VERGEEFS


Ik leg mijn huid over de bomen
en naakter ben ik in mezelf.
Op de rooilijn van de nacht loop ik
in evenwicht tussen dag en dood.

Alleen in dit bodemloos landschap
fluit ik opvallend de oren dicht.
De vogels van de angst talmen.
En ook de wind houdt zijn adem in.

Onhandig de handen houd ik
mijn daden in één wens gekneld,
in één waas gehuld, mezelf vergeten.
De nacht vloeit overvloedig toe

en in het ritselen van een ooglid
herken ik de hand van de dood.
Straks wordt het dag in de bomen,
en stoot vergeefs in mijn rug het licht

Thierry Deleu

Met dit gedicht won onze eindredacteur de dichterswedstrijd in kader van de "Nacht van de Ziel" te Oostduinkerke.

"We hadden het geluk hele mooie gedichten te jureren, maar de 3 juryleden waren het volledig eens over de winnaar." (juryverslag)