In de reeks GASTDICHTERS: 

1. STAF DE WILDE

2. PAULA HAGENAARS

3. MARLEEN DE SMET

4. EDITH OEYEN

Zie hieronder.

Veel leesgenot!

GASTDICHTER EDITH OEYEN

Edith Oeyen, Hanebergstraat 75, 3581 Beverlo-Beringen edith.oeyen@telenet.be

Edith Oeyen werd geboren te Heppen in 1945. Woont sinds haar huwelijk te Beverlo-Beringen. Ze was gehuwd met +Ivo Bijloos, en is moeder van twee zonen, heeft twee schoondochters en drie schatten van kleinkinderen.

Sinds haar jeugdjaren heeft ze de schrijfmicrobe in haar bloed.

Van 1981 tot 1984 was zij administratief medewerkster van Litera. Van 1984 tot 1992 redactielid van ‘t Kofschip vzw en vanaf 1986  Lid van de Raad van beheer. Jarenlang verzorgde zij  het ‘t Kofschip boekenfonds.

In 1982 is zij lid geworden van de VLS huidige KVLS, waar ze in 1986 bestuurslid werd en sinds 2000 de taak van voorzitter waarneemt.

In 1978 krijgt zij contact met de Tongerse Schrijverskring waar zij in 1981 bestuurslid wordt tot in 1992. Samen met Raoul Maria de Puydt en Ugo Verbeke stichtte ze eind 1992  Uitgeverij Zuid & Noord vzw die in werking  trad in 1993. Eind 2005 heeft deze Uitgeverij de boeken neergelegd.

Jarenlang was zij redactielid van het kunsttijdschrift Vlaanderen.

In totaal verschenen er tweeëntwintig uitgaven van haar hand. Daarnaast nog toneelstukken en drie kindermusicals. Zij is lid van verschillende literaire verenigingen. Publicaties van haar hand vindt men terug in vele tijdschriften. Werk van haar werd vertaald naar het: Engels, Chinees, Frans, Hongaars en naar andere talen.

Bertiven schreef in Creare: ‘Edith Oeyen is uitgegroeid tot een belangrijk dichter’. Hubert Van Eygen zegt in Weirdo’s: ‘Edith Oeyen is één van de weinige integere dichteressen die ik op dit moment ken’.

Zij geeft ook voordrachten in scholen en begeleidt kinderen met het schrijven van poëzie,

Zij behaalde verschillende prijzen en vermeldingen: o.a. te Watermaal Bosvoorde bij de Wabo-Prijs. Bij de Coremanskring te Antwerpen. Bij ‘De vleermuis’ in Roermond en andere plaatsen. Zij mocht de Cultuurprijs van Beringen tweemaal in ontvangst nemen, in 1985 in 1998. Op 01/02/1993 werd zij benoemd tot Ridder in de Orde van Leopold II.  En op 03/12/2006 werd zij benoemd tot Ridder in de Kroonorde. 

ALS EEN BOOM

Leer mij te leven zoals jij in weer en wind

storm en onweders te trotseren

leer me geven met heel mijn hart

jong zijn in de lente

zon zijn in de zomer

wind in de herfst

sneeuw in de winter

leer mij te denken zoals jij 

te staan in de aarde

 en realiteit inbouwend

leer mij vrij zijn van zorgen

leer mij bidden om

zoveel onrechtvaardigheid

mens te zijn tussen de bomen

van het grote bos

ook ik heb nood aan warmte

aan vriendschap aan licht

en begrip

leer mij te leven zoals jij

te staan in weer en wind

dankbaar te zijn om dit leven.

WE LEVEN

We leven met op onze huid 

de ergernis van gisteren

luisteren naar de souffleur

die ons woorden toefluistert

vergeten wat werkelijk leven is

willen hebben en hebben

leven in huizen

die baden in luxe

zijn slaven van ons eigen egoïsme

maar als een glasscherf

brandt in de zon

pijnigt ze onze ogen

we openen ze

en zien hoe de nachtwind

leven neemt

in dit besef willen we weer ademen

en om liefde vragen 

de realiteit is dan:

de stilte van liefde

het licht van de zon

de stralen van de maan

en de mensen rondom ons

die van ons houden

zoals we zijn.

