MIJN KLEINE REPUBLIEK

van hoof(d)zaken en bijzaken

-onregelmatig verschijnend verhaal
(1)

In mijn eigen kleine Republiek (met hoofdletter want het land heeft geen naam, alleen maar Republiek) zwaai ik de scepter. Niet vanuit een sluimerende neiging tot dictatoriaal gedrag maar integendeel geïnspireerd door een diepe bekommernis.

Mjn onderdanen zijn woorden, letters, en ik moet ze op een rijtje zetten, op één lijn krijgen, ze onder controle krijgen, en in bedwang houden.
Overigens is democratie een groot woord, een dik en duur woord, dat door dik en dun verdedigd dient te worden. Met woorden!
Er is nooit teveel aan democratie.

Democratie is een rekbaar begrip en kan voor allerlei doeleinden worden aangewend, ge- of misbruikt. Duitsland was vele jaren verdeeld in een democratisch westers deel en een Democratische Republiek. Er was zelfs een muur voor nodig om waarden, normen en vrijheden van de DDR te waarborgen en te vrijwaren. Is het nog vrijheid te noemen, één die tussen grenzen en muren wordt bewaakt als een gevaarlijke
gevangene?

Was -en is- veel van wat met godsdienst heeft te maken niet ook zo'n terrein dat het muren en wetten wordt vergrendeld, waar bepaalde grenzen niet mochten /mogen worden overschreden?

Alles wat naar fanatisme neigt staat dus blijkbaar vrijheid in de weg, en omgekeerd kunnen vrijheid en fanatisme bijgevolg moeilijk samengaan.
Alleen was het zo dat na de val van de muur het aandeel van cultuur in het maatschappelijke leven plots onrustbarend daalde, zoiets als de val van de cultuur.
In plaats van boeken, concerten en theater wilde iedereen zich laven aan de westerse verworvenheden als MTV, camera's, mode, wegwerpartikelen, consumeren om te produceren, een boot, injectiespuiten.

Neemt in onze maatschappij cultuur méér in dan 0,5 percent van wat mensen bezighoudt? En hoeveel zou je moeten scoren om bevredigend of relevant te zijn?
Moeilijk te meten; bovendien ben ik in ieder geval geen cijferman wat dàt betreft, geen fetisjist van tabellen, kolommen, of polls. Als je de slimme en snelle jongenslaat betijen krijg je overal ter wereld op de kortste keren hamburgertenten, condoomautomaten, gokpaleizen, namaakproducten en slechte drugs, en verdwijnen boekhandels, uitgeverijen van literaire werken en culturele centra. Maar moet je beslist geen doem-
denker voor zijn.

Ondertussen werden en worden er op andere plaatsen muren opgetrokken. Aan de grens van de staat die eens het monopolie bezat als 'machtigste staat' van de wereld en Mexico. Of om Palestijnen nog verder in de armoede en de wanhoop te drijven, de beste voedingsbodem voor wanhoopsdaden, of terreur als ultieme hulpmiddel en uitlaatklep om land te krijgen voor en van zichzelf, een Land met hoofdletter, een Staat en geen bezet gebied.
Een land waar een kind kan opgroeien in harmonie met zichzelf en de rest van de wereld.
Met de hand op de -profetische- Bijbel of op de -koloniale- Portefeuille is al leed genoeg aangericht. Die hand moet -en dat klinkt echt niet melig in mijn oren- op het hart rusten.
Muren hebben nooit iets opgelost, oorlog leidt tot oorlog.
In mijn kleine Republiek staan geen muren, enkel woorden, bladspiegels, utopieën, denkbeelden, illustraties en voorbeelden, esthetiek en realisme, prullenbakken en bloemperken, een schaapherder zowel als de energie van de grootstad, Led Zeppelin, Erik Satie,Tom Verlaineen de New Yorkse Television, Julian Cannonball Adderley en verder planken met boeken vol woorden, mooie, tragische, romantische, originele of 'gewoon' woorden.


Guy van Hoof
23 oktober 2009