Thierry,
met de weinige middelen die er zijn. doe je ogen open. de tijd van de gemoedelijke burgerlijke inkapseling van het schrijven is ten einde. het vet gaat er af. is er af. we worden teruggeworpen op het eenvoudige feit dat als er iets dient geschreven te worden, het moet bijdragen aan de maatschappij waarin we leven. niet zoals wij die op basis van gecultiveerde romantieke nonsens ingelepeld krijgen, maar op basis van wat het schrijven zelf is. we hebben de taak een traditie te verdedigen, maar dat is niet de traditie van het verkocht krijgen omdat je toevallig wat meer centen liggen hebt om nog iets gedrukt te krijgen. of omdat je iemand kent die het wel geregeld krijgt.
mijn zus is erkend auteur. zij kreeg net de afrekening voor haar publicatiejaar. 8,50 euro. zij lacht daarmee, zoals ik lach met iedereen die lonkt naar faam, glorie en een zwembad in portugal. wij zijn geen broodschrijvers. als je broodschrijver wil worden, ga dan naar de sociale buurt op steenworp afstand van je eigen optrekje. schrijf dan de brieven naar hun schuldeisers, of de smeekbeden naar hun geliefden. dan krijg je tenminste brood op een plank.
de voorwaarden om 'erbij' te horen zijn ondertussen opgezwollen tot een resem strikte richtlijnen. mijn zus krijgt haar laatste bundel, een klein wrang meesterwerkje, ook nergens meer gesleten. niet braaf genoeg, het stuit tegen de borst om de waarheid in briljante vorm door je hart gepriemd te krijgen. die borst is verworden tot een hoornig mediatiek harnas bedekt met laag na laag van onkruidverdelgend slijm. een kweek achter luxueuse ramen, compleet met vrouwentongen en tuinkabouters.
de aanmaak van kwaliteit is een werk van jaren. dat doe je niet zo maar tussendoor, daar komt behoorlijk wat leed aan te pas, maar wat je terugkrijgt is een doorzettingsvermogen dat je weerom kan doorgeven. ik benijd niemand wat. je beantwoordt aan een profiel dat geexploiteerd kan worden om de hypocrisie in stand te houden, of je doet dat niet. dat is een uiterst simpel marktmechanisme, dat heeft met schrijven niks te maken, dat gaat over de aanmaak van producten en de merchandising ervan. onze overheden steunen dat voorlopig nog met wat vaag intellectualistisch geprevel, een neo-liberaal citatenboekje waar je zo door zit. als je niet weigert na te denken, tenminste.
erbij horen is dan ook niet een doel voor mij. het is ook nooit geweest. ik ga ervanuit dat als je wat je schrijft niet gelezen wordt, het niet relevant is. mijn blog heeft (had) ongeveer het dubbele aantal lezers per dag als die van DGM.dat is het resultaat van dagelijks werk. maar ook die blogomgeving is een vorm van exploitatie, ook dat is een economische realiteit. maar je doet het met de middelen die je hebt, en die zijn allemaal gratis.
wat er nodig is dat dit soort van gelezenheid, die zich ophoudt in de schemerzone van onze verschrikkelijk schandalige welvaartstaat, waarin alleen maar gezeurd en geklaagd wordt omdat de derde vakantie niet meer betaald kan worden, wat er nodig is is dat je ergens de eerlijkheid vindt dat je dient te schrijven met de hele wereld in je vingers. als dat niet lukt, dan ga je beter, zoals wittgenstein ooit zei, gewoon in een fabriek werken.
dat neemt niet weg dat de eerste aanzetten daartoe niet moeten ondersteund worden. maar dat doe je niet met voor te wenden dat wat er is, iets anders is dan wat het is. dat doe je door vanuit de basis te werken aan een positieve cultuur, die aanmoedigt, met positieve kritiek. dat doe je door het enge wereldje van de letteren open te gooien naar elke beleving van oprechte creativiteit, iets waar ik met het KLEBNIKOV CARNAVAL aan werk. een deelnemersfestival omdat er alleen maar deelnemers zijn. je zet een poort open, houdt die vrij voor ieder die wil. ik krijg mijn subsidiedossiers daarvoor nooit op tijd af, en dat is maar goed ook. je geeft niet door eerst aan de ontvangenden centen te vragen opdat je màg geven. je doet dat gewoon, de respons komt vanzelf wel, of niet.
soit. ik ben effie uitgeschreven daarover. het zal wel duidelijk zijn. al die misnoegdheid is een verkapte vorm van egocentrisme dat weliswaar noodzakelijk is bij de concentratie voor het schrijven zelf, maar je moet dat in je woorden achterlaten, en je woorden de daad laten overnemen die je aanvankelijk wou stellen. zaai. cultiveer. koester. lees er je boeken op na.
dv
Geen opmerkingen:
Een reactie posten