Dames en heren,
Beste Thierry,
Als burgemeester van Koksijde is het voor mij een waar genoegen u allen hartelijk welkom te mogen heten in ons gemeentehuis ter gelegenheid van de voorstelling van de nieuwe roman Liefde en dood op Sint-André, van Oostduinkerkenaar Thierry Deleu.
Beste vrienden, ik hoef u waarschijnlijk auteur Thierry Deleu niet meer voor te stellen. Precies één jaar en twee dagen geleden bliezen wij in onze Kokpit verzameling met een uitgelezen kransje schrijvers en dichters voor de voorstelling van de nieuwe vereniging "De 50 Meester-dichters van de Lage Landen bij de Zee", ontsproten aan het brein van Thierry Deleu. Tegelijk werd toen het eerste jaarboek van de meester-dichters gelanceerd, met als titel Hoe de dichter zich een weg geselt tegen wind.
Een schrijver-dichter in je gemeenschap hebben wonen, dat is altijd iets speciaals. Want ze zijn zeldzaam. Immers, orde brengen in de chaos van ideeën, hersenspinsels, dromen en fantasieën die in je grijze hersenmassa ronddwalen, en dat allemaal klaar en duidelijk, bovendien in zo mooi mogelijke bewoordingen, op papier zetten, en aan een hongerig maar kritisch lezerspubliek toevertrouwen, dat is inderdaad geen gemakkelijke opdracht! Het vraagt veel voorbereiding, onderzoek, taalvaardigheid, inleving, doorzettingsvermogen. De daad van het schrijven is ook vaak een eenzaam gebeuren. Liefst geen vrouw aan je zij die je elke zaterdagnamiddag meetroont naar de winkelstraten, liefst geen pruilende kinderen aan je broekspijpen die willen dat je met de blokjes een toren bouwt, een echte toren, niet de spreekwoordelijke ivoren...
Daarom moeten wij eigenlijk de schrijver-dichters in onze samenleving, in onze gemeente, koesteren als kostbare parels.
Want ze presenteren ons spannende avonturen, creëren een andere wereld, zorgen voor heerlijke taalkunst, bieden licht in de duisternis, leggen indien nodig ook wel eens de vinger op de maatschappelijke of op de persoonlijke wonde.
Er woont wel een aantal schrijver-dichters in onze gemeente, maar ik ga ze niet noemen want dat is veel te delicaat, met uitzondering, - u zult mij dat niet kwalijk nemen -, van ouderdomsdeken en veel gelauwerd dichter Fernand Florizoone.
Maar beste vrienden, er zijn schrijvers van velerlei kunnen. Wij kennen in onze gemeente vorsers in historische documenta en heemkunde, we hebben schrijvers die houden van het interview en de uitgebreide reportagestijl, we hebben pennenridders die liederen plegen, we hebben ook auteurs die de voorkeur aan geven aan de stroom van de eigen verbeeldingskracht. Elk genre heeft zeker zijn verdienste, maar een eigen fictief verhaal en decor scheppen, dus zelf je onderwerp uit het niets tot leven wekken..., dat is toch wel een kunst apart.
Daarom doet het me zo'n plezier dat er na lange tijd weer eens een roman, een verhaal verschijnt waarvan de diverse episodes zich in ons eigenste Koksijde afspelen, namelijk op Sint-André, de wijk of het stuk strand tussen Koksijde en Oostduinkerke met de prachtige Schipgatduinen als steunkussens voor de vermoeide rug. Thierry, uw nieuwe roman is immers getiteld Liefde en dood op Sint-André.
In onze wijdse en dunbevolkte Westhoek gebeurt het niet zo vaak dat deze streek het decor is voor een roman. Als ik denk aan enkele dergelijke voorbeelden uit het verleden, vallen mij volgende werken te binnen: Bella Stock van Hendrik Conscience (over een vissersmeisje van Adinkerke), De heer van Geuzen-Yde van Maria Vlaeminck (over de Veurnse burgerij tegen de sfeer van processie en kermis), Iseland, Iseland van Fred Germonpré, en niet in het minst De seizoenen van Clem Schouwenaars. Met Liefde en dood op Sint-André hebben we er weer een roman bij die onze gemeente en regio als ruimtelijke achtergrond heeft.
Nu is het wel een groot toeval, -of misschien ook niet, beste Thierry, dat uw zesde roman zich ontrolt in de buurt waar ik het geluk heb te wonen. Namelijk op Sint-André zelf, niet ver van strand en zee, op een boogscheut van het Schipgat, aan de rand van de duinen, in de straat met de veel betekende naam "Weg der Hoop". Bovendien Thierry, eigenlijk zijn wij buren, want we wonen niet op een boogscheut, maar amper op een steenworp van elkaar. Ik ben dus de eerst geïnteresseerde om uw nieuwe roman te lezen.
Thierry, als ik uw literair palmares overloop, dan kan ik niet anders dan veel bewondering voor u opbrengen: zestien gedichtenbundels, twee bloemlezingen, zes romans, zes essays, twee taalboeken, tientallen recensies, en talrijke andere letterkundige initiatieven zoals de oprichting van het genootschap "De 50 Meester-dichters van de Lage Landen bij de Zee", wat aantoont dat u helemaal niet in de vaak verguisde ivoren toren woont, maar dat u zekert ook een groot hart heeft voor het proza en de poëzie van uw zielsgenoten, van uw collega's schrijvers en dichters. U trekt bovendien ook als een kruisvaarder ten strijde tegen de gevestigde literaire machten en krachten in Vlaanderen en Nederland, waar beginnende schrijvers nauwelijks of helemaal geen kans krijgen om hun werken gepubliceerd te krijgen. Wel beste Thierry, ik vraag me toch af: wanneer en hoe hebt u dat allemaal voor elkaar gekregen, hoe slaagt u er vandaag nog steeds in uzelf een hoog werkritme op te leggen, ondanks het feit dat u nu met pensioen bent?
Daarom, beste vrienden, is het mij een groot genoegen Thierry Deleu hartelijk proficiat te wensen met zijn zesde roman. We kijken overigens nu al met nieuwsgierigheid uit naar uw Oostduinkerkse gedichten die volgend jaar verschijnen.
Ilse Chamon zal nu eerst enkele fragmenten voorlezen uit Liefde en dood op Sint-André.
Ik dank u allen voor uw aandacht.
Marc Vanden Bussche,
Burgemeester & Vlaams volksvertegenwoordiger
Geen opmerkingen:
Een reactie posten