lopend door ons straatje

mijn dorp, ik voel je nader

komen en hoe spreek ik je aan

de namen ontbreken

van stille buren die stonden

in een poortje toen ik

verlegen ben voorbij gegaan

te jong was ik om deel te nemen

wanneer zij des zomers

samen zaten, zwaluwen,

vleermuizen boven hun hoofd

waarover werd gesproken:

de zorgen van de morgen

die al verneveld waren

in de vrede van de velden

ik was een ruiter op een rug

en speelde: mag ik oversteken

mijn dorp, nooit ben ik

aan een overkant gekomen

tenzij voor even

wanneer een veerboot

golfjes sloeg tegen een steiger

schaduwen van mijn straatje

onbeweeglijk als een reiger

staarden ze me na, hun namen

ben ik vergeten: de vrouwen

in een voorschoot, de mannen

met hun scheve pet

vandaag komen ze mij nader

al deze vaders met zware handen

en de moeders van rumoerige

kinderen en een eenzame dame

die overbleef en mij blijmoedig groette

alsof ik hoorde bij haar bloemen:

een zoemend wezen dat even

neerstreek en verdween

Staf De Wilde