De droefenis van copyrettes
keuze uit eigen werk van Menno Wigman
Toen Menno Wigman in 1997 als dichter debuteerde met de bundel ’s Zomers stinken alle steden, werd hij afgeschilderd als decadente romanticus en poète maudit.
Inmiddels heeft hij vier gedichtenbundels, enkele bloemlezingen en ettelijke vertalingen op zijn naam staan, en is het duidelijk dat hij zich ontwikkeld heeft tot een van de meest vooraanstaande dichters van ons taalgebied.
"Poëzie van een vakman die weet wat hij wil," schreef Alfred Schaffer over zijn werk. Arie van den Berg noemde zijn gedichten "virtuozer dan Vasalis".
Wigman componeert transparante, technisch perfecte poëzie die in een lange traditie staat en die in 2001 bekroond werd met de Jan Campertprijs voor Zwart als kaviaar. In zijn bundel Dit is mijn dag vielen vooral zijn volstrekt eigentijdse, soms behoorlijk verontrustende gedichten op.
In De droefenis van copyrettes heeft Menno Wigman zijn mooiste gedichten geselecteerd.
"Al zijn gedichten zijn perfect van ritme, klank en mooi verdoezeld rijm."
Guus Middag in NRC Handelsblad
"Rauwe, maar transparante en afgemeten bezweringen."
Mustafa Stitou in Vrij Nederland
"Het zou me niet verbazen als Wigman later, veel later, als onze botten het stof hebben opgezocht, net zo zal worden gewaardeerd als Gerrit Achterberg, Maurice Gilliams en Martinus Nijhoff."
Ingmar Heytze in Passionate
"Wigman - ik heb het al eens eerder beweerd - is een begenadigd dichter. Vooral omdat hij zo veel regels heeft die blijven hangen."
Theodor Holman in Het Parool
"De dandy van de desillusie."
Erik Jan Harmens in Trouw
Menno Wigman (1966) is dichter, vertaler en bloemlezer. Voor zijn bundel Zwart als kaviaar ontving hij de Jan Campertprijs. In 2006 werd hij door Poetry International gevraagd de Gedichtendagbundel te schrijven.
De droefenis van copyrettes
ISBN: 978 90 446 1361 2
Paperback, 56 pagina’s
Prijs: € 12,50
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met
Elaine Oey, Uitgeverij Prometheus,
telefoon: 020-6241934, e-mail: e.oey@pbo.nl.
Voor een recensie-exemplaar kunt u mailen naar
publiciteit@pbo.nl.
31 maart 2009
"The Knights of the Razorblades" - 5 openbare jaren
Openhartig gesprek met auteur Thierry Deleu (ridder Derek van 't Gulle Zand)
Op 12 november 2004 werd het bestaan van “The Knights of the Razorblades” openbaar gemaakt. “The Knights of the Razorblades” is de eerste significante onelinerridderorde in Vlaanderen. Waar staat deze Orde voor?
Het is zowel een ludieke als een creatieve orde. “Kousenband”, “Halsband”, “Eikenkroon”, “Cordon Bleu”, “Gulden Vlies” waren (zijn) ook geen diepzinnige symbolen en toch waren (zijn) zij ridderorden. “The Knights of the Razorblades” is nog wel iets anders zijn dan een serviceclub. Wij gaan verder in het promoveren van ethische waarden en persoonlijke vervolmaking. Op basis van symbolen en instructies ontwikkelen wij een originele methode van zelfkennis, zelfverbetering en universele solidariteit die verder reikt dan wat een serviceclub aanbiedt.
Los van een collectieve geloofsovertuiging ontwikkelen wij een wereldvisie waar gelovigen en ongelovigen zonder probleem kunnen samenwerken. Wij willen een maatschappij bouwen op basis van de vier absolute normen: waarheid, eerlijkheid, reinheid en onzelfzuchtigheid.
“The Knights of the Razorblades” wil zich echter niet losmaken van een constructie die, hoezeer ze dit ook ontkent, haar onderbrengt bij een quasi‑middeleeuwse organisatie, met name de Tempelridders. Hoewel “The Knights” voor deze constructie kiezen, zijn zij toch geen epigonen die retrogevoelens koesteren en bang weg vluchten in de veilige schoot van de duistere Middeleeuwen. “The Knights” transponeren het gedachtegoed in de toekomst. Ze zijn op hun tijd vooruit. Ze bevinden zich in de Melkweg van het Internet. Op zoek naar de Ultieme Verbinding. Ze willen helemaal niet het middelpunt van de wereld zijn, veeleer en met nadruk een Centrum van Eenheid.
De evolutie naar ofwel godsdienstige ridderorden, ofwel vrijzinnige die oorspronkelijk ook religieus waren, heeft natuurlijk historische verklaringen. Of het ook anders had gekund, is vanuit historisch standpunt een interessante vraag, maar in de optiek van de toekomst minder belangrijk.
Waarom werd het bestaan van de Orde pas einde 2004 openbaar gemaakt? Kent u haar geschiedenis?
Tijdens de vervolging van de Tempeliers zijn velen van hen gevlucht naar veilige oorden. Na verloop van tijd verenigden sommige ingewijde Tempeliers zich opnieuw en stichtten een nieuwe orde. Om alle kans op vervolging te voorkomen werd er gezocht naar een veilige naam: de “Orde van de Scheermessen”. Deze naam verwijst naar het feit dat vele ridders, tijdens hun vlucht, zich van hun baard ontdeden om iedere kans op herkenning te vermijden. In modernere tijden werd deze naam gewijzigd in de “Orde van de Scheermesjes”.
Eén van hun belangrijkste rituelen was het scheren van een hoofd met baard gelegen op een schaal. Het hoofd met baard symboliseerde de oningewijde. De neofiet werd door het afscheren van de baard klaar gemaakt voor inwijding. Na 33 dagen groeide de baard terug en kon het ritueel opnieuw uitgevoerd worden. Deze cyclus van 33 dagen was voor de Orde zeer belangrijk. Daardoor ontstond een eigen kalender, alleen gekend door de hogere graden van de Orde. De herkomst van dit ritueel wordt door velen toegewezen aan de Tempeliers.
Heden ten dage wordt dit ritueel symbolisch overgedaan door aan de leek de vraag te stellen of hij of zij (ridder of jonkvrouw) bereid is zich te laten scheren door zijn broeders en zusters. Via het scheren wordt de overgang van de Tempeliers naar de nieuwe orde gesymboliseerd. Dit ritueel impliceert niet dat alle leden baardloos zijn. Dit is geen vereiste. De Orde laat zijn ridders volledig vrij. De symbolische bereidheid is voldoende en zorgt ervoor dat de ridder op de hoogte wordt gebracht van de voorgeschiedenis van de Orde.
Door de jaren heen heeft deze Orde in alle stilte arbeid geleverd en meegewerkt aan verschillende grote gebeurtenissen in de geschiedenis. Deze geschiedenis zal te gepaste tijde bekend gemaakt worden. Daar de Orde zich altijd heeft aangepast aan haar omgeving en de technische vooruitgang komt zij naar buiten onder de vorm van een website.
“The Knights of the Razorblades” is sinds haar openbaarmaking de eerste significante onelinerridderorde, zegt u.
De geopenbaarde “Knights of the Razorblades” streeft naar de totstandkoming van een netwerksamenleving met het internet als belangrijkste medium. De ingebakken flexibiliteit van het internet biedt de ridders ongekende voordelen in een omgeving gekenmerkt door constante verandering. Het internet is hun geprefereerd communicatiemiddel. Het maakt communicatie mogelijk tussen verschillende personen, op zelfgekozen tijdstippen en op globale schaal.
“The Knights of the Razorblades” moedigt haar ridders en jonkvrouwen aan tot het verwerven van doorgedreven muis‑ en toetsenbordkennis. Via deze kennis tracht men de Ultieme Verbinding te verkrijgen.
Via de website http://www.knightsrazor.be/ krijgt de leek meer informatie over toetreding tot de orde. Man of vrouw, computeringewijde of ‑leek, iedereen met een gezonde drang naar kennis en absurditeit, komt in aanmerking.
In de sectie “Geschiedenis” krijgt de leek een overzicht van het ontstaan van de Orde. In de Webtempel kunnen ingewijde en profaan elkaar ontmoeten en informatie uitwisselen. In de Webtempel bevindt zich ook de Aller‑Uitiemste pagina, enkel toegankelijk voor de ridders van “The Knights of the Razorblades”.
Welke zijn haar principes?
“The Knights of the Razorblades” streeft - in haar zoektocht naar de Ultieme Verbinding ‑ naar een perfecte synthese van de belangrijkste bevindingen van The Information Age.
“The Knights of the Razorblades” is gebaseerd op de progressieve principes van openheid en zelfontwikkeling.Vrijheid is de centrale waarde. Deze ridderorde wil zich niet integreren in het spanningsveld politiek‑civiele maatschappij‑internet. Ze wil zich wel organiseren via het net, niet alleen omdat het perfect aansluit bij haar losse netwerkstructuur, maar ook omdat het netwerk de dynamiek verandert van de samenleving.
In een wereld gekenmerkt door wijdverspreide crisis van politieke legitimiteit en onvrede vanwege burgers tegenover politici, acht “The Knights of the Razorblades” het internet een perfect middel om rust en evenwicht, respect en sereniteit te brengen, eerst bij haar leden en daarna in de omgeving van elk van hen. Deze ridderorde beschouwt het internet als bevrijdende technologie.
Welke personen maken thans deel uit van de Orde?
Het valt mij op dat een groot deel van onze leden héél creatieve mensen zijn. Auteurs, fotografen, beeldende kunstenaars, musici, maar ook onderwijsmensen, ambtenaren. Een solliciterende profaan hoeft geen peterschap, via de website kan hij of zij contact nemen met de Grootmeester of met één van de ridders/jonkvrouwen. Via de Grootmeester wordt hij of zij op de hoogte gebracht van de gewoonten.
Ik stel vast dat de Orde nu ook als uitgever optreedt?
Razor’s Edge Editions huisvest inderdaad de nieuwe print-on-demand uitgeverij van “The Knights of the Razorblades”. De modaliteiten om bij Razor’s Edge Editions een boek te laten drukken zijn eenvoudig: De auteurs mailen hun kopij door. In het geval van gedichten en korte verhalen maken zij zelf vooraf een selectie van wat zij wensen te publiceren. Dit maakt het de redactie gemakkelijker om een oordeel te vormen. Bij de e-mailzendingen voegen zij suggesties bij over de lay-out. Razor’s Edge Editions neemt het initiatief tot nieuw contact.
Razor’s Edge Editions gebruikt het printing‑on‑demand‑systeem. Dit maakt het mogelijk boeken in kleine oplagen te produceren. De auteur zelf behoudt zijn auteurs- en exploitatierechten.
Is je manuscript klaar of heb je een vraag, stuur dan een mail naar razorsedge@knightsrazor.com.
De Geletterde Mens dankt u voor dit gesprek.
Op 12 november 2004 werd het bestaan van “The Knights of the Razorblades” openbaar gemaakt. “The Knights of the Razorblades” is de eerste significante onelinerridderorde in Vlaanderen. Waar staat deze Orde voor?
Het is zowel een ludieke als een creatieve orde. “Kousenband”, “Halsband”, “Eikenkroon”, “Cordon Bleu”, “Gulden Vlies” waren (zijn) ook geen diepzinnige symbolen en toch waren (zijn) zij ridderorden. “The Knights of the Razorblades” is nog wel iets anders zijn dan een serviceclub. Wij gaan verder in het promoveren van ethische waarden en persoonlijke vervolmaking. Op basis van symbolen en instructies ontwikkelen wij een originele methode van zelfkennis, zelfverbetering en universele solidariteit die verder reikt dan wat een serviceclub aanbiedt.
Los van een collectieve geloofsovertuiging ontwikkelen wij een wereldvisie waar gelovigen en ongelovigen zonder probleem kunnen samenwerken. Wij willen een maatschappij bouwen op basis van de vier absolute normen: waarheid, eerlijkheid, reinheid en onzelfzuchtigheid.
“The Knights of the Razorblades” wil zich echter niet losmaken van een constructie die, hoezeer ze dit ook ontkent, haar onderbrengt bij een quasi‑middeleeuwse organisatie, met name de Tempelridders. Hoewel “The Knights” voor deze constructie kiezen, zijn zij toch geen epigonen die retrogevoelens koesteren en bang weg vluchten in de veilige schoot van de duistere Middeleeuwen. “The Knights” transponeren het gedachtegoed in de toekomst. Ze zijn op hun tijd vooruit. Ze bevinden zich in de Melkweg van het Internet. Op zoek naar de Ultieme Verbinding. Ze willen helemaal niet het middelpunt van de wereld zijn, veeleer en met nadruk een Centrum van Eenheid.
De evolutie naar ofwel godsdienstige ridderorden, ofwel vrijzinnige die oorspronkelijk ook religieus waren, heeft natuurlijk historische verklaringen. Of het ook anders had gekund, is vanuit historisch standpunt een interessante vraag, maar in de optiek van de toekomst minder belangrijk.
Waarom werd het bestaan van de Orde pas einde 2004 openbaar gemaakt? Kent u haar geschiedenis?
