Het gedroomde kind



Ik heb het meisje gezien
langs de Ninglinspo op een herfstachtige zaterdagmiddag
dat ik met de dichter op een houten bankje
zat een beetje tijdloos en droomloos vooruit te staren

toen voor ons, op een heuvel, kortstondig
een blond, jong meisje verscheen, stil stond,
met naast haar een hond. Ik keek op en fluisterde
in hoorbare beelden van wat bestond en niet zo echt altijd bestaat:

‘Daar is het meisje! Kijk maar goed want bijna twintig jaar
geleden stond ze voor je, in de diepte van een donkere grot!’
Nog niet uitgesproken was zij verdwenen en hoorden we
stemmen van ouders, met wie ze wegliep tussen bomen.

Soms overkomt het een dichter dat zijn dromen of zijn oude,
onbewuste verlangens in andere omstandigheden, jaren
ver opzij geschoven, uitkomen. Het moment is rauw, zoet, en grillig.
De natuur laat zich niet willoos vormen tot een brug naar het verleden.

(denkend aan een wandeling in Ninglinspo, 2006)

Hannie Rouweler