EENMANSVLUCHT
Gevlucht voorbij speren van regen,
ik die schaduw hing aan stille bomen,
balsem wreef op kreunende kruinen,
met neergehurkte adem luister ik
naar het breekbaar spreken van de takken,
mijn ogen uitgewist van geur van mist
en angst om vallende blaren. Ik die
groene ruggen streel van krekelstemmen,
vlugger stuifmeel overbreng dan de
vlugste vlinder, onder het asbest
van de maan snijd ik de takken tot
stilten, wachtend op het eerste licht.
Thierry Deleu

Geen opmerkingen:
Een reactie posten