DE DOOD EN DE ROOS

bij het werk van Jan Fabre


De dood hangt aan je ogen
en zwijgt
liever wijs je met je vinger
naar de diepte
ondergronds
de bodem trilt en niemand ziet de scheuren
op het netvlies, in de aderen van woorden.

Laat de schaduwen maar zweven en zwerven
langs grafzerken en kruisen
met namen die in een grijze geschiedenis zijn vergaan
het licht bungelt
aan draden gesponnen door de spin
die alles vernietigt
en druppels worden nagelaten op ingewikkelde ramen.

Zo zijn jouw beelden ook weer beelden geworden
die wij kennen, zo lang we bestaan
de geboorte van de eerste aanraking liefdevol
het verdwijnen van onschuld in een handgebaar
het weerleggen van feiten, foto’s, gedaantes
die elk seizoen een ander kleed, masker, droegen.
Je staat op. Je legt neer. Je bereikt met een roos de overkant.

Uit: Nieuwe Gedichten (2009)

Hannie Rouweler