Waddenzee

Weer sta ik op de dijk

tussen onwetende, grazende

schapen te kijken naar die

luchten boven beweeglijk water.

Alweer die vreemde spiegel

als aan de horizon geklonken

waarboven wolken geen bestemming vinden,

verder trekken naar een andere kust.

Net als de vogels op het slik

die driftig in de bodem

pikken, voedsel voor hun

lange reis. Als één opstijgt, dan allen.

Ik kijk tot het tij opkomt en water

langzaam binnenstroomt.

Er is niets dat zomaar komt of

gaat en niets dat zomaar blijft.

Hannie Rouweler