Thierry,
Allereerst: wat mij in jouw boeken zo enorm aanspreekt, is die (voor mij) typische Vlaamse sfeer.
Het Vlaams is qua zinsconstructies toch altijd net even anders dan het wat killere Hollands.
Kan daar echt van genieten.
Wat betreft het verhaal: het eerste deel beschrijft van dag tot dag de emoties van een in de steek gelaten man. Dat komt heel geloofwaardig over.
Ook de emoties van deel 3 komen heel integer over.
Maar bij deel 2 ( die thuiskomst) ben je mij als lezer even kwijt.
Ik kan me niet voorstellen, dat iemand, die 2 jaar in de steek gelaten werd, niet vol van onderhuidse woede zit. Die hij weliswaar niet toont om haar niet opnieuw kwijt te raken, maar ik mis dit aspect in het 2de deel, waardoor het overkomt als een "gedwongen" happy end.
Ik kan me niet voorstellen dat iemand daar werkelijk zo laconiek overheen stapt, alsof ze alleen maar even een pakje sigaretten was gaan kopen. Je had misschien beter deel 2 in deel 3 en 4 kunnen verwerken als een stukje terugblik, wanneer hij aan het ziekbed terugdenkt aan de verzoening.
Wat het logischer maakt vanuit zijn angst om haar ziekte. (Volgens het principe: over de doden niets dan goed.)
Maar zoals gezegd: ik vind je schrijfstijl heerlijk om te lezen.
Roswitha De Graaf
Geen opmerkingen:
Een reactie posten