De overtolligen



Ze leven inwaarts.
In de eigen bloedrode aderen en haarvaten
delven ze naar een ietsje goud en edelstenen
zij het zonder het minste ressentiment.
Ze zien alles wat ze ook werkelijk zien
en daarbovenop nog veel meer van dat.
Ze horen hoe de slag van hamer op aambeeld
weergalmt in het slakkenhuis van hun oren
en het ruisen van het vocht in de wandelgangen
van deze oertijdse ongekerstende regionen.

Ze kijken door het venster.

Verlangens kopen ze sinds lang niet meer
noch in flessen noch in kartonnen dozen.
Waarvoor ze de straat zijn opgegaan
beseffen ze pas eens terug thuis, veilig
geborgen achter de doorzichtige douchedeur.
Vóór elk scherm op hun leeglopende weg
kruisen ze hun benen meer dan achteloos.
Waar ze op zo’n moment echt acht op slaan
is vanzelfsprekend nergens te bespeuren.
Een onbeschrijfelijke zalige waas slibt
de vensters van hun ziel voor eeuwig dicht.
Wie hen oprecht en gemeenzaam de hand drukt
wandelt blijkbaar onverschillig aan de overkant
van een bij dag en nacht opgehaalde brug.

Ze kijken naar het venster.

Ze hebben niet het minste weet
Dat buiten permanent
alarm wordt geslagen.
Ze lijden er ook niet onder
dat ze totaal onwetend zijn van
deze aanhoudende noodtoestand.

Zelfs op hun vensters laten ze
amper een opgebaard spoor na.


Eric Rosseel