Tijdens de vervolging van de Tempeliers zijn velen van hen gevlucht naar veilige oorden. Na verloop van tijd verenigden sommige ingewijde Tempeliers zich opnieuw en stichtten een nieuwe orde. Om alle kans op vervolging te voorkomen werd er gezocht naar een veilige naam: de “Orde van de Scheermessen”. Deze naam verwijst naar het feit dat vele ridders, tijdens hun vlucht, zich van hun baard ontdeden om iedere kans op herkenning te vermijden. In modernere tijden werd deze naam gewijzigd in de “Orde van de Scheermesjes”.
Eén van hun belangrijkste rituelen was het scheren van een hoofd met baard gelegen op een schaal. Het hoofd met baard symboliseerde de oningewijde. De neofiet werd door het afscheren van de baard klaar gemaakt voor inwijding. Na 33 dagen groeide de baard terug en kon het ritueel opnieuw uitgevoerd worden. Deze cyclus van 33 dagen was voor de Orde zeer belangrijk. Daardoor ontstond een eigen kalender, alleen gekend door de hogere graden van de Orde. De herkomst van dit ritueel wordt door velen toegewezen aan de Tempeliers.
Heden ten dage wordt dit ritueel symbolisch overgedaan door aan de leek de vraag te stellen of hij of zij (ridder of jonkvrouw) bereid is zich te laten scheren door zijn broeders en zusters. Via het scheren wordt de overgang van de Tempeliers naar de nieuwe orde gesymboliseerd. Dit ritueel impliceert niet dat alle leden baardloos zijn. Dit is geen vereiste. De Orde laat zijn ridders volledig vrij. De symbolische bereidheid is voldoende en zorgt ervoor dat de ridder op de hoogte wordt gebracht van de voorgeschiedenis van de Orde.
Door de jaren heen heeft deze Orde in alle stilte arbeid geleverd en meegewerkt aan verschillende grote gebeurtenissen in de geschiedenis. Deze geschiedenis zal te gepaste tijde bekend gemaakt worden. Daar de Orde zich altijd heeft aangepast aan haar omgeving en de technische vooruitgang komt zij naar buiten onder de vorm van een website.
“The Knights of the Razorblades” is sinds haar openbaarmaking de eerste significante onelinerridderorde, zegt u.
De geopenbaarde “Knights of the Razorblades” streeft naar de totstandkoming van een netwerksamenleving met het internet als belangrijkste medium. De ingebakken flexibiliteit van het internet biedt de ridders ongekende voordelen in een omgeving gekenmerkt door constante verandering. Het internet is hun geprefereerd communicatiemiddel. Het maakt communicatie mogelijk tussen verschillende personen, op zelfgekozen tijdstippen en op globale schaal.
“The Knights of the Razorblades” moedigt haar ridders en jonkvrouwen aan tot het verwerven van doorgedreven muis‑ en toetsenbordkennis. Via deze kennis tracht men de Ultieme Verbinding te verkrijgen.
Via de website http://www.knightsrazor.be/ krijgt de leek meer informatie over toetreding tot de orde. Man of vrouw, computeringewijde of ‑leek, iedereen met een gezonde drang naar kennis en absurditeit, komt in aanmerking.
In de sectie “Geschiedenis” krijgt de leek een overzicht van het ontstaan van de Orde. In de Webtempel kunnen ingewijde en profaan elkaar ontmoeten en informatie uitwisselen. In de Webtempel bevindt zich ook de Aller‑Uitiemste pagina, enkel toegankelijk voor de ridders van “The Knights of the Razorblades”.
Welke zijn haar principes?
“The Knights of the Razorblades” streeft - in haar zoektocht naar de Ultieme Verbinding ‑ naar een perfecte synthese van de belangrijkste bevindingen van The Information Age.
“The Knights of the Razorblades” is gebaseerd op de progressieve principes van openheid en zelfontwikkeling.Vrijheid is de centrale waarde. Deze ridderorde wil zich niet integreren in het spanningsveld politiek‑civiele maatschappij‑internet. Ze wil zich wel organiseren via het net, niet alleen omdat het perfect aansluit bij haar losse netwerkstructuur, maar ook omdat het netwerk de dynamiek verandert van de samenleving.
In een wereld gekenmerkt door wijdverspreide crisis van politieke legitimiteit en onvrede vanwege burgers tegenover politici, acht “The Knights of the Razorblades” het internet een perfect middel om rust en evenwicht, respect en sereniteit te brengen, eerst bij haar leden en daarna in de omgeving van elk van hen. Deze ridderorde beschouwt het internet als bevrijdende technologie.
Welke personen maken thans deel uit van de Orde?
Het valt mij op dat een groot deel van onze leden héél creatieve mensen zijn. Auteurs, fotografen, beeldende kunstenaars, musici, maar ook onderwijsmensen, ambtenaren. Een solliciterende profaan hoeft geen peterschap, via de website kan hij of zij contact nemen met de Grootmeester of met één van de ridders/jonkvrouwen. Via de Grootmeester wordt hij of zij op de hoogte gebracht van de gewoonten.
Ik stel vast dat de Orde nu ook als uitgever optreedt?
Razor’s Edge Editions huisvest inderdaad de nieuwe print-on-demand uitgeverij van “The Knights of the Razorblades”. De modaliteiten om bij Razor’s Edge Editions een boek te laten drukken zijn eenvoudig: De auteurs mailen hun kopij door. In het geval van gedichten en korte verhalen maken zij zelf vooraf een selectie van wat zij wensen te publiceren. Dit maakt het de redactie gemakkelijker om een oordeel te vormen. Bij de e-mailzendingen voegen zij suggesties bij over de lay-out. Razor’s Edge Editions neemt het initiatief tot nieuw contact.
Razor’s Edge Editions gebruikt het printing‑on‑demand‑systeem. Dit maakt het mogelijk boeken in kleine oplagen te produceren. De auteur zelf behoudt zijn auteurs- en exploitatierechten.
Is je manuscript klaar of heb je een vraag, stuur dan een mail naar razorsedge@knightsrazor.com.
De Geletterde Mens dankt u voor dit gesprek.
30 maart 2009
OpSpraak-nieuws
Als een van de vele bezoekers en deelnemers van het "OpSpraak Open Podium" te Nieuwegein wil ik je op de hoogte brengen van een verandering.
Om persoonlijke redenen heb ik mij in de afgelopen periode teruggetrokken uit de organisatie "Open Podium" dat in de Nieuwegeinse bibliotheek wordt gehouden. Het "Open Podium" zal vanuit het bestuur verder worden begeleid door Fred Goeth. Voor vragen kunnen jullie bij hem terecht. Zijn e-mailadres is: frego@ziggo.nl.
In de afgelopen jaren dat ik dit podium heb gepresenteerd, heb ik enorm genoten van jullie werk en jullie aanwezigheid. Ik wil jullie dan ook bedanken voor de fijne uren die ik met jullie heb doorgebracht.
Ongetwijfeld zien wij elkaar weer bij een andere gelegenheid.
Warme groet,
Jet van Swieten
info@swieten.nl
http://www.klaverbladouderijn.web-log.nl
Om persoonlijke redenen heb ik mij in de afgelopen periode teruggetrokken uit de organisatie "Open Podium" dat in de Nieuwegeinse bibliotheek wordt gehouden. Het "Open Podium" zal vanuit het bestuur verder worden begeleid door Fred Goeth. Voor vragen kunnen jullie bij hem terecht. Zijn e-mailadres is: frego@ziggo.nl.
In de afgelopen jaren dat ik dit podium heb gepresenteerd, heb ik enorm genoten van jullie werk en jullie aanwezigheid. Ik wil jullie dan ook bedanken voor de fijne uren die ik met jullie heb doorgebracht.
Ongetwijfeld zien wij elkaar weer bij een andere gelegenheid.
Warme groet,
Jet van Swieten
info@swieten.nl
http://www.klaverbladouderijn.web-log.nl
Gratis tentoonstellen!
GRATIS TENTOONSTELLEN
INDIEN JE LID BENT/WORDT VAN VZW EX-LIBRIS
(ongeveer 15 tal schilderijen - 10 tal beelden en een 5 tal gedichten )
KUNSTENAARS GEZOCHT VOOR 2010 - 2011
Expo archief
APRIL - MEI - JUNI 2009
Keramiek van Marie-Anne Ver Eecke uit Brugge
Gedichten van Katelijn Vijncke uit Gent
Schilderijen van Lucrèce Hoste uit Ruislede
JULI - AUGUSTUS - SEPTEMBER 2009
Boomwortelkunst van Jan Dekeyser uit Diksmuide
Gedichten van Janne Decat uit Diksmuide
Aquarellen van Troet Demey uit Goetsenhoven
APRIL - MEI - JUNI 2010
Beelden van Linda Vandewynckele uit Roeselare
Gedichten van Willy Nelissen uit Hasselt
Schilderijen van Willy Wostyn uit Roeselare
INDIEN JE LID BENT/WORDT VAN VZW EX-LIBRIS
(ongeveer 15 tal schilderijen - 10 tal beelden en een 5 tal gedichten )
KUNSTENAARS GEZOCHT VOOR 2010 - 2011
Expo archief
APRIL - MEI - JUNI 2009
Keramiek van Marie-Anne Ver Eecke uit Brugge
Gedichten van Katelijn Vijncke uit Gent
Schilderijen van Lucrèce Hoste uit Ruislede
JULI - AUGUSTUS - SEPTEMBER 2009
Boomwortelkunst van Jan Dekeyser uit Diksmuide
Gedichten van Janne Decat uit Diksmuide
Aquarellen van Troet Demey uit Goetsenhoven
APRIL - MEI - JUNI 2010
Beelden van Linda Vandewynckele uit Roeselare
Gedichten van Willy Nelissen uit Hasselt
Schilderijen van Willy Wostyn uit Roeselare
28 maart 2009
27 maart 2009
"DOELGERICHT"
Op 21 maart 2009 kwam er voor Mark Meekers een einde aan zijn termijn als dorpsdichter van DOEL (2007-2009). Voor die gelegenheid bundelde hij zijn (55) Doel-gedichten in een nieuwe uitgave DOELGERICHT.
Met een hand die streelt en slaat, maar altijd ongebonden blijft, los van partijpolitieke of ideologische bindingen, klaagt Meekers de ondergang van het polderdorp aan, dat zou moeten wijken voor de uitbreiding van de Antwerpse haven. De gedichten uit deze 18de bundel werden voorgelezen op poëzieavonden en concerten, prijkten mansgroot op de dijk en in het dorp, maakten deel uit van de "Gedenkweide".
In deze postmodernistische tijd van klein-geestigheid zijn er nog “grote verhalen” te vertellen. Ze worden niet verhuld in een discriminerend hermetisme, maar op een leesbare wijze aan de lezer aangeboden. Lieflijk, maar ook keihard bewijst Meekers met zijn verzen dat poëzie nog steeds geëngageerd kan zijn.
COMMENTAREN
“Schitterend!” (Walter A.P. Soethoudt)
“Tenminste iemand die durft en niet meehuilt met de wolven in het bos.” (Patricia De Landtsheer, Symbiose)
“En in die zin hebben je gedichten ook wel echt hun werk gedaan. In Doel zélf, in het straatbeeld. In het groot op borden of in het klein op de deuren van de verlaten huizen. Bij de Schelde vlak voor de bootwijding. Het was voor velen beklijvend. Het heeft mensen wakker geschud. Schitterend. Je levert prachtig werk.” (Jan Creve, Doel 2020)
“Erg aangrijpend waren de gedichten. De mensen hielden hun adem in en hier en daar zag men een traan. Verdriet en machteloosheid over de teloorgang van dorpen en polders.” (A. Cleiren, De Wase Koerier).
Mark Meekers studeerde af aan de KU Leuven en doceerde geschiedenis en esthetica. Hij publiceerde één roman en tal van kortverhalen en essays, publiceerde in tijdschriften, kranten en magazines in Vlaanderen en Nederland. Zijn werk werd in vele bloemlezingen en verzamelbundels opgenomen. Volgens het “Goud der Vlaamse Letteren” zijn “Hugo Claus en Mark Meekers de meest bekroonde Vlaamse dichters”.
Onder zijn echte naam is hij eveneens actief als beeldend kunstenaar, die de internationale groepen Lumen Numen en Fusion (Frankrijk) oprichtte.
De bundel Doelgericht kan worden besteld door overschrijving van 15 € (63 blz.-verzending inbegrepen) op rekening 000-0618809-46 van Marcel Rademakers, Leo Dartelaan 20, 3001 Heverlee met vermelding van “Doelgericht”.
INFO: www.dorpsdichter.be
en www.marcelrademakers.be
Met een hand die streelt en slaat, maar altijd ongebonden blijft, los van partijpolitieke of ideologische bindingen, klaagt Meekers de ondergang van het polderdorp aan, dat zou moeten wijken voor de uitbreiding van de Antwerpse haven. De gedichten uit deze 18de bundel werden voorgelezen op poëzieavonden en concerten, prijkten mansgroot op de dijk en in het dorp, maakten deel uit van de "Gedenkweide".
In deze postmodernistische tijd van klein-geestigheid zijn er nog “grote verhalen” te vertellen. Ze worden niet verhuld in een discriminerend hermetisme, maar op een leesbare wijze aan de lezer aangeboden. Lieflijk, maar ook keihard bewijst Meekers met zijn verzen dat poëzie nog steeds geëngageerd kan zijn.
