gladde plooien
ze aait het wagentje
nog warm van het racen in straten vol logge
bussen met lastige kinderen
deint op het ritme van haar dijen door de deur
stapt hij, in de maat van zijn pak met haar kort
geknipt voor de huisstijl, het kantoor binnen
in de plooi van haar glimlach de flash-back
van een natte nieuwjaarszoen
tot in zijn vingertoppen voelt hij de ronding
van de muis waarmee hij haar functies
opzegt met een virtueel bericht achter
schermen verborgen voor het
ongeloof op haar gezicht
tot het aangepast bestand
uitnodigt om te drinken op een jaar
boordevol kansen dat hij straks
een bocht mist
Trees Vanaerdebrugge
Geen opmerkingen:
Een reactie posten