IN VERHALEN

 Het mijngebouw Beringen

Hier sta ik dan

rotsvast en stevig in de aarde gepoot

trotseerde weer en wind dagen en jaren

verdroeg duizenden voetstappen

die langs me heen liepen

zag blijheid en leed

voelde de harstslag van hen

die werkten in de mijn

kompels die hier stranden

om wat brood en water

ontgoocheld of geholpen

wie zal het zeggen

nu ik hier nog  sta

als trots van vroeger

weten velen zich begraven

in de aarde rondom mij

enkel hun herinnering

leeft nog in verhalen.

HET WEERZIEN

En dan plots geheel onverwacht

oog in oog na zoveel tijd

een glimlach opent het gesprek

ontwapenend

net alsof er geen jaren tussen waren

gisteren is nochtans lang geleden

of vergis ik me

en tellen uren tussen een weerzien niet

als hartelijkheid en vriendschap zegevieren

stemmen vertellen weer

na zoveel beloftes

vloeit nog steeds het water naar zee.

ONDER EEN KRIJTWITTE

Onder een krijtwitte hemel

de onschuld zoeken

en kinderen vinden

harmonie voor uren

woorden voor een gedicht

wie hoort het gebed

van de stilte niet

als wolken zacht drijven

in een spel van zonlicht 

onder deze krijtwitte hemel

dromen met wijdopen

gesperde armen

doet zelfs het laatste beetje

pijn verdwijnen.

VANDAAG HEB IK

Vandaag heb ik het water opgepakt

beschermd als was het een kind

want zoveel stilte is een heiligheid

is de sneeuw op het gras

is ijs op de vijver

is de stem van de maan

en het licht van de zon

Vandaag heb ik het water op

mijn handen gedragen

omdat jij daarin woonde

begeef ik mij op glad ijs?

zal ik morgen het water vragen

om even door jouw stem te vloeien

zodat de eenzaamheid doorbroken wordt

en ik kan leven met jou aan mij zij

DAT LIEFDE

Doe het licht maar uit, zei je

de zon zal morgen wel schijnen

hoe onverwacht kwamen deze woorden

ik wist niet dat jij beminnen wou

dat eenzaamheid jouw woning was

doe het licht maar aan zei je daarna

want ik hoor de druppels op de daken

het plonsen van kikkers op de vijver

en wil kijken naar

de sterren aan de hemel

hun gewemel stemt me blij

want jij bent nu zo heel

heel dicht bij mij

het licht straalt nu door de nacht

schoorvoetend komt het aandralen

en wij weten dat liefde

een samenspel van twee is

dat water en licht

tranen zijn die in jouw ogen blinken.

LICHT ZINGT

 Bloemen aan de waterkant staan

roerloos hun kleuren te verspreiden

wind legt zich in stilte neer

zoekt naar dauw uit de vroege ochtend

licht zingt door de dag tot moeheid

in de avond valt en alles dooft 

ik leg mij te rusten en mijn geest

reist naar voorbije uren daar ben jij

aanwezig met je glimlach en zingt

een lied voor hoogstaande populieren

in het blauw van geschreven woorden

vind ik het vuur van verlangen strek mijn armen

open de deur van mijn woning 

hoop dan dat jij een liefdesoffer brengt

ik zal dan een altaar voor je zijn.

HET JONGE MEISJE       

Zie hoe haar vlugge voeten dansen in het licht

zo totaal onverwacht op het ritme van de wind

haar ogen glimlachen om de melodie die in haar zingt 

geluidloos draait ze een pirouette

schudt al de winteruren van zich af

voelt het vuur van leven aanwakkeren

denk aan hartstocht en beminnen

straks als ze vrouw zal zijn wiegt ze

in de armen van haar geliefde

voelt ze zijn lippen op haar koele mond

haar bloed wordt dan onrustig

haar lichaam verlangt

en als de avond valt zal ze

onweerstaanbaar hebben bemind

zie hoe haar vlugge voeten dansen

in een blauwe ochtend vol liefde en verlangen.

VOOR LATER


Onder een hemel die licht van zeden is
tintelingen stuwt door haar bloed
zet zij zich op de trappen.


Hij praat
en praat.


Dan kijkt zij naar de tuin
kleurt al de bloemen roos
en vraagt om liefde.


In de schemer van haar schaduw
legt zij zacht zijn hand op haar schouder.


Zomergloed doorspoelt haar lijf
in een oase van zwoele lucht
neemt zij dat alles op
als herinnering
voor later.