COMMENTAREN
“Schitterend!” (Walter A.P. Soethoudt)
“Tenminste iemand die durft en niet meehuilt met de wolven in het bos.” (Patricia De Landtsheer, Symbiose)
“En in die zin hebben je gedichten ook wel echt hun werk gedaan. In Doel zélf, in het straatbeeld. In het groot op borden of in het klein op de deuren van de verlaten huizen. Bij de Schelde vlak voor de bootwijding. Het was voor velen beklijvend. Het heeft mensen wakker geschud. Schitterend. Je levert prachtig werk.” (Jan Creve, Doel 2020)
“Erg aangrijpend waren de gedichten. De mensen hielden hun adem in en hier en daar zag men een traan. Verdriet en machteloosheid over de teloorgang van dorpen en polders.” (A. Cleiren, De Wase Koerier).
Mark Meekers studeerde af aan de KU Leuven en doceerde geschiedenis en esthetica. Hij publiceerde één roman en tal van kortverhalen en essays, publiceerde in tijdschriften, kranten en magazines in Vlaanderen en Nederland. Zijn werk werd in vele bloemlezingen en verzamelbundels opgenomen. Volgens het “Goud der Vlaamse Letteren” zijn “Hugo Claus en Mark Meekers de meest bekroonde Vlaamse dichters”.
Onder zijn echte naam is hij eveneens actief als beeldend kunstenaar, die de internationale groepen Lumen Numen en Fusion (Frankrijk) oprichtte.
De bundel Doelgericht kan worden besteld door overschrijving van 15 € (63 blz.-verzending inbegrepen) op rekening 000-0618809-46 van Marcel Rademakers, Leo Dartelaan 20, 3001 Heverlee met vermelding van “Doelgericht”.
INFO: www.dorpsdichter.be
en www.marcelrademakers.be
26 maart 2009
Dick Zijderveld debuteert!
Het eerste boek van Dick van Zijderveld komt uit
Met trots melden wij u dat half mei de eerste exemplaren van Late lente, geschreven door Dick van Zijderveld, van de drukpersen rollen. Late lente is een bundel van vijf verhalen over personen die zich op een keerpunt in hun leven blijken te bevinden. Ieder reageert op zijn eigen wijze op schijnbaar toevallige omstandigheden. Soms lijken gebeurtenissen niet goed te rijmen met het alledaagse "gezond verstand", maar toch krijgen ze een plaats in het leven van de hoofdpersonen. De vraag wordt opgeroepen of de zichtbare dagelijkse realiteit de enige en gehele werkelijkheid vormt. Is alles toeval, of bestaat er zoiets is als "lot" of "bestemming"?
Dick van Zijderveld (1946) studeerde sociologie en deed enige tijd wetenschappelijk onderzoek. Hij was werkzaam als auteur en redacteur van informatieve teksten. Tegenwoordig wijdt hij zich vooral aan het schrijven van verhalen en novellen. Hij is hoofdredacteur van het literair tijdschrift Opspraak. Verder is hij secretaris van Schrijverskring Gyrinus Natator en mederedacteur van 4800 maal liever Nederlands. Eerder zijn verhalen van hem gepubliceerd in de bundel Schrijvers van De Werkschuit, in Opspraak magazine en op internet.
Bestellen
Wij kunnen u het circa 206 pagina's tellende Late lente aanbieden voor de prijs van € 17,95 (exclusief verzendkosten).
Wilt u het boek bestellen? Dat kan. Binnen onze webwinkel is er een speciale pagina voor. Daar wijst alles zich vanzelf. Zodra wij uw betaling ontvangen hebben, voegen we uw bestelling toe aan onze lijst. Op het moment dat Late lente van de drukpersen komt, sturen we u uw exemplaar toe.
Late lente, Dick van Zijderveld ISBN 978-90-484-0611-1
Late lente, Dick van Zijderveld ISBN 978-90-484-0611-1
vaste prijs € 17,95verzendkosten per exemplaar € 3,20 (NL) € 5,44 (EU)
© 2009 Free Musketeers Herenwaard 177-A 2716 XV Zoetermeer
© 2009 Free Musketeers Herenwaard 177-A 2716 XV Zoetermeer
"Poëzie Beauvoorde"
Uitnodiging - Poëzie Beauvoorde
Zondag 5 april 2009 om 16.00 uur
Ik heb God zien wandelen op de polders
Dichter Hedwig Speliers
Stabat Mater van Antonio Vivaldi en Giovanni Battista Pergolesi
Amaryllis Dieltiens (sopraan) & Lieve Maertens (alt)
Instrumentaal ensemble o.l.v. Jan Vermeire
Poëzie Beauvoorde bestaat 40 jaar en heeft een extra feestelijk programma op het getouw gezet. Het festival wordt geopend op Palmzondag 5 april 2009 in de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Wulveringem (Beauvoorde). Dichter Hedwig Speliers werd aangezocht voor deze poëziehappening. Hij leest op Palmzondag zijn gedichtenbundel Het land Gods voor, dertig gedichten van acht à negen regels, met het terugkerende motief "Ik heb God zien wandelen op de polders van Beauvoorde naar Veurne…" Gedichten voor de paasweek, uiteraard, maar vooral een evocatie van Veurne-Ambacht en de Moeren.
Hedwig Speliers (Diksmuide, 1935) is dichter, essayist en biograaf. Hij publiceerde een dertigtal werken, onder meer een driedelige Streuvelsbiografie en Ongehoord, een keuze uit de gedichten 1957-1997.
Ook het muzikale luik wordt van een betoverende schoonheid met het Stabat Mater van Antonio Vivaldi en het Stabat Mater van Giovanni Battista Pergolesi. Sopraan Amaryllis Dieltiens en alt Lieve Maertens zijn de solisten en worden ondersteund door een professioneel ensemble onder de leiding van organist Jan Vermeire.
Organisatie: Opbouwwerk IJzerstreek vzw
Toegang: 10 euro
Info: Marc Segher 056 51 72 34
Reservatie: 058 31 22 91 ge.ce.qua@scarlet.be
Zondag 5 april 2009 om 16.00 uur
Ik heb God zien wandelen op de polders
Dichter Hedwig Speliers
Stabat Mater van Antonio Vivaldi en Giovanni Battista Pergolesi
Amaryllis Dieltiens (sopraan) & Lieve Maertens (alt)
Instrumentaal ensemble o.l.v. Jan Vermeire
Poëzie Beauvoorde bestaat 40 jaar en heeft een extra feestelijk programma op het getouw gezet. Het festival wordt geopend op Palmzondag 5 april 2009 in de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Wulveringem (Beauvoorde). Dichter Hedwig Speliers werd aangezocht voor deze poëziehappening. Hij leest op Palmzondag zijn gedichtenbundel Het land Gods voor, dertig gedichten van acht à negen regels, met het terugkerende motief "Ik heb God zien wandelen op de polders van Beauvoorde naar Veurne…" Gedichten voor de paasweek, uiteraard, maar vooral een evocatie van Veurne-Ambacht en de Moeren.
Hedwig Speliers (Diksmuide, 1935) is dichter, essayist en biograaf. Hij publiceerde een dertigtal werken, onder meer een driedelige Streuvelsbiografie en Ongehoord, een keuze uit de gedichten 1957-1997.
Ook het muzikale luik wordt van een betoverende schoonheid met het Stabat Mater van Antonio Vivaldi en het Stabat Mater van Giovanni Battista Pergolesi. Sopraan Amaryllis Dieltiens en alt Lieve Maertens zijn de solisten en worden ondersteund door een professioneel ensemble onder de leiding van organist Jan Vermeire.
Organisatie: Opbouwwerk IJzerstreek vzw
Toegang: 10 euro
Info: Marc Segher 056 51 72 34
Reservatie: 058 31 22 91 ge.ce.qua@scarlet.be
Magie bij Beeldspraak in Nieuwegein!
Beeldspraak - Bibliotheek Nieuwegein - Kunstuitleen Nieuwegein
28 maart 2009 van 13.00 tot 15.30 uur
DE MAGISCHE WERKELIJKHEID
Verhalen - gedichten - presentaties
Programma
Presentatie: Fred Goeth.
Jack Koehorst Werkelijk en onwezenlijk
Iris Creutzburg De magische werkelijkheid
LeoArie Elsenaar Oog voor magie
Samantha Kraak Het verschil tussen Merel en Kraai
Athy van Meerkerk Verlangen
Ad Witte The magic Touch
Dick van Zijderveld Tussen droom en werkelijkheid
Carien Touwen Dromen
Chris Brussel Droomhuizen
Verder is er een leestafel met magisch-realistische literatuur en informatie over nieuwe uitgaven en activiteiten.
28 maart 2009 van 13.00 tot 15.30 uur
DE MAGISCHE WERKELIJKHEID
Verhalen - gedichten - presentaties
Programma
Presentatie: Fred Goeth.
Jack Koehorst Werkelijk en onwezenlijk
Iris Creutzburg De magische werkelijkheid
LeoArie Elsenaar Oog voor magie
Samantha Kraak Het verschil tussen Merel en Kraai
Athy van Meerkerk Verlangen
Ad Witte The magic Touch
Dick van Zijderveld Tussen droom en werkelijkheid
Carien Touwen Dromen
Chris Brussel Droomhuizen
Verder is er een leestafel met magisch-realistische literatuur en informatie over nieuwe uitgaven en activiteiten.
Rep je!
Vrijdag 27 maart om 20 uur
Christian Vandekerkhove – Paranormaal zijn we allemaal
Christian Vandekerkhove (1953) studeerde informatica. In 2006 behaalde hij ook zijn masterdiploma in vergelijkende godsdienstwetenschappen aan de Faculteit voor Vergelijkende Godsdienstwetenschappen (FVG, Antwerpen), waar hij docent is in parapsychologie, theosofie en hylisch pluralisme.
Hij werkt daarnaast ook als therapeut inzake zingeving bij levensproblemen en runt een instituut waar personen zich kunnen laten testen op paranormale vermogens, een materie waarmee hij reeds 40 jaar is vertrouwd en over publiceerde. In oktober 2008 verscheen van hem het lees- en doeboek Paranormaal zijn we allemaal. Ontdek je zesde zintuig. Komen ondermeer aan bod: telepathie, telekinese, helderziendheid, voorspeltechnieken, spiritisme, parapsychologie als wetenschap, methoden van onderzoek.
Inkom: 5,00 euro.
Aantal zitplaatsen: 35. Reserveren liefst per e-mail.
Kunstgalerij Mens & Natuur
Maenhoutstraat 75a - 9830 Sint-Martens-Latem
www.mens-en-natuur.com
T.0496-805799 -
E-mail: arnold.eloy@skynet.be
Christian Vandekerkhove – Paranormaal zijn we allemaal
Christian Vandekerkhove (1953) studeerde informatica. In 2006 behaalde hij ook zijn masterdiploma in vergelijkende godsdienstwetenschappen aan de Faculteit voor Vergelijkende Godsdienstwetenschappen (FVG, Antwerpen), waar hij docent is in parapsychologie, theosofie en hylisch pluralisme.
Hij werkt daarnaast ook als therapeut inzake zingeving bij levensproblemen en runt een instituut waar personen zich kunnen laten testen op paranormale vermogens, een materie waarmee hij reeds 40 jaar is vertrouwd en over publiceerde. In oktober 2008 verscheen van hem het lees- en doeboek Paranormaal zijn we allemaal. Ontdek je zesde zintuig. Komen ondermeer aan bod: telepathie, telekinese, helderziendheid, voorspeltechnieken, spiritisme, parapsychologie als wetenschap, methoden van onderzoek.
Inkom: 5,00 euro.
Aantal zitplaatsen: 35. Reserveren liefst per e-mail.
Kunstgalerij Mens & Natuur
Maenhoutstraat 75a - 9830 Sint-Martens-Latem
www.mens-en-natuur.com
T.0496-805799 -
E-mail: arnold.eloy@skynet.be
"Eelt" van Marleen De Smet
I.
je kent het schuren
tegen de avond
het afkanten van scherpe
dagrestanten
het verlaten huis
slaat deuren tot gaten
ze blijven gapen
zolang niets door dringt
zoals het laatste
dat uit je mond verdween
verscheen niets meer
dan het schaarse
de glans op lippen
de laatste stuiptrek
hoor je wegstervend
ritselen
II.
het stervende
dat niet roest in-tijd-boent
en zal-vergeten-uit-de-doeken-doen
tot opwollend stof in lege hoeken
je ziet het beeld langs elke wand
in spiegels of ergens
waar wachten
geduld in zich droeg
bouw steen na steen
manke muren om je heen
en tel ook de eeltige slagen
die door je polsen woeden
stort nu de nacht uit
in wie ben ik
waar sta ik
wat doe ik
© Marleen De Smet
je kent het schuren
tegen de avond
het afkanten van scherpe
dagrestanten
het verlaten huis
slaat deuren tot gaten
ze blijven gapen
zolang niets door dringt
zoals het laatste
dat uit je mond verdween
verscheen niets meer
dan het schaarse
de glans op lippen
de laatste stuiptrek
hoor je wegstervend
ritselen
II.
het stervende
dat niet roest in-tijd-boent
en zal-vergeten-uit-de-doeken-doen
tot opwollend stof in lege hoeken
je ziet het beeld langs elke wand
in spiegels of ergens
waar wachten
geduld in zich droeg
bouw steen na steen
manke muren om je heen
en tel ook de eeltige slagen
die door je polsen woeden
stort nu de nacht uit
in wie ben ik
waar sta ik
wat doe ik
© Marleen De Smet
Black Sun
BLACK SUN
Tweetalige uitgave Nederlands en Engels
10 dichters uit Nederland en Vlaanderen
Zojuist verschenen!
Gedichten voor Tony Mafia / Poems for Tony Mafia
Tweetalige uitgave Nederlands en Engels
10 dichters uit Nederland en Vlaanderen
Zojuist verschenen!
Gedichten voor Tony Mafia / Poems for Tony Mafia
Gedichten voor Tony Mafia / Poems for Tony Mafia
Bilingual edition, Dutch and English. Tien dichters over de Amerikaanse kunstenaar Tony Mafia; ten poets about the American painter Tony Mafia.
Albert Hagenaars, Rose Vandewalle, Roger Nupie, Paul Gellings, Annmarie Sauer, Joris Iven, Lucienne Stassaert, Willie Verhegghe, Wim van Til en Hannie Rouweler.
VERTALINGEN/TRANSLATIONS by Annmarie Sauer (Belgium/U.S.A.) en/and John Irons (Denmark).
http://www.lulu.com/content/5638999
Paperback €12.00
(157 kb)
Gedrukte versie: 32 pagina's, 20,99 cm x 29,7 cm
Beschrijving:
Bilingual edition, Dutch and English. Tien dichters over de Amerikaanse kunstenaar Tony Mafia; ten poets about the American painter Tony Mafia.
http://www.lulu.com/content/5638999
Paperback €12.00
(157 kb)
Gedrukte versie: 32 pagina's, 20,99 cm x 29,7 cm
Beschrijving:
Bilingual edition, Dutch and English. Tien dichters over de Amerikaanse kunstenaar Tony Mafia; ten poets about the American painter Tony Mafia.
Albert Hagenaars, Rose Vandewalle, Roger Nupie, Paul Gellings, Annmarie Sauer, Joris Iven, Lucienne Stassaert, Willie Verhegghe, Wim van Til en Hannie Rouweler.
Bestellen via de bovenstaande website
of via Demer Press
redacteur / uitgever
hannierouweler@telenet.be
of via Demer Press
redacteur / uitgever
hannierouweler@telenet.be
23 maart 2009
Doelgericht gedicht
Doel-gericht
Doelgericht slopen hopen dat
mensen kort van geheugen
de flexibiliteit van liaan
waaromvraag duizendmaal gesteld
en duizend keer beantwoord met
de wet de regel van drie:
een bull walst in 30 minuten
een huis omver hoelang
zal hij erover doen voor
het dorp van de kaart is geveegd?
Ik veeg mijn tranen af met gras
was ik maar minister ik zou
ik wou ik wil dat mensen
belangrijk zijn de wetgever
potdoof mijn geloof in zijn
woorden nihil ik heb zijn
lichaam gesloopt zijn ziel gedoopt
in drek van angstige mensen
morgen koop ik een zaal veld-
bedjes voor autochtonen.
Thierry Deleu
Doelgericht slopen hopen dat
mensen kort van geheugen
de flexibiliteit van liaan
waaromvraag duizendmaal gesteld
en duizend keer beantwoord met
de wet de regel van drie:
een bull walst in 30 minuten
een huis omver hoelang
zal hij erover doen voor
het dorp van de kaart is geveegd?
Ik veeg mijn tranen af met gras
was ik maar minister ik zou
ik wou ik wil dat mensen
belangrijk zijn de wetgever
potdoof mijn geloof in zijn
woorden nihil ik heb zijn
lichaam gesloopt zijn ziel gedoopt
in drek van angstige mensen
morgen koop ik een zaal veld-
bedjes voor autochtonen.
Thierry Deleu
Doel heeft een nieuwe Dorpsdichter!
Mark Meekers, de eerste DorpsDichter van Doel heeft twee jaar lang actief, strijdlustig en gewapendertaal strijd gevoerd voor het behoud van het dorp . In het ontmoetingscentrum De Doolen feliciteerde hij zaterdagavond onder ruime belangstelling zijn opvolger Frank De Vos. Deze historicus uit Antwerpen is een artistieke duizendpoot. Hij schrijft poëzie en proza, schildert en musiceert. Hij won de DorpsDichterDoelwedstrijd met het sterke gedicht HABEAS
In zijn aanstellingsspeech vergeleek Frank De Vos Doel met een dorp waar nog vrije burgers, echte Galliërs, rondlopen, zeer tegen de zin van "Caesar" Peeters. Hij besloot met een dringende oproep aan Kris Peeters om een moratorium af te kondigen op de afbraak van de huizen in Doel. Nu het lang niet zeker is dat hetSaeftinghedok er zal komen, is er geen enkele dringende reden om Doel verder te ontruimen.Frank de Vos lanceerde een oproep voor zijn eerste project: de bedichting van Doel.
Het gedicht
Habeas Corpus
12 juni 2008
Wij hebben een lijf, omdat we geen stad zijn,
geen samengedreven vee, geen blauwe r
die aanrolt op het betonrot van een havendok
omdat we taarten eten, smoutebollen bakken,
er joelende kinderen spelen,
omdat de boer zijn boerin hier kust, er nog
een molen staat, er geen metaalmoeheid raast
omdat we geen klaplong zijn, geen palliatief verhaal,
geen geslepen gebit van een baggerkraan
omdat we hier 's avonds de soep uitscheppen, bij elkaar
op de stoep, om ons gezicht een laatste praatje slaan
Wij hebben een lijf, omdat we geen stad zijn,
en "zie je" zeggen, en "ook zo", we ons Doel
noemen, niet Guantanamo Bay
De tekst hieronder is het juryverslag:
“Habeas corpus” is een actueel, nostalgisch en toch ook strijdvaardig gedicht waarin een vergelijking wordt gemaakt tussen derechtenlozen in Doel en de gevangenen van Guantanamo Bay. Het staat sterk door zijn ritmiek en het contrast van poëtische en volkse taal. Het is een gedicht op niveau met een universele titel en krachtige beelden: “omdat de boer zijn boerin hier kust”, “omdat we hier ’s avonds de soep uitscheppen, bij elkaar op de stoep zitten…”.De jury besliste dan ook unaniem om de eerste prijs toe te kennen aan dit gedicht. De nieuwe dorpsdichter van Doel wordt dus Frank De Vos.
Mark Meekers, juryvoorzitter
In zijn aanstellingsspeech vergeleek Frank De Vos Doel met een dorp waar nog vrije burgers, echte Galliërs, rondlopen, zeer tegen de zin van "Caesar" Peeters. Hij besloot met een dringende oproep aan Kris Peeters om een moratorium af te kondigen op de afbraak van de huizen in Doel. Nu het lang niet zeker is dat hetSaeftinghedok er zal komen, is er geen enkele dringende reden om Doel verder te ontruimen.Frank de Vos lanceerde een oproep voor zijn eerste project: de bedichting van Doel.
Het gedicht
Habeas Corpus
12 juni 2008
Wij hebben een lijf, omdat we geen stad zijn,
geen samengedreven vee, geen blauwe r
die aanrolt op het betonrot van een havendok
omdat we taarten eten, smoutebollen bakken,
er joelende kinderen spelen,
omdat de boer zijn boerin hier kust, er nog
een molen staat, er geen metaalmoeheid raast
omdat we geen klaplong zijn, geen palliatief verhaal,
geen geslepen gebit van een baggerkraan
omdat we hier 's avonds de soep uitscheppen, bij elkaar
op de stoep, om ons gezicht een laatste praatje slaan
Wij hebben een lijf, omdat we geen stad zijn,
en "zie je" zeggen, en "ook zo", we ons Doel
noemen, niet Guantanamo Bay
De tekst hieronder is het juryverslag:
“Habeas corpus” is een actueel, nostalgisch en toch ook strijdvaardig gedicht waarin een vergelijking wordt gemaakt tussen derechtenlozen in Doel en de gevangenen van Guantanamo Bay. Het staat sterk door zijn ritmiek en het contrast van poëtische en volkse taal. Het is een gedicht op niveau met een universele titel en krachtige beelden: “omdat de boer zijn boerin hier kust”, “omdat we hier ’s avonds de soep uitscheppen, bij elkaar op de stoep zitten…”.De jury besliste dan ook unaniem om de eerste prijs toe te kennen aan dit gedicht. De nieuwe dorpsdichter van Doel wordt dus Frank De Vos.
Mark Meekers, juryvoorzitter
Uit "Wolken, ankers" van Hannie Rouweler
TAALEINDE
Taal stond als een zeis
voor mijn deur
hij vroeg of het gras hoog
stond in mijn tuin
of de haag geknipt moest worden
of bomen gesnoeid
hij gluurde naar binnen
met groene ogen.
Ik zei dat in mijn tuin
violen volop in bloei staan
en dat het wilde gras met wormen
bedoeld is voor de vogels.
Hij vroeg of er nog
andere klussen te doen waren
en tastte met zijn ogen
mijn hals af.
Ga maar naar de buren,
een blokje om - riep ik
ouwe geitenwollensokkenbreier
tyfuspokkenmalariatropicasmokkelaar
en smeet de deur in zijn gezicht.
Nadien schreef ik een gedicht,
ik voelde me vederlicht.
(voor Gerrit Komrij)
“Taaleinde” verscheen in Wolken,ankers.
Uitgeverij Hoenderbossche Verzen, Uden 2008.
Taal stond als een zeis
voor mijn deur
hij vroeg of het gras hoog
stond in mijn tuin
of de haag geknipt moest worden
of bomen gesnoeid
hij gluurde naar binnen
met groene ogen.
Ik zei dat in mijn tuin
violen volop in bloei staan
en dat het wilde gras met wormen
bedoeld is voor de vogels.
Hij vroeg of er nog
andere klussen te doen waren
en tastte met zijn ogen
mijn hals af.
Ga maar naar de buren,
een blokje om - riep ik
ouwe geitenwollensokkenbreier
tyfuspokkenmalariatropicasmokkelaar
en smeet de deur in zijn gezicht.
Nadien schreef ik een gedicht,
ik voelde me vederlicht.
(voor Gerrit Komrij)
“Taaleinde” verscheen in Wolken,ankers.
Uitgeverij Hoenderbossche Verzen, Uden 2008.
Vernissage van "Lamentaties"
Op 28 maart a.s. vanaf 19 uur nodigt vzw Symbiose in samenwerking met "de kleine notelaar" u graag uit voor:
de vernissage van LAMENTATIES
een unieke tentoonstelling van schilderkunst van Geerlinde VERBRUGGE uit Schoten
met begeleidende poëzie (zie ook: www.baasrodedigitaal.be/dekleinenotelaar.html)
De werken zijn te bezichtigen in Kunstentaverne De Kleine Notelaar en het atelier van beeldhouwer Paul De Wolf, Vlassenbroek 220a en 222, Baasrode-Vlassenbroek.
Programma:
- Vanaf 19 u. rondleiding
- Vanaf 20 u. korte inleiding door Karel Verwulghen (echtgenoot van de kunstenaar)
- Chris Van De Rijck, Cecile Vanhoutte en Patricia De Landtsheer schreven poëzie bij de verschillende werken;
- Voordracht van Chris en Cecile met muzikale begeleiding door Karel Verwulghen, Aria van Bach (31 variaties) en klassieke gitaar door de 14-jarige Roeland (zoon van graficus/illustratrice Marijke Meersman);
- Poème van Ernest Chausson door Bernard Bertoni (viool), Ioana Cristina Mihai (Roemenië, piano), beiden leerlingen Conservatorium Brussel, op tekst van Patricia De Landtsheer, voordracht door Melissa Leboeuf.
Door de vzw Symbiose wordt achteraf een glas aangeboden.
Welkom.
de vernissage van LAMENTATIES
een unieke tentoonstelling van schilderkunst van Geerlinde VERBRUGGE uit Schoten
met begeleidende poëzie (zie ook: www.baasrodedigitaal.be/dekleinenotelaar.html)
De werken zijn te bezichtigen in Kunstentaverne De Kleine Notelaar en het atelier van beeldhouwer Paul De Wolf, Vlassenbroek 220a en 222, Baasrode-Vlassenbroek.
Programma:
- Vanaf 19 u. rondleiding
- Vanaf 20 u. korte inleiding door Karel Verwulghen (echtgenoot van de kunstenaar)
- Chris Van De Rijck, Cecile Vanhoutte en Patricia De Landtsheer schreven poëzie bij de verschillende werken;
- Voordracht van Chris en Cecile met muzikale begeleiding door Karel Verwulghen, Aria van Bach (31 variaties) en klassieke gitaar door de 14-jarige Roeland (zoon van graficus/illustratrice Marijke Meersman);
- Poème van Ernest Chausson door Bernard Bertoni (viool), Ioana Cristina Mihai (Roemenië, piano), beiden leerlingen Conservatorium Brussel, op tekst van Patricia De Landtsheer, voordracht door Melissa Leboeuf.
Door de vzw Symbiose wordt achteraf een glas aangeboden.
Welkom.
Nieuwe gedichtenbundel van Hannie Rouweler!
New collection of poems
PERSBERICHT DEMER PRESS
(Diepenbeek/België/Belgium)
Zojuist verschenen/just published:
MOVING SPOTS (72 pages)
Moving Spots is the third English collection of poems by Hannie Rouweler (b. 1951, Goor, The Netherlands).
