con sordino




thans ontwaar je witte zeilen
boven een lage ochtendwaas
heel de wereld lijkt te glijden
de stilte verslaat een ver geraas

thans ontvouwt zich een vrede
van glas, een vaas aan de rand
van een tafel en je vreest

je vreest de dag die open slaat
als een schaterlach, een bulderlach
die op de tafel zal beuken – liever
hou je de ogen halfgesloten,
gericht op velden van vroeger
omzoomd door hazelaar,
de dichte heesters

liever schuif je een gaas
voor het uitzicht zodat
het lijkt op een verte
waar je wel eens heen zal gaan
en ook de terugweg is een reis


Staf De Wilde