Edith Oeyen

Blijf bij mij

Wanneer je eerst zou gaan, liefste,

zal het lijken of het tocht,

een deur die veilig dicht was,

waait open. Een tocht giert door

mijn leven. Nu gaat alles

altijd goed, denk ik toch, dit

gevoel zal weg zijn, liefste

zonder jou is de wereld zijn

onschuld kwijt, dit is het einde

van mijn paradijs. Blijf bij mij

ook lang na mij, al verkilt mijn

lichaam langzaam tot op het bot.

Thierry Deleu

Geïnteresseerd?


Halverwege de stralende, zonnige vakantietijd moest ik een en ander opruimen. Daarbij kwamen aan het licht: een aardig aantal exemplaren van uitgaven uit de jaren tachtig. Hierbij: exemplaren van het literaire tijdschrift ‘Initiatief’, de poëziebundels ‘De nieuwe tachtigers’ en Dirk Tits’ ‘Dode gedichten’ en de proza-uitgaven ‘De hut’ (Paul Coppens) en de bundel ‘Vieze oude mannetjes’ (reactie van zeven jonge talenten op de toen sterk gehypete jonge goden Brusselmans & Lanoye).

Gezien het om heel wat exemplaren gaat en ik van deze uitgaven slechts één of twee stuks wil behouden voor eigen referentie zoek ik hier een goed onderkomen voor. Misschien zijn er belangstellenden bij de vvl (of vvl-leden)?

Marc Hendrickx
Hendrickx Books

Voor Hilde, vriendin op afstand toen en nu

Hilde Sabbe

Met afgewende ogen

                  bij een foto van Hilde

Je afgewende ogen knijpen

alsof je jezelf in ballingschap,

je blik ontwijkt gelouterd het

zicht van blote, geblinddoekte

mannen in vale, bleke beelden,

je staat voor onmogelijke keus

je zoekt naar het tijdloze woord

dat meester en knecht verzoent,

ik lees wanhoop, als gesluierde

vrouwen kijken, je zoekt tussen

getaande macho’s naar poëtisch

vermogen, je ogen verraden

gêne, je golvend haar paarden

in galop weg van werkelijkheid,

geen spier in je gezicht verraadt

je vurig verlangen naar romantiek,

in jouw bedeesde droom is slechts

plaats voor de ridder op het

witte paard, ik hoor gedruis

in de verte, houd moed, prinses.

Thierry Deleu

Dichter op retraite

            voor FF

Dichter, in jouw kluis achter

hoge rug van bergen, jouw teer

hart verhardt in de liefde,

weet dat wie uit liefde zondigt

geen verwijt. O Dichter, hoe

dichter wij bijeen, hoe groter

vleugelslag van meeuw, zij draagt

met schroom de maretakjes heen,

   

wij overleven wassend tij,

met de vogels in de bomen,

dichters ieders hoop, schilders

ieders herinnering. Dichter,

verscholen in het dal van

Eden, kom ongedeerd uit strijd

tussen hart en wil, wij hebben

nog een eind te gaan, om geestelijk

hoog te staan, je moet je niet

ontlijven, de stam verwoest

waar moet de roos dan blijven?

En het leven na de dood?

Thierry Deleu  

In de reeks GASTDICHTERS: 

1. STAF DE WILDE

2. PAULA HAGENAARS

3. MARLEEN DE SMET

Zie hieronder.

Veel leesgenot!

GASTDICHTER 3: MARLEEN DE SMET

CYCLUS: VREEMD HOE HET GAAT

Marleen De Smet

Marleen De Smet (°Brakel, 1959) schreef drie poëziebundels Groeipijnen – van veertien tot eenenveertig (2002), Vreemd hoe het gaat (2005), Tussen schaduw en schittering (Demer Uitgeverij 2010) en de historische roman De verborgen oorlogsliefde (2002). Verschillende gedichten maakten deel uit van tentoonstellingen. Andere werden opgenomen in e-zines, bloemlezingen, verzamelbundels en diverse magazines. Twee gedichten zijn permanent te lezen in de poëtische steegjesroute van Geraardsbergen. Zij werd aangesteld als Galmaardse dorpsdichter(es) 2011.