Several poems are translated by John Irons.
Many themes are involved: about her childhood, parents, love and loss, nature, the arts.
Some poems in this collection are dedicated to poets, and friends.
1 poem “No Period” you can read below – this poem is about a Dutch poet who doesn’t use full stops/periods at the end of all his poems.
In some poems a sense of humour is included, and often something different meant.
One of the remarks/scraps of reviews published in the back pages of Moving Spots:
"Among the various emerging voices in Dutch Poetry the voice of Hannie Rouweler is special for the sensible perception of a reality, transferring its concrete aspects to a fugitive and unexpected vision in a serene restlessness."
José L. Reina Palazón
For those who are interested: you can order the book by the website below, or receive further information at Demer Press:
mhtml:%7BAB1B2ECB-2F6B-4A5A-B158-12E0DA8E27C9%7Dmid://00000284/!x-usc:mailto:hannierouweler@telenet.be
http://www.hannierouweler.be/
NO PERIOD
He just doesn’t want to put a period
At the end. Does this mean
That all is open and unfinished?
He just doesn’t want to put a period
At the end of the poem.
While the poem is finished.
You turn the page, read the title,
And you start with another.
Also behind the other he just doesn’t
Put a period. Does this mean
That all is open and unfinished?
The poet starts with a capital
But doesn’t put a period behind the end lines.
The shape is from a sonnet, so
2 x 4 l. and 2 x 3 l., like Shakespeare,
I believe he always did put periods.
It is obvious to me that overall nowhere
There are full stops at the end of all pages.
I don’t make a point anymore about periods or commas.
Each poet definitely has his intentions with his periods.
(HR)
http://www.lulu.com/content/6358078
PERSBERICHT DEMER PRESS
(Diepenbeek/België/Belgium)
Zojuist verschenen/just published:
MOVING SPOTS (72 pages)
Moving Spots is the third English collection of poems by Hannie Rouweler (b. 1951, Goor, The Netherlands).
Several poems are translated by John Irons.
Many themes are involved: about her childhood, parents, love and loss, nature, the arts.
Some poems in this collection are dedicated to poets, and friends.
1 poem “No Period” you can read below – this poem is about a Dutch poet who doesn’t use full stops/periods at the end of all his poems.
In some poems a sense of humour is included, and often something different meant.
One of the remarks/scraps of reviews published in the back pages of Moving Spots:
"Among the various emerging voices in Dutch Poetry the voice of Hannie Rouweler is special for the sensible perception of a reality, transferring its concrete aspects to a fugitive and unexpected vision in a serene restlessness."
José L. Reina Palazón
For those who are interested: you can order the book by the website below, or receive further information at Demer Press:
mhtml:%7BAB1B2ECB-2F6B-4A5A-B158-12E0DA8E27C9%7Dmid://00000284/!x-usc:mailto:hannierouweler@telenet.be
http://www.hannierouweler.be/
NO PERIOD
He just doesn’t want to put a period
At the end. Does this mean
That all is open and unfinished?
He just doesn’t want to put a period
At the end of the poem.
While the poem is finished.
You turn the page, read the title,
And you start with another.
Also behind the other he just doesn’t
Put a period. Does this mean
That all is open and unfinished?
The poet starts with a capital
But doesn’t put a period behind the end lines.
The shape is from a sonnet, so
2 x 4 l. and 2 x 3 l., like Shakespeare,
I believe he always did put periods.
It is obvious to me that overall nowhere
There are full stops at the end of all pages.
I don’t make a point anymore about periods or commas.
Each poet definitely has his intentions with his periods.
(HR)
http://www.lulu.com/content/6358078
Midi Golf Iron Five
( ENKEL LEDEN VAN VZW EX-LIBRIS KUNNEN GRATIS HET GOLFTERREIN GEBRUIKEN)
KLIK HIER VOOR OPENINGSUREN - BEREIKBAARHEID - ALGEMENE INFO EN LIDGELDEN
De ideale ontspanning met vrienden, familie, werkmakkers...
In open lucht in alle rust en stilte een partijtje golfen.
Men kan er een volledig parcours van 18 holes spelen.
Wanneer men het volledige traject heeft afgewerkt zal de
golfbal een afstand van 993 meter (groot spel)
of 456 meter (klein spel) hebben afgelegd.
De afstand tussen de holes varieert tussen 20 en 90 meters (groot spel)
of tussen 10 en 60 meters (klein spel).
Alle originele golfmateriaal is aanwezig in het kunsthuis.
( ENKEL LEDEN VAN VZW EX-LIBRIS KUNNEN GRATIS HET GOLFTERREIN GEBRUIKEN)
KLIK HIER VOOR OPENINGSUREN - BEREIKBAARHEID - ALGEMENE INFO EN LIDGELDEN
De ideale ontspanning met vrienden, familie, werkmakkers...
In open lucht in alle rust en stilte een partijtje golfen.
Men kan er een volledig parcours van 18 holes spelen.
Wanneer men het volledige traject heeft afgewerkt zal de
golfbal een afstand van 993 meter (groot spel)
of 456 meter (klein spel) hebben afgelegd.
De afstand tussen de holes varieert tussen 20 en 90 meters (groot spel)
of tussen 10 en 60 meters (klein spel).
Alle originele golfmateriaal is aanwezig in het kunsthuis.
22 maart 2009
DICHTER, OOK VOOR JOU!
Je wilt je boek (gedichten, verhalen, roman, essay) uitgeven (in eigen beheer of welke vorm ook). Wij maken promotie voor je publicatie. Denk erom: wij geven je boek niet uit, wij prijzen het aan!
OOK DE DICHTERS VOELEN ZICH AANGESPROKEN… NEEM NU CONTACT VIA MAIL!
VERRASSEND NIEUW INITIATIEF VAN
Razor's Edge Editions
De Geletterde Mens - The Razor
Thierry Deleu
EEN PROMOBOEK VOOR AUTEURS
15 auteurs stellen hun nieuwste boek voor in een promoboek
Dedicaties
Talrijke nieuwe boeken zijn op komst om hun rentree te maken in het literaire 2010 (einde 2009). Het lijkt wel een grote zee waarin de lezer moet duiken om zijn selectie te maken. Niet te doen, niet alleen omdat er zoveel vissen rondzwemmen, maar omdat de lezer de kleine vissen niet eens opmerkt of vindt, ze vallen niet op of ze schuilen voor de grote.
Op initiatief van de auteurs/dichters die lid zijn van "De Orde van de Scheermesjes" (zij die ook aan de wieg stonden van "De 50 Meesterdichters van de Lage Landen bij de zee") zoek ik 15 auteurs die hun nieuw boek (gedichten, verhalen, roman of essay) willen voorstellen in een promoboek dat de naam Dedicaties krijgt.
Eén voorwaarde: de auteur geeft zijn boek niet uit bij een "officiële uitgeverij" (omdat het manuscript niet werd aangenomen of omdat hij/zij de regels van de commercie niet wenst te volgen).
Het nieuwe boek wordt niet geselecteerd op grond van thema, stijl, visie, maar uitsluitend op kwaliteit. Dit is geen gemakkelijke opdracht voor selectie, maar moeilijk gaat ook.
Wat komt er in Dedicaties?
De auteur stuurt via e-mail een fragment op uit zijn nieuw boek, max. 6 blz. A4din. Bovendien stelt hij/zij het boek voor in 20 regels (+ vermelding prijs en rekeningnummer, zijn/haar (e-mail)adres). Hierin legt hij/zij uit waarom hij/zij dit thema koos, deze constructie, deze uitwerking, welke emoties en reflecties hij bij de lezer wil opwekken. Kortom: de auteur dedicaceert zijn/haar boek aan de lezer! Hij/zij mailt ook een beknopte bibliografie door en een foto van hem/haar (kleur of zwart-wit).
Dit is een originele manier om contact te krijgen met de lezer, om toch als kleine vis in de grote zee waarvan sprake gezien te worden. Dedicaties is een uitnodiging om het (te verschijnen) boek te lezen en aan te kopen.
Onder auspiciën van "De Orde van de Scheermesjes" en in navolging van het succesvolle initiatief "De 50 Meesterdichters" hoop ik 15 auteurs te kunnen voorstellen die niet over de commerciële kanalen (uitgeverijen) en overheidssteun (subsidiëring) beschikken om hun werk te promoten.
"Razor's Edge Editions" verzorgt de uitgave en brengt het promoboek in de pers en bij de potentiële lezer via persberichten en activiteiten. Hierdoor maakt de uitgeverij het nieuwe boek van de auteur (dat in 2010 - eind 2009 verschijnt) bekend bij duizenden lezers. Via de info in het promoboek kunnen zij het nieuwe boek bij de auteur zelf aankopen!
1. De auteur verbindt er zich toe geen honorarium te eisen en verzaakt aan zijn/haar auteursrecht voor het geselecteerde fragment.
2. Zijn/haar bijdrage in de productiekosten en de publiciteit beperkt zich tot de aankoop van drie exemplaren tegen 15 € per ex. Hij/zij schrijft 45 € over op rekening 000-0900214-54 van Thierry Deleu, B-8670 Oostduinkerke.
3. Wanneer zijn/haar boek verschijnt, kan hij een recensie-exemplaar sturen aan Thierry Deleu.
De kopij en de dedicatie worden per e-mail gestuurd aan thierry.deleu@skynet.be.
Het promoboek verschijnt einde 2009/begin 2010.
Ter verduidelijking:
De grote respons en de vele vragen over dit initiatief nopen mij enkele verhelderingen te maken.
1. Het promoboek plaatst een fragment + info over auteur en je boek dat op komst is.
2. Jouw boek (gedichten, verhalen, roman, essay) verschijnt in 2010 bij een niet-commerciële uitgeverij (d.w.z. in eigen beheer, print-on-demand, kleine uitgeverij). Denk erom: wij geven niet je boek uit!
3. Dit betekent niet dat je nieuw boek per se moet zijn geschreven in 2009. Het kan al in je lade liggen.
4. Via dit promoboek maak je dus publiciteit (ruchtbaarheid) voor je nieuw boek: het promoboek is te koop en het wordt op grote schaal bekend gemaakt.
5. Jijzelf koopt min. 3 ex. aan van het promoboek. De promoboeken in jouw bezit geven je de kans om mee het nieuwe boek bekend te maken.
6. Na inzage van het opgestuurde fragment en de gevraagde info beslissen de initiatiefnemers of het fragment wordt geplaatst.
7. De aankoop van min. 3 ex. van het promoboek gebeurt na een oproep door Thierry Deleu.
8. Het promoboek verschijnt ten vroegste einde 2009 en wordt voorgesteld op het gemeentehuis van Koksijde.
9. Ook gedichtenbundels komen in aanmerking voor het promoboek (met 6 gedichten uit de nieuwe te verschijnen bundel).
10. Suggesties zijn altijd welkom indien ze in de geest liggen van het initiatief. Alle correspondentie gebeurt via e-mail aan thierry.deleu@skynet.be.
Thierry Deleu
Je wilt je boek (gedichten, verhalen, roman, essay) uitgeven (in eigen beheer of welke vorm ook). Wij maken promotie voor je publicatie. Denk erom: wij geven je boek niet uit, wij prijzen het aan!
OOK DE DICHTERS VOELEN ZICH AANGESPROKEN… NEEM NU CONTACT VIA MAIL!
VERRASSEND NIEUW INITIATIEF VAN
Razor's Edge Editions
De Geletterde Mens - The Razor
Thierry Deleu
EEN PROMOBOEK VOOR AUTEURS
15 auteurs stellen hun nieuwste boek voor in een promoboek
Dedicaties
Talrijke nieuwe boeken zijn op komst om hun rentree te maken in het literaire 2010 (einde 2009). Het lijkt wel een grote zee waarin de lezer moet duiken om zijn selectie te maken. Niet te doen, niet alleen omdat er zoveel vissen rondzwemmen, maar omdat de lezer de kleine vissen niet eens opmerkt of vindt, ze vallen niet op of ze schuilen voor de grote.
Op initiatief van de auteurs/dichters die lid zijn van "De Orde van de Scheermesjes" (zij die ook aan de wieg stonden van "De 50 Meesterdichters van de Lage Landen bij de zee") zoek ik 15 auteurs die hun nieuw boek (gedichten, verhalen, roman of essay) willen voorstellen in een promoboek dat de naam Dedicaties krijgt.
Eén voorwaarde: de auteur geeft zijn boek niet uit bij een "officiële uitgeverij" (omdat het manuscript niet werd aangenomen of omdat hij/zij de regels van de commercie niet wenst te volgen).
Het nieuwe boek wordt niet geselecteerd op grond van thema, stijl, visie, maar uitsluitend op kwaliteit. Dit is geen gemakkelijke opdracht voor selectie, maar moeilijk gaat ook.
Wat komt er in Dedicaties?
De auteur stuurt via e-mail een fragment op uit zijn nieuw boek, max. 6 blz. A4din. Bovendien stelt hij/zij het boek voor in 20 regels (+ vermelding prijs en rekeningnummer, zijn/haar (e-mail)adres). Hierin legt hij/zij uit waarom hij/zij dit thema koos, deze constructie, deze uitwerking, welke emoties en reflecties hij bij de lezer wil opwekken. Kortom: de auteur dedicaceert zijn/haar boek aan de lezer! Hij/zij mailt ook een beknopte bibliografie door en een foto van hem/haar (kleur of zwart-wit).
