le mari de la coiffeuse – Patrice Leconte



hij heeft de geur der vrouwen
lief: jasmijn en rozen
en een heidens zweet
dat eigen is aan haar plooien
en vouwen

zoals men in het oosten
naar een tempel gaat,
kruiden brandt voor
lachende goden

zijn geloof is genot
voor neus en ogen
daarom koos hij een coiffeuse
uit, een boudoir van sproeiers
en fiolen

en zij, ze vreest dit oeverloze,
ze leest het einde al: de woorden
die ze heimelijk zal schrijven

er is geluk zo hevig, zo los
van maat en rede dat het onwerelds
wordt en van de wereld moet verdwijnen

en hij blijft over: hogepriester
van vreemde rituelen, hij danst
in haar boudoir waar de geur
zal blijven, haar heidens zweet

hij danst en glanst als de idioot
der goden: zonder maat want er is
geen maat waarmee men de vreugde
der vrouwen en haar geuren meet

Staf De Wilde