“Marleen De Smet brengt met zinderende woorden en enige beelden de wereld van het onzichtbare tot uiting, die schuilt onder het verraderlijke oppervlak van de dagelijksheid. Haar poëzie is transreëel, onthullend en bevrijdend, zonder de geheimenisvolle veelzijdigheid van de menselijke existentie te verraden.

(Marc Eyskens)

sporen

vertelde ik je ooit over heilige gronden

waar ik onder de warmte van jouw komst

onuitgewiste voetsporen zocht op plaatsen

waar jij met mijn liefhebben in je armen stond

vreemd hoe het gaat

hoe met het ijlen van de tijd

alles verstilt en niets is wat het lijkt

telkens ik een straal in jou vonk

fata morgana

ze droomden elkaar

in een wereld die van hen was,

wanen werd werkelijkheid

maar haperend in de schemerzone

merkten ze meermaals

hoe dwaas een mens kan zijn

hoe menselijk dwaasheid is

als verbeelding toeslaat

en zij door weerwil

niet wijken willen

brandende handen

zij opent zijn hand

met rozenvingerige

vragen en streelt

de weken klittend

tot jaren wachten

in zijn hand gegrift

zij leest zijn waarheid

hoorbaar tussen

lijnen stilzwijgen

lippen bewegen

sprakeloos naar

elkaar toegedicht

hij omsluit haar

lenden

kust haar hals

niet wetend

waar het luwen zal

branden handen

en ondeugd glimlacht

volharden

er is in haar een meisje dat valt,

geborgen in het aquarel van de morgen

ontbindt ze wat ze verwerpelijk vindt

daar, waar anders, beklimt ze

verkleumd het touw van volharding

hoger en dichter bij wijsheid

ze legde knopen tussen gisteren en nu

als leidraad bij een zekerheid van niets,

er is in haar een vrouw die opstaat

afscheid

roerloos stil

klemmen koffers

het komend gaan

de magere matras

onverhoeds ontmanteld

veert niet meer

enkel de deur knarst

over sporen waar voeten ooit

het thuiskomen veegden

het slot klapt uit de biecht

de sleutel wuift na

voetvegen

tijdens het kantelen van elke dag

trekt ze flatteus haar fierheid uit

en schuift haar voeten in doffe sloffen,

ze slentert niet maar kamerjast

door het grote huis naar het waarom

op elke tegel voetveegt ze

een herinnering, als ze maar hard

en lang genoeg overloopt

hoe het zover kon komen,

toen en nu

herrijzen

zijn armen herbergen een zandvlakte

je verdwaalt er zonder meer,

het zand fronst,

het helmgras weigert

amechtig strompelt hij

over duin en del,

houdt halt

en valt

leg niet uit hoe hij huilen moet

hij praat met vuisten

en stort zichzelf

bij vlagen in en uit

tot vloed het tij keert,

hij opstaat, zich omdraait

en doorgaat naar

het bekken dat hem baarde

dichtersmanifest

naar ‘t schijnt wikkel ik de wereld in wolken

als de zon haar bevelen zaait

vreemd dat ik dat geloof en kwel

me in conflict met knijpende twijfels

hoe meer ik me door elkaar schud

hoe meer woorden vallen bij lamplicht

ik moet ze enkel nog schikken, mezelf

samenschrapen, leestekenloos in een gedicht

schemerend walsen klinkers met medeklinkers

drijven woorden zwart op wit, ik roei er recht doorheen

terwijl één lezer geen moeite doet, twee lezers

niet vatten wat tussen de regels leeft

meisje van 50

koket tussen de schouders

en net in de heupen gezet

hebben jaren laagjes gelegd

op wat was haar lenige lijf

zie de rimpeltjes waarmee

ze kinderen uitzwaait

ze plooien haar gelaat tot

wanneer zie ik je nog een keer

maar haar décoltétje, een v’tje

verdiept tot hoofdletter

ontboezemt ho’s en o’s

met handenvol

gekwebbel of je wel weet

dat die dat doet met die

van om de hoek

ach, het meisje van 50

grient met een pruillip van 5:

zakdoekje leggen, niemand zeggen

ik moet iemand vertellen

dat ik pauzeer bij meno

déjà vu

zonder omwegen

merk ik hoe frontaal

we naar elkaar toelopen

met de seconde

word ik wijzer nu jij

tijd

grijs langs mijn naden glijdt

en ik besef

dat alles voorbij-ijlt