Amper open gaat de dag
al dicht. Geheim van sneeuw be-
slaat het land met sporen van
stilte. Ginds heeft grijs een meeuw
hooguit honger in de gaten.
Lucht van oker valt voor
wit – dat heeft het raden naar
wat werd gedicht. Een loper
laat zijn longen uit. Ik houd
een been van plaaster stijf, krijg
huisarrest met scrabble klein.
Woordwaarde als goud: zij veegt
de oprit welkom. Mist blijft
hangen, zoutgebrek, winter.
(22 december 2010)
Steunverbod
Koud de wereld. Geen herberg
biedt die kwamen ramen om
doorheen te dromen, de ster
een been om op te staan.
Avond nu valt als een jaar
gedachteloos in duigen.
Alleen de slimste mens komt
klaar. Bezeten zenders buigen
de rietkraag waarlangs ik wandel
in rimpels van door wind be-
wogen water. Ik handel
nog in waarden klein. Het kind
bezet de ziel met wimpels.
Zijn deelwoord, dood: bemind.
(23 december 2010)
Op weg, het leven doorgangs-
kamp met bandwerk van barakken.
Wat wijzen zonder lamp
– leeg landschap, kale takken –
gaan het wijzend teken ster
voorbij. Het weeskind kwijnt in
spervuur, aids. Zeg ons, hoe ver
nog, wachter, de nacht? Er lijnt
zich in het oosten rood een
lichtstrook af. Mijn grenzen zijn
niet langer van tel. Een bloot
beginnen wuift als eindrijm
voorbije maanden uit. Groot
welt uit het oude nieuw de wijn.
(28 december 2010)
drie kwatrijnen
Het nieuwe jaar houdt een slag
om de arm. Een slappe vlag
hangt roerloos in de regen –
bedachtzaam luikend de dag.
Weg rotjes en vals vuurwerk,
stilte een vreemdsoortig merk
met af en toe wat vogels.
In de verte klokt een kerk.
Wij gaan. Ik houd het been niet
langer stijf. Uit het vergiet
van tijd druipen droefheid, waan.
Ik verhef het tot uw lied.
(1-2 januari 2011)
drie haiku’s
mantels van stilte
in geduld gedrapeerd veld
droom van versmelten
koning komt als kind
in doeken gewikkeld woord
dodelijk verband
toonbeeld van een ster
stal met dieren kort bezoek
liefdesweefsel wit
(3 januari 2011)
Dirk Blockeel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten