Op het ritme van de zee



En hoe de zee met
ontblote hand je telkens weer inpakt.?

Hoe je huid dieper inkleurt
met meeldraden van zon
en zomersproetjes telkens
hun zin krijgen.

Hoe je blik steeds hoger
krijsende meeuwenvlerken achterna.

Je parelwitte adem
op het ritme van zee
plukt de halve wereld leeg.

Hoe in het holst van het vertier
de dijk in al zijn variëteit
een terrasje savoureert.

En dat de verf van je vingernagels rood is
kan ik voelen tot hier.

Vreemd toch hoe zeekiekjes stiekem dromen,
alsof je haarscherp poseert voor een favoriet schilderij
en ik je zeewaarts silhouet
steeds nauwkeuriger herschep.

Dichter kan niet.


Julie Goderis