metgezel



ontwaken is zich herinneren:
pijn bestaat, hij slaat spijkers
met koppen tot in je bot

dag, zegt hij, goed geslapen,
gedroomd dat ik verdwenen was?
en weer loop je in elkaar gedoken
weer loop je in de pas

hoe zou je hem ontlopen:
hij is jouw toegewezen metgezel,
neen, geen schaduw maar
een schaterende snater
die al jouw bezwaren overstemt

je ontwaakt en het lijkt
alsof hij naast je bed
al zat te wachten, klaar
om mee op pad te gaan:

het smalle pad van rondjes
om de kamer en hij smakt
en smaalt: tijd, zegt hij,
dat je mee aan tafel zit
en mij vertaalt

noem mij scherf, noem mij
spijker, noem mij klauw:
alles wat doorheen een huid
kan dringen, alles wat
doet zingen in mijn naam

en je zingt dan maar
als een die de duimschroeven
wordt aangelegd, de Spaanse laars,
het getande rad, de vlijmen
die onder je nagels gaan,
de hete was van een druipende kaars

en hij zingt mee, hij zingt voor,
hij kent al de refreinen
hij heeft geen haast
maar dat je zijn gezelschap
wou vermijden is toch
wel iets dat hem verbaast

Staf De Wilde