Herfstmusette


Bij vlagen bladert najaar partituren
door haar gladde haren. Daar houdt hij van.
Niet van de kleumende wind maar van de rapsodie
die haar omwoelt. Zo kraakt hij walsgewijs
dat kranige kreupelhout tot muzikaal geritsel.
Je weet wel: zoals de klepperende kare kare kiet kiet
stijgend uit het wa-wa-waanzinnige riet, en

-verdomd, er hangt muziek in de lucht en in een poging te componeren krijg ik geen noot op papier, dus pingpong ik met de plingplong en dwing drip te kletsen tegen drop in een zwepende regenzucht vragend aan het venster of het binnensijpelen, laat staan alles wegschrobben mag want na regen komt regenachtig, vertelt Van Dale en dan is er nog het regengordijn dat een refrein woedt met woe-woorden als op woensdag klettert het woeste ouwe wijven-

zijn vingers lenigen haar onstuimige lenden.
Sterren verlichten en verdichten
laag tikkende takken tot een wiegend herfstbed.
Onder het defilé van wolkenrokken last hij een kus
een duizeling in. Hoor de fluistering. Zie
ze dansen. Magisch vollemaans.

© Marleen De Smet

rapsodie