Dit is een originele manier om contact te krijgen met de lezer, om toch als kleine vis in de grote zee waarvan sprake gezien te worden. Dedicaties is een uitnodiging om het (te verschijnen) boek te lezen en aan te kopen.
Onder auspiciën van "De Orde van de Scheermesjes" en in navolging van het succesvolle initiatief "De 50 Meesterdichters" hoop ik 15 auteurs te kunnen voorstellen die niet over de commerciële kanalen (uitgeverijen) en overheidssteun (subsidiëring) beschikken om hun werk te promoten.
"Razor's Edge Editions" verzorgt de uitgave en brengt het promoboek in de pers en bij de potentiële lezer via persberichten en activiteiten. Hierdoor maakt de uitgeverij het nieuwe boek van de auteur (dat in 2010 - eind 2009 verschijnt) bekend bij duizenden lezers. Via de info in het promoboek kunnen zij het nieuwe boek bij de auteur zelf aankopen!
1. De auteur verbindt er zich toe geen honorarium te eisen en verzaakt aan zijn/haar auteursrecht voor het geselecteerde fragment.
2. Zijn/haar bijdrage in de productiekosten en de publiciteit beperkt zich tot de aankoop van drie exemplaren tegen 15 € per ex. Hij/zij schrijft 45 € over op rekening 000-0900214-54 van Thierry Deleu, B-8670 Oostduinkerke.
3. Wanneer zijn/haar boek verschijnt, kan hij een recensie-exemplaar sturen aan Thierry Deleu.
De kopij en de dedicatie worden per e-mail gestuurd aan thierry.deleu@skynet.be.
Het promoboek verschijnt einde 2009/begin 2010.
Ter verduidelijking:
De grote respons en de vele vragen over dit initiatief nopen mij enkele verhelderingen te maken.
1. Het promoboek plaatst een fragment + info over auteur en je boek dat op komst is.
2. Jouw boek (gedichten, verhalen, roman, essay) verschijnt in 2010 bij een niet-commerciële uitgeverij (d.w.z. in eigen beheer, print-on-demand, kleine uitgeverij). Denk erom: wij geven niet je boek uit!
3. Dit betekent niet dat je nieuw boek per se moet zijn geschreven in 2009. Het kan al in je lade liggen.
4. Via dit promoboek maak je dus publiciteit (ruchtbaarheid) voor je nieuw boek: het promoboek is te koop en het wordt op grote schaal bekend gemaakt.
5. Jijzelf koopt min. 3 ex. aan van het promoboek. De promoboeken in jouw bezit geven je de kans om mee het nieuwe boek bekend te maken.
6. Na inzage van het opgestuurde fragment en de gevraagde info beslissen de initiatiefnemers of het fragment wordt geplaatst.
7. De aankoop van min. 3 ex. van het promoboek gebeurt na een oproep door Thierry Deleu.
8. Het promoboek verschijnt ten vroegste einde 2009 en wordt voorgesteld op het gemeentehuis van Koksijde.
9. Ook gedichtenbundels komen in aanmerking voor het promoboek (met 6 gedichten uit de nieuwe te verschijnen bundel).
10. Suggesties zijn altijd welkom indien ze in de geest liggen van het initiatief. Alle correspondentie gebeurt via e-mail aan thierry.deleu@skynet.be.
Thierry Deleu
21 maart 2009
Mooi!
AVONDLUCHT
Een rode avondlucht
langgerekt en met een klein beetje geel
steekt af tegen de dunne stammen van donkere bomen
en terwijl de lucht langzaam verdwijnt in de nacht
val ik steeds meer in stilzwijgen. In niets zeggen.
In het wonder van de natuur
dat al honderden jaren bestaat,
door zo vele mensen ooit waargenomen,
gevoeld – intens en diep gevoeld naar een verzonken bodem.
Alleen een schilder – denk ik – zou hier nog iets
aan kunnen toevoegen. Wellicht een spatje wit,
zodat dit langer wordt bewaard –
of anders een veeg donkerblauw
boven de boomtoppen.
Hannie Rouweler
www.hannierouweler.be
Een rode avondlucht
langgerekt en met een klein beetje geel
steekt af tegen de dunne stammen van donkere bomen
en terwijl de lucht langzaam verdwijnt in de nacht
val ik steeds meer in stilzwijgen. In niets zeggen.
In het wonder van de natuur
dat al honderden jaren bestaat,
door zo vele mensen ooit waargenomen,
gevoeld – intens en diep gevoeld naar een verzonken bodem.
Alleen een schilder – denk ik – zou hier nog iets
aan kunnen toevoegen. Wellicht een spatje wit,
zodat dit langer wordt bewaard –
of anders een veeg donkerblauw
boven de boomtoppen.
Hannie Rouweler
www.hannierouweler.be
20 maart 2009
"Bekentenissen" van Guy van Hoof, ingeleid door Suzanne Binnemans
Bekentenissen van Guy van Hoof
AMVC Letterenhuis op 9 juni 2006
Beste Guy.
Beste poëzieminnaars.
Als ik een dichter als broer zou hebben,
dan wilde ik dat Guy van Hoof mijn broer zou zijn!
Een duidelijk voelbare verbondenheid met mensen, met collega-schrijvers/dichters kun je niet altijd door de rede alleen verklaren. En misschien hoeft dat ook niet... Het aanvoelen van een goede tekst, van de noodzaak voor het juiste woord, het functionele beeld, de juiste thematiek die wel moet beklijven, wordt ons immers niet ingegeven door ons verstand alleen; dat wordt ons ook opgedrongen door wie we zijn, door de emoties en het engagement dat we hebben als mens en als beoefenaar van de literatuur. En wij, mensen met gelijkaardige emoties en motieven, zoeken en vinden elkaar.
Guy van Hoof is geen veelschrijver. Dat weten we inmiddels.
Hij gaat niet over 1 nacht ijs alvorens zijn verzen voor publicatie vrij te geven. Hij is een ambachtsman die schaaft of boetseert, met aandacht voor het kleinste detail, tot de essentie, alleen wat belangrijk is, overblijft. ‘Roskammen’ noemde Maurice Gilliams het blijven bewerken van een tekst, tot uiteindelijk het gevoel ontstond dat het goed was.
Deze term past naar mijn gevoel bijzonder goed bij het dichterschap van Guy van Hoof.
***
Toen de uitgever me vroeg om de bundel Bekentenissen vandaag bij u in te leiden, voelde ik me vereerd, en wel om volgende redenen: Van Hoof is een dichter waar je niet omheen kunt: een bundel van hem is er altijd één die een bestaansreden heeft voor de poëzie. En als men beweert dat poëzie noodzakelijk is voor de maatschappij, dan is zijn poëzie dat in de eerste plaats: maatschappelijke thema’s zijn niet weg te denken uit zijn werk.
Een bedenking die me door de titel Bekentenissen werd ingegeven, is dat van Hoof – net als Jean-Jacques Rousseau die zich ook aan een Bekentenissen schuldig maakte - ons een soort spiegel van de maatschappij voorhoudt. Net zoals in Rousseau’s ‘Du contrat social’ hebben de burgers iemand nodig die op de achtergrond aanwezig blijft, maar hen een spiegel voorhoudt om zichzelf en de realiteit te zien.
Guy van Hoof is volgens mij zo iemand, hij is de ‘observator’ die ons deelgenoot maakt van wat hij ziet, hij ‘schrijft met licht’, zoals ook een fotograaf dat doet wanneer hij ons een levensfragment toont; een fotograaf die ons niet wil overtuigen, maar die wel over onze blik en onze aandacht waakt:
(zo schrijft hij in het slotgedicht: ‘Netvlies’)
de contouren van mensen vervagen
op mijn netvlies, ik fotografeer
de nacht die nooit remedies prijsgeeft
en waakt over onze slapeloosheid
Spreken en het verlangen om gehoord te worden gaan hand in hand. Of schrijven en gelezen worden. Een verlangen naar een degelijke vorm van communicatie vindt zijn toepassing in het dichten. Maar om deze communicatie tot stand te brengen, moet er wel een soort ‘podium’ zijn, en is de dichtbundel dat ooit in voldoende mate? : dat Guy van Hoof niet bepaald een dichter is die podium en schijnwerper opzoekt, hoef ik u niet te vertellen. Bescheiden als hij is, zal hij nog eerder het werk van anderen belichten.
Maar net die bescheidenheid, de soberheid en het afwijzen van opsmuk in zijn teksten, het doordacht kiezen voor een bepaalde weg zonder veel beïnvloeding - ZIJN weg, waarin hij zich afzet tegen alles wat al aanvaard blijkt, en dus commercieel te noemen is - is iets wat me intrigeert en fascineert...
En dat Guy van Hoof, naast mij, ook andere lezers intrigeert is bewezen door de essays die over zijn werk zijn verschenen. In 2005 schreef de kunstenaar/dichter Rik Wouters een essay van maar liefst 80 pagina’s lang over het werk en dichterschap van Guy. ‘Woord en daad van Guy van Hoof’ is trouwens een publicatie die ik u allen kan aanraden. Er staat een nadrukteken op de e van en, en daarmee wil Wouters ons duidelijk maken dat het bij van Hoof niet om een vrijblijvend schrijven gaat, maar dat de dichter met zijn verzen ‘iets’ ‘daadwerkelijks’ verwezenlijkt.
En dat doet hij zonder podium, zonder schijnwerpers.
Waarom schrijft iemand poëzie? Net dat soort poëzie dat Guy van Hoof schrijft, dat soort dat de juiste dosis maatschappijkritiek bezit? Net dat soort dat oprecht is, zonder franje, en functioneel genoeg is om communicatie tot stand te brengen?
In zijn essay zegt Rik Wouters dat het door een soort ‘onvrede’ komt, een ongenoegen over de wereld die de dichter niet langer kan bekoren. Deze wereld wil hij weer ‘ordenen’, misschien wel herscheppen in zijn verzen, zodat hij deze ongure wereld kan omvormen tot die wereld waarmee hij zich wel kan verzoenen, waarin hij kan leven: die van de poëzie.
Dat van Hoof daarbij door taal geobsedeerd wordt, is een vast gegeven. Die taal weet hij zo opportuun mogelijk te benutten om de vooropgestelde communicatie te verwezenlijken: het is zijn taak de lezer te confronteren met de door hem gemaakte ‘foto’s’, zijnde zijn gedichten, die hij de lezer toont. Het proces van denken komt tot stand bij de lezer, zonder dwang van de dichter, maar wel door zijn aanwijzingen. ‘KIJK EN BEGRIJP’, lijkt hij te zeggen. Alsof we in zijn spiegel kijken.
Zo is het prachtige gedicht KLEIN BAGDAD een pleidooi voor de multiculturele maatschappij waar mensen lotgenoten worden van gebeurtenissen, die later verpakt als geschiedenis worden gekneed, alsof willekeur niet zou bestaan:
(...)
Mijn man uit Irak, gediplomeerd
in kwesties van het haar
gooit een blauwe cape
over mijn schouders en wacht even
alvorens hem dicht te knopen
alsof ik nog bedenktijd krijg.
Hij spreekt wel mijn taal, vermengd
met Engels, gebaren of internationale
woorden die iedereen begrijpt
met in zijn hand het scheermes
dat me wakker houdt en in bedwang
en praat met heimwee over zijn land
wieg van vele beschavingen
warm en vriendelijk, waar hij thee dronk
en op Allah rekende. Maar in de toekomst
kijken kan niemand, en de wegen van kappers
goden en schrijvers zijn onberekenbaar.
Woorden en haar worden geknipt en
versneden, verstrooid over later en heden.
TRINIDAD moet iedereen gezien hebben maar dan met Guy van Hoof als gids! Vertrekkend vanuit de rauwe realiteit van een foto van Jan Roothooft, overtuigt de dichter ons van de schoonheid van de ongekunsteldheid! (en dat dit net ook een van de kenmerken van zijn dichterschap is). Niets in dit beeld werd gemanipuleerd, maar het ademt warmte en geborgenheid, gegroeid uit de universele gedachte dat gelijkwaardigheid een basisrecht is voor ieder individu:
misschien is dat de definitie van geluk: het niet
vervulde, een hand traag op je schouder, de heldere
rivier van waarheid, mensen die elkaar in elke stad
herkennen; we schrijven woorden als hoop en gelijkheid
op de stenen van uitgesleten muren die echo’s
weerkaatsen naar de zandloper in onze hand.
Alleen blijft dus wel de tijd verstrijken, en is onze nobele gedachte nog niet gerealiseerd!
***
Guy van Hoof schrijft in de eerste plaats vanuit zijn visie als mens, de ‘ik’ of de ‘hij’ zijn vaak terug te brengen tot de mens Guy van Hoof. Hij blijft in zijn gedichten aanwezig, zij het niet opdringerig, soms zelfs amper zichtbaar. Maar net de accenten die hij legt, maken van hem steeds de aanwezige toeschouwer, waardoor zijn werk ook een sterk autobiografisch karakter krijgt. En wij zien zijn ervaringen door zijn ogen.
Soms moet men mensen leren kijken, leren observeren, leren lezen. Misschien wil de dichter ons heropvoeden? Misschien hebben we nooit genoeg aandacht gehad voor de taal van de dichter, hebben we alles als vanzelfsprekend afgedaan? Guy van Hoof is als gids steeds aanwezig bij onze lezing en hij geeft ons zelfs aanwijzingen.
Hij leert ons kijken, en dat kijken kan op verschillende manieren.
In BRAND IN LANDSCHAP (uit de vierde cyclus: HET LICHT DAT OP EEN STEEN VALT) krijgen we te maken met het artistieke oog dat verder ziet dan dat van de gewone sterveling.
Het kijken van het artistieke oog gaat zover dat het ook daarvan de gevolgen durft te dragen. Meer inzicht betekent niet noodzakelijk meer veiligheid of zekerheid!
Het weifelende, spiedende oog
van Cézanne dat navrant door alles heendringt
brand sticht en vuur strooit over het landschap
dat tot dan toe blind wenste te blijven.
Het ‘zien’ kan verstrekkende gevolgen hebben voor de kunstenaar. Want ‘zien is voelen’, schrijft hij zelf. Het pad van een dichter loopt niet over rozen:
REPTIELEN OVER MIJN ZIEL
de weg ligt overwoekerd met stof en stenen
en plekken witte zon die als een dodelijke pijl
de ogen binnendringt
Zien is voelen
er is een wereld die weegt op de huid
en rode wolken drijven boven het huis
dat we slechts zelden bewonen
Guy van Hoof is dus zijn eigen weg gegaan als dichter. En dat is duidelijk niet de gemakkelijkste weg; zich niet verloochenen, niet in de pas lopen, niet kiezen voor het kortstondige succes. Bewust leven is een keuze, de keuze voor de moeilijkste weg. En die keuze wordt ons ooit aangerekend…
we betalen een schuld af
maar weten niet op welke dag
of welk uur, we weten niet
hoe je de tijd moet meten.
Ons leven lang zijn we op zoek naar dat eigen pad, en tijdens onze zoektocht gebruiken we al eerder gekregen richtlijnen. Zo lezen we in ‘netvlies’:
we bewandelen een stuk weg
laten we zeggen van hier naar ergens
eerst stijgend, soms dalend zonder een
scherp vergezicht, alleen een witte lijn
als een streep rook; ik volg de route
die staat uitgestippeld in een oud
teruggevonden dagboek, als een vorm
van gebruiksvriendelijke plattegrond.
***
In het gedicht DE POORT VAN MIJN HERINNERING gaat de sociale betrokkenheid van de dichter wel erg ver. Hij vraagt zich af of hij aan iets of iemand schatplichtig is voor het materiaal dat hij in zijn gedichten gebruikt. Misschien stelt hij zich, in verwondering, de vraag waarom juist hij diegene is die uitverkoren is om een gedeelde waarheid met de wereld te delen?
iemand staat aan de poort van mijn herinnering
en wenkt, alsof woorden een ruilwaarde hadden
alsof ik een losprijs moet betalen
voor het gebruik van woorden.
Maar de dichter heeft ook macht: schrijven met licht. Zijn woorden herscheppen de bewegende werkelijkheid. En ook geluid en licht zijn niet zonder beweging. Het contrast van de stille steen en het bewegende licht, het contrast dat ons helpt goed te kijken naar de dingen, is iets wat kenmerkend is in de gedichten van Guy van Hoof.
HET LICHT DAT OP EEN STEEN VALT
Het licht dat op een steen valt
die je doormidden klieft,
even breekbaar en zo kwetsbaar
als een stem die ronde klanken
uitstoot, plotseling ophoudt en stokt
van angst, als een weerhaak
in de holte van je keel
Guy van Hoof weet steeds de originele gedachten of het initiële gevoel in taal te vangen. Hij spreidt een ‘woordrespect’ ten toon dat we inmiddels van hem gewend zijn: een monument opzetten voor de taal die hem tot dichter kan maken. Hij ‘bouwt’ gedichten met ongekunstelde woorden, die hun ‘andere’ maar overduidelijke betekenis krijgen door ze juist te combineren. Zijn gedichten doen eerder denken aan de pittoreske zuiderse huisjes dan aan onze bakstenen dozen. De natuurlijke huisjes doen de natuur minder geweld aan, zoals de natuurlijke woorden van de dichter onze taal minder geweld aan doen.
***
Ik zei u al: Guy van Hoof vermijdt alle opsmuk in de taal: in een eenvoudige - doch gestileerde en doordachte - taal wil hij de lezer deelgenoot maken van zijn voelen en zien. Eenvoud? Op het eerste gezicht! Niets is ‘zomaar’ geschreven bij Guy van Hoof, alles heeft een functie.
En komen we als lezer ooit dicht genoeg bij wat de dichter zo schijnbaar gewoon, simpel verwoordt? Kennen we ooit zijn diepere bedoelingen?
Een eerste lezing bij Van Hoof is nooit voldoende, de poëzie dwingt de lezer tot herlezen en daardoor worden we in zijn greep gehouden, nee niet die dwingende wurggreep, maar de zachte greep die een ‘opvoedende rol’ heeft: kijk eens wat hier juist staat, lees opnieuw en wat zie je nu?
Want ook wat niet geschreven staat, vertelt ons veel. ‘Tussen de regels lezen’, noemen we dit, maar net wat tussen de regels staat is van groot belang. Een tekst die alles verklapt van a tot z is een opsomming van feiten, een feitelijk verslag, een soort dagboeknotitie. Maar het is zeker geen poëzie. Het is net de manier waarop Guy van Hoof alles terug ‘hercreëert’ van wat hij rond zich ziet, het is net de taal die de werkelijkheid overstijgt, die deze tekst tot ‘Literatuur’ en ‘Poëzie’ omvormt.
In enkele gedichten in de bundel Bekentenissen zien we dat de dichter nog verder gaat dan dit: hij beweert dat klanken, muziek de taal zelfs overstijgen. Tussen de regels lezen en VOELEN, is alles wat overblijft.
IMPRESSIONS
(...)
er zijn alleen maar klanken
en de nacht die geen verklaring vraagt
een drummer slaat en zalft
met in zijn geest misschien bezweringen
van een sjamaan, de echo van een land
het gaat over de ziel der dingen
en die verklaar je niet zomaar
of niet met woorden
maar met heel je lijf en vingers
met alles wat beweegt.
De ziel der dingen laat zich voor de dichter moeilijk ‘vertalen’, misschien is het zelfs onmogelijk om die ziel weer te geven, en kun je alleen je eigen vertaling van die geest weergeven maar schiet onze woordenschat tekort. Muziek is universeler en dus als ‘taal’ beter geschikt om de ziel der dingen mee weer te geven...
***
Maar Guy van Hoof is meer dan de dichter van zijn inmiddels 11 bundels. Hij heeft proza geschreven en als literair recensent heeft hij essays gepubliceerd. Ook als inleider kon ik hem al vele malen aan het werk zien en horen bij vernissages van plastische kunstenaars.
De kruisbestuiving tussen literatuur en beeldende kunst heeft hem altijd bezig gehouden, en dat zien we ook weer in deze nieuwe bundel ‘Bekentenissen’ waarin een groot aantal gedichten zijn gewijd aan de plastische kunst.
Niet toevallig heet de eerste cyclus van deze bundel TIJDLOOS.
In het essay van Rik Wouters lees ik: De poging om te ordenen (daar hadden we het al over), is de kracht van zijn dichtkunst. Van Hoof slaagt erin om op een universele en tijdloze wijze te ordenen zodat ook de lezer, zelfs die uit andere tijden dan van Hoofs tijd, er iets, of zelfs VEEL aan heeft.
In de cyclus: TIJDLOOS
EEN SLAAP ZONDER ONTWAKEN beschrijft ondermeer het einde van een kunstenaarsbestaan. Het gedicht gaat over de dood van Gerard van Hove, een intieme vriend van de dichter, en een kunstenaar en mens aan wie ik zelf nog bijzonder mooie herinneringen overhoud:
Op zekere dag, te vroeg, te pijnlijk
niet berekend op afscheid nemen,
raakte iets in zijn gedachten verdwaald,
licht had de kracht niet meer,
het was alsof ik een arm kwijtraakte
of mijn linkerhand, alsof de echo
van mijn vragen stilviel.
STILLEVEN MET PICK - UP is een gedicht over kunstschilder Lode De Mayer die met het geld van zijn eerste verkoop een kleine pick-up kocht.
Hoe de dichter bij hem in het kleine atelier het Concerto Aranjuez hoorde, wat voor een contrast dat was, dat kan alleen de dichter zelf vertellen!
In HIJ STRIJKT ZIJN HARTSLAG GLAD, laat de dichter ons het werk van Willie Cools zien.
Anonieme vrouwen worden door de kunstenaar verheerlijkt, zonder zichzelf te verliezen, want al lijkt hij bezeten tijdens de creatie, tekenend met:
een hand die over het papier vliegt als een voortvluchtige vogel,
toch trapt hij niet in zijn zelfgecreëerde illusie, want hij strijkt als een volleerde goochelaar zijn hartslag glad!
In VROUW IN VIERKANT, heeft Guy van Hoof het over het werk van Filip Bisschop, over onze eigen eenzaamheid in die nare gevangenis waaruit we nooit kunnen ontsnappen.
Onze verste grens blijft ons lichaam:
Wat zegt dat over de hand in het web
het hoofd gevangen in een vierkant?
Misschien is dit het labyrint waarin we
voordurend verdwalen en wegen zoeken
om ons gelijk te halen.
VAN GOGH IN BRUSSEL
leest als een kleine biografie van de schilder, maar het is overduidelijk dat de dichter ietwat moedeloos de eeuwenoude commercialisering van de kunst aanklaagt! Niet de kunstenaar maar de criticus en de mecenas bepalen het beeld van onze cultuur. Kunst werd ooit geïncorporeerd door de machthebbers en zal pas na een verstandelijke revolutie terug de vrijheid krijgen die inherent zou moeten zijn aan iedere schepping.
En dit past weer bijzonder goed bij het dichterschap van Guy van Hoof.
In Antwerpen was hij daarvoor al op zijn tijd
vooruitgelopen, en stuurde men hem weg
vanwege geen talent: de zedenmeesters
houden vast aan tijdelijk gelijk.
***
(Cyclus: VIER GEDICHTEN BIJ SCHILDERIJEN VAN WILLY VAN EECKHOUT)
De bundel ‘Bekentenissen’ toont op de kaft een werk van Willy van Eeckhout. Guy van Hoof waardeert zijn werk, in die mate zelfs dat hij een hele cyclus aan zijn werk wijdt in deze bundel. Zelf schrijft de dichter over hem:
“Zijn composities tonen kleurenvelden als doolhoven waarin we als reizigers, pelgrims als het ware, op zoek zijn naar onszelf.”
Dat deze ingesteldheid perfect past bij die van Guy van Hoof, hoef ik u niet te zeggen. In vele gedichten van hem staat net deze thematiek ook bij hem centraal.
ALTAMIRA is geschreven als een metafoor op het het artistieke leven. Het behoort tot de vroegste visuele kunst, en is het resultaat van een scheppingsdrang die geen kunstenaar vreemd is. En weer ziet de dichter de schepping van kunst als de mogelijkheid om het banale van de dood te overstijgen:
notities van mijn reizen, zegt hij
al zegt hij het niet zo
vertrekkend uit het niets, het ongewisse
soms het ongerijmde
dagen niet langer tellen
tijd in het defensief dringen
de reis is niets anders
dan je handen uitstrekken
en alles verliezen wat je bezit
HOE GROOT IS DE KANS OP WIT? Enkel tijdens de schepping is de kunstenaar god.
Hij blijft buiten zijn ‘gedachten’ en ideeën gevangen in zijn sterfelijk lichaam, met alle ongemakken vandien. En als je iets verder doordenkt is die sterfelijke gevangenis het enige eiland dat de dichter/schilder als referentiekader kan gebruiken!
ik weet dat ik niet eeuwig blijf
en schrijf daarom een aan mezelf gerichte brief:
‘mijn beste ik, hoe groot is de kans op wit
en wat versta je onder verlies?
je lijkt te lopen op een houten been
maar ieder spit zijn eigen eiland om.’
***
Guy van Hoof is een Antwerpse dichter, hij is een echt stadsdichter, een ook in deze bundel is Antwerpen in vele facetten terug te vinden.
De cyclus: AUBADE is een poëtische wandelzoektocht langs bekende en minderbekende standbeelden, monumenten en pittoreske plaatsen.
DE TSAAR. WIJDBEENS
Door dit gedicht weet ik nu dat er een standbeeld van Peter de Grote staat in Antwerpen en ook waar het staat. Maar vooral weet ik wat voor een figuur deze Tsaar was:
hij staart onsterfelijk boven mij uit
die hem met beide voeten op de grond
bekijk in zij-aanzicht, zijn dikgedraaide
vingers op zijn heupen, vol van eerzucht
en vooral zichzelf.
QUINTEN METSYS. BANNELING
is een stille kritiek m.b.t. de mogelijkheid van pleinen in Antwerpen die niet wordt benut.
Daarom dit eerbetoon:
(...)
De man die uitkijkt over zijn ontwijde
republiek heeft plaats of sokkel niet gekozen,
werd verjaagd door het zoveelste ingenieuze
renovatieplan van hier naar daar en nu dus
met de edele neus van smid en schilder
boven de heiligschennis en de onverschilligheid
van het banale stadsverkeer.
En kritiek zal Guy van Hoof – gelukkig maar, hoop ik maar - blijven uiten.
In het mooie gedicht STIJL hijst Guy van Hoof zich weer in het harnas om de banaliteit van de gezagsdragers te hekelen. Blijkbaar is de aanwezigheid van een bord aan de muur van een gebouw belangrijker dan de boodschap dat het draagt: over eerbied gesproken! De persoon telt enkel nog als toeristische attractie, het artistieke wordt verpletterd door de commercie! En Natuurlijk ook hier is de dichter aanwezig als onbegrepen kunstenaar, als gevolg van diezelfde kortzichtigheid van de politieke en artistieke machthebbers!
De plaquette voor Henry Van de Velde
aan het Falconplein 23 waar de ontwerper,
schilder, architect en theoreticus
als apothekerszoon ter wereld kwam
vermeldt zijn geboortejaar verkeerd
één cijfertje slechts en toch, maar niemand
die zich druk maakt, niemand die
de banneling de eer wil gunnen
en dus blijft het zo, onaangeroerd en fout
(...)
***
Ik heb getracht Guy van Hoof even in de schijnwerper te plaatsen, iets wat hij zelf te weinig doet. Iets wat hij echter verdient door zijn grote verdienste als dichter.
Het zich afzetten tegen invloeden, tegen het commerciële in de dichtkunst, zijn bijzondere aandacht voor de taal op zich als werkmiddel, zijn uitgesproken maatschappelijk engagement, ... dat alles maakt van hem een dichter die net ietsje aan de zijlijn van de (dichters)maatschappij staat. Maar mijn stelling is: een geïsoleerde zin, een alleenstaand beeld in tekst, een detail dat niet verdwijnt in het alledaagse, één kleur die primeert: het eist allemaal zoveel meer van onze aandacht op.
Als romancière probeerde ik de bundel ‘Bekentenissen’ zo goed mogelijk te lezen, te begrijpen, aan te voelen, maar zoals gezegd: het verzwegene, het onuitspreekbare blijft het geheim van de dichter Guy van Hoof. Alleen uw lezen en herlezen, uw aanvoelen, uw zoektocht naar het verzwegene, uw afwegen van het concrete tegenover het onuitspreekbare... dat is wat deze bundel ‘persoonlijk’ maakt.
Guy van Hoof zegt zelf: “De waarheid bestaat niet, ieder heeft de zijne”.
Zelf typeer ik dit meestal met: ‘wat voor de ene een half open deur is, is voor de andere een half gesloten deur’.
Mensen ook andere keuzes en mogelijkheden tonen is van groot belang!
Maar net die accenten leggen waardoor ‘een’ waarheid geloofwaardiger wordt, dat is de sterkte van Guy van Hoof.
En daarom zou ik willen eindigen met de beginzin van mijn toespraak, die ik inmiddels heb gestaafd met bewijzen:
Als ik een dichter als broer zou hebben,
dan wilde ik dat Guy van Hoof mijn broer zou zijn!
Suzanne Binnemans
Je kan de bundel rechtstreeks bestellen bij de dichter zelf en dan kost hij slechts 15 euro (2 euro verzendingskosten; in de boekhandel 20 euro). Je kan deze veelzijdige dichter en essayist steunen door het vereiste geld te storten op rek. nr. 000-1010172-14 t.n.v. Guy van Hoof, Pacificatiestraat 38, 2000 Antwerpen.
AMVC Letterenhuis op 9 juni 2006
Beste Guy.
Beste poëzieminnaars.
Als ik een dichter als broer zou hebben,
dan wilde ik dat Guy van Hoof mijn broer zou zijn!
Een duidelijk voelbare verbondenheid met mensen, met collega-schrijvers/dichters kun je niet altijd door de rede alleen verklaren. En misschien hoeft dat ook niet... Het aanvoelen van een goede tekst, van de noodzaak voor het juiste woord, het functionele beeld, de juiste thematiek die wel moet beklijven, wordt ons immers niet ingegeven door ons verstand alleen; dat wordt ons ook opgedrongen door wie we zijn, door de emoties en het engagement dat we hebben als mens en als beoefenaar van de literatuur. En wij, mensen met gelijkaardige emoties en motieven, zoeken en vinden elkaar.
Guy van Hoof is geen veelschrijver. Dat weten we inmiddels.
Hij gaat niet over 1 nacht ijs alvorens zijn verzen voor publicatie vrij te geven. Hij is een ambachtsman die schaaft of boetseert, met aandacht voor het kleinste detail, tot de essentie, alleen wat belangrijk is, overblijft. ‘Roskammen’ noemde Maurice Gilliams het blijven bewerken van een tekst, tot uiteindelijk het gevoel ontstond dat het goed was.
Deze term past naar mijn gevoel bijzonder goed bij het dichterschap van Guy van Hoof.
***
Toen de uitgever me vroeg om de bundel Bekentenissen vandaag bij u in te leiden, voelde ik me vereerd, en wel om volgende redenen: Van Hoof is een dichter waar je niet omheen kunt: een bundel van hem is er altijd één die een bestaansreden heeft voor de poëzie. En als men beweert dat poëzie noodzakelijk is voor de maatschappij, dan is zijn poëzie dat in de eerste plaats: maatschappelijke thema’s zijn niet weg te denken uit zijn werk.
Een bedenking die me door de titel Bekentenissen werd ingegeven, is dat van Hoof – net als Jean-Jacques Rousseau die zich ook aan een Bekentenissen schuldig maakte - ons een soort spiegel van de maatschappij voorhoudt. Net zoals in Rousseau’s ‘Du contrat social’ hebben de burgers iemand nodig die op de achtergrond aanwezig blijft, maar hen een spiegel voorhoudt om zichzelf en de realiteit te zien.
Guy van Hoof is volgens mij zo iemand, hij is de ‘observator’ die ons deelgenoot maakt van wat hij ziet, hij ‘schrijft met licht’, zoals ook een fotograaf dat doet wanneer hij ons een levensfragment toont; een fotograaf die ons niet wil overtuigen, maar die wel over onze blik en onze aandacht waakt:
(zo schrijft hij in het slotgedicht: ‘Netvlies’)
de contouren van mensen vervagen
op mijn netvlies, ik fotografeer
de nacht die nooit remedies prijsgeeft
en waakt over onze slapeloosheid
Spreken en het verlangen om gehoord te worden gaan hand in hand. Of schrijven en gelezen worden. Een verlangen naar een degelijke vorm van communicatie vindt zijn toepassing in het dichten. Maar om deze communicatie tot stand te brengen, moet er wel een soort ‘podium’ zijn, en is de dichtbundel dat ooit in voldoende mate? : dat Guy van Hoof niet bepaald een dichter is die podium en schijnwerper opzoekt, hoef ik u niet te vertellen. Bescheiden als hij is, zal hij nog eerder het werk van anderen belichten.
Maar net die bescheidenheid, de soberheid en het afwijzen van opsmuk in zijn teksten, het doordacht kiezen voor een bepaalde weg zonder veel beïnvloeding - ZIJN weg, waarin hij zich afzet tegen alles wat al aanvaard blijkt, en dus commercieel te noemen is - is iets wat me intrigeert en fascineert...
En dat Guy van Hoof, naast mij, ook andere lezers intrigeert is bewezen door de essays die over zijn werk zijn verschenen. In 2005 schreef de kunstenaar/dichter Rik Wouters een essay van maar liefst 80 pagina’s lang over het werk en dichterschap van Guy. ‘Woord en daad van Guy van Hoof’ is trouwens een publicatie die ik u allen kan aanraden. Er staat een nadrukteken op de e van en, en daarmee wil Wouters ons duidelijk maken dat het bij van Hoof niet om een vrijblijvend schrijven gaat, maar dat de dichter met zijn verzen ‘iets’ ‘daadwerkelijks’ verwezenlijkt.
En dat doet hij zonder podium, zonder schijnwerpers.
Waarom schrijft iemand poëzie? Net dat soort poëzie dat Guy van Hoof schrijft, dat soort dat de juiste dosis maatschappijkritiek bezit? Net dat soort dat oprecht is, zonder franje, en functioneel genoeg is om communicatie tot stand te brengen?
In zijn essay zegt Rik Wouters dat het door een soort ‘onvrede’ komt, een ongenoegen over de wereld die de dichter niet langer kan bekoren. Deze wereld wil hij weer ‘ordenen’, misschien wel herscheppen in zijn verzen, zodat hij deze ongure wereld kan omvormen tot die wereld waarmee hij zich wel kan verzoenen, waarin hij kan leven: die van de poëzie.
Dat van Hoof daarbij door taal geobsedeerd wordt, is een vast gegeven. Die taal weet hij zo opportuun mogelijk te benutten om de vooropgestelde communicatie te verwezenlijken: het is zijn taak de lezer te confronteren met de door hem gemaakte ‘foto’s’, zijnde zijn gedichten, die hij de lezer toont. Het proces van denken komt tot stand bij de lezer, zonder dwang van de dichter, maar wel door zijn aanwijzingen. ‘KIJK EN BEGRIJP’, lijkt hij te zeggen. Alsof we in zijn spiegel kijken.
Zo is het prachtige gedicht KLEIN BAGDAD een pleidooi voor de multiculturele maatschappij waar mensen lotgenoten worden van gebeurtenissen, die later verpakt als geschiedenis worden gekneed, alsof willekeur niet zou bestaan:
(...)
Mijn man uit Irak, gediplomeerd
in kwesties van het haar
gooit een blauwe cape
over mijn schouders en wacht even
alvorens hem dicht te knopen
alsof ik nog bedenktijd krijg.
Hij spreekt wel mijn taal, vermengd
met Engels, gebaren of internationale
woorden die iedereen begrijpt
met in zijn hand het scheermes
dat me wakker houdt en in bedwang
en praat met heimwee over zijn land
wieg van vele beschavingen
warm en vriendelijk, waar hij thee dronk
en op Allah rekende. Maar in de toekomst
kijken kan niemand, en de wegen van kappers
goden en schrijvers zijn onberekenbaar.
Woorden en haar worden geknipt en
versneden, verstrooid over later en heden.
TRINIDAD moet iedereen gezien hebben maar dan met Guy van Hoof als gids! Vertrekkend vanuit de rauwe realiteit van een foto van Jan Roothooft, overtuigt de dichter ons van de schoonheid van de ongekunsteldheid! (en dat dit net ook een van de kenmerken van zijn dichterschap is). Niets in dit beeld werd gemanipuleerd, maar het ademt warmte en geborgenheid, gegroeid uit de universele gedachte dat gelijkwaardigheid een basisrecht is voor ieder individu:
misschien is dat de definitie van geluk: het niet
vervulde, een hand traag op je schouder, de heldere
rivier van waarheid, mensen die elkaar in elke stad
herkennen; we schrijven woorden als hoop en gelijkheid
op de stenen van uitgesleten muren die echo’s
weerkaatsen naar de zandloper in onze hand.
Alleen blijft dus wel de tijd verstrijken, en is onze nobele gedachte nog niet gerealiseerd!
***
Guy van Hoof schrijft in de eerste plaats vanuit zijn visie als mens, de ‘ik’ of de ‘hij’ zijn vaak terug te brengen tot de mens Guy van Hoof. Hij blijft in zijn gedichten aanwezig, zij het niet opdringerig, soms zelfs amper zichtbaar. Maar net de accenten die hij legt, maken van hem steeds de aanwezige toeschouwer, waardoor zijn werk ook een sterk autobiografisch karakter krijgt. En wij zien zijn ervaringen door zijn ogen.
Soms moet men mensen leren kijken, leren observeren, leren lezen. Misschien wil de dichter ons heropvoeden? Misschien hebben we nooit genoeg aandacht gehad voor de taal van de dichter, hebben we alles als vanzelfsprekend afgedaan? Guy van Hoof is als gids steeds aanwezig bij onze lezing en hij geeft ons zelfs aanwijzingen.
Hij leert ons kijken, en dat kijken kan op verschillende manieren.
In BRAND IN LANDSCHAP (uit de vierde cyclus: HET LICHT DAT OP EEN STEEN VALT) krijgen we te maken met het artistieke oog dat verder ziet dan dat van de gewone sterveling.
Het kijken van het artistieke oog gaat zover dat het ook daarvan de gevolgen durft te dragen. Meer inzicht betekent niet noodzakelijk meer veiligheid of zekerheid!
Het weifelende, spiedende oog
van Cézanne dat navrant door alles heendringt
brand sticht en vuur strooit over het landschap
dat tot dan toe blind wenste te blijven.
Het ‘zien’ kan verstrekkende gevolgen hebben voor de kunstenaar. Want ‘zien is voelen’, schrijft hij zelf. Het pad van een dichter loopt niet over rozen:
REPTIELEN OVER MIJN ZIEL
de weg ligt overwoekerd met stof en stenen
en plekken witte zon die als een dodelijke pijl
de ogen binnendringt
Zien is voelen
er is een wereld die weegt op de huid
en rode wolken drijven boven het huis
dat we slechts zelden bewonen
Guy van Hoof is dus zijn eigen weg gegaan als dichter. En dat is duidelijk niet de gemakkelijkste weg; zich niet verloochenen, niet in de pas lopen, niet kiezen voor het kortstondige succes. Bewust leven is een keuze, de keuze voor de moeilijkste weg. En die keuze wordt ons ooit aangerekend…
we betalen een schuld af
maar weten niet op welke dag
of welk uur, we weten niet
hoe je de tijd moet meten.
