HET MYSTIEKE DORP

naar een doek van Georges Verschingel


Hij die rein is als de meeldraad
is het gegeven
het dorp vervoerd te zien,

de huizen toegespitst op toren,
een aureool omkranst het wonen,
de weg loopt door de mirre vande zomer.

Binnenshuis en landwaarts
bestuift liefhebben
het stijgen van het zwijgen,

het dorp vervoerd:
een liefdesbrief van de aarde aan de hemel.


DE LANSSTOOT


De kleuren zijn de ziel ontlopen
elk woord is grijs
en elke echo wedergrijs.

Blindheid die tot inzien noopt,
de lansstoot wijst
Adieu.

De ruimte bitter,
de azijn was grijs
en wederzijds de dood.


IN HET APPELHOUT


De appels geplukt,
de boom van goed en kwaad ontbladerd,
Goede Vrijdag in het appelhout,

een zee van niet meer wonen,
geen mensen meer,
waar zijn de vrienden?

Het uur ontledigd
en de leegte geladen,
het wijde land gewijd.



Fernand Florizoone