bodemloze mond
besmeurt het brood
dat onder zusters en broeders

wordt gebroken.

MENSEN

Als raadsels
zijn zij de wervels van de tijd
mensen
van voorlopigheid

schakel aan schakel
beklimmen zij
de eindtijd aarde
op weg naar de morgensterren.

VOGELS

Ganzen
schrijven een V
in het morgenrood

met windgespreide vleugels
laat de aalscholver letters lezen
die leken van 't Langelis en licht.

Ondertussen
op een draad van mijn gedicht
twaalf mussen
zomaar gezellen van geluk.

Op een draad van lang geleden
een geelgors
bootst mijn heimwee na.

Vogels nodigen me uit
tot medevleugels
om me te verliezen
in het heelal van mijn geboorte.

ONTMOETING
        Bij een schilderij van Bert Verstraete (Hoge Blekker)

In een land van waas
kan men hem ontmoeten
met de grisailles van zijn baard

maanweiden en mistmelk
hebben zijn stap gedreven
naar bewoonbaarheid van gedachten

in nevels heeft hij
stenen eenzaamheid gemetseld
tot een stad van waas

een dakpan rood
een voetstap wit
zijn hem onderweg ontvallen

eenheid zoekend met aarde en leven
ontmoet hij zichzelf
zijn eenzaam adagio.

WIELRENNERS

Een regenboog ruggen
een karavaan haast
af en toe een drinkbus
en een elleboog
omhoog

baan en banden
sissen en snelverhaal
een locomotief op benen.
Paard en koeien grazen voort.

Op het caféterras
bierstemmen wegen de mee,
ook de burgemeester drinkt een pint mee.

Op de trappers van de tijd
de renners razen voort.

HAAR STEM
        voor Julie van de maancirkel (Julie Goderis)

Haar stem
een klank van weiden
en van blauw water de viool

zij waadt
door rietvelden van gedichten.

Eens stokte haar stap
op een stilte van ademloos
bij het dageraadsel
van de omgekomen dichter

sindsdien danst zij vaak
op maancirkels
om de weemoed van de aarde.
de renners razen voort.


TERUGKEER

Terug naar huis
waar winter
moeder is,
de nacht toegedekt
de morgen
opgewekt

huis
met kamers hebbedingen

terugkeer
voelt de zoom
van wonen aan.


KIND

Het speelt de dromen van winterkoninkjes,
raapt manna in de tuin,
het loopt zijn nieuwsgierigheid achterna
om de voeten van de zon te zien
en de slaapmuts van de maan,

dit kind van tasten
onaangetast
als een antenne
boven de crisis der volwassenen.

GELUK UIT WIND

De knaap met een vlindernet
slaat geluk uit wind,

een wouwaapje vlecht zijn raadsel
in het riet,

de grote vakantie
zomert in libellen en barbecue,

vanwaar haalt sneeuw haar wit
en liefdesnacht haar hemelbed?

Waarom kan tijd
soms tijdloos lopen?

Fernand Florizoone

actualiteitswetenschappen [пусть животные приходят!]

Materie raast over braakland, bergen en binnenmeren
Hoop en wanhoop worden eindelijk eerlijk verdeeld
Zeevaardige schepen zinken ter plaatse tot op de bodem
van de zompige akkers van zuinige varkensboeren
Uit reten en spleten rennen ratten en belhamels
gedupeerd en vol illusies hun zekere dood tegemoet

En prinses doornroosje zal niet meer moeten meemaken
ooit nog vochtig en pedofiel wakker te worden gekust
Lang en gelukkig smeert in uithoekige bouwvalligheden
het gemeen al jaren geen bruine rabarberconfituur
op vereenzaamde sneden gewijd zevengranenbrood
Ook daar verkoopt de pest afgeprijsde stinkbuilen

Op de daken wordt elke dag wilder en sexy gezongen
De dansers zwelgen in de kelders hypercola en wijnazijn
in het zwart en wit van Antwerpse nepgeheugenpillen
Dromen de opeen gestapelde eeuwelingen hun laatste droom
De zuigeling Robbe: die  is aan acuut hersentekort gestorven
Een naamloze dode is de kamer ernaast geboren in vruchtensap

Dat alles gebeurt daarboven
Dat alles gebeurt daaronder
Dat alles gebeurt daar middenin
Dat alles gebeurt daar waar
Niemand er nog over verhalen kan

Пусть животные приходят!
Eric Rosseel

Sluier van nevel

Haar gedachten zijn diep als

ze naar herinnering zoekt

die ze achter zich heeft gelaten.

Woorden die ze spreekt

de werkelijkheid niet raken

in haar ogen het stille vragen.

Als ze dwaalt tussen de sluier

van nevel maar de weg naar

helderheid niet meer vinden kan.

© Paula Hagenaars

Wereld Alzheimerdag 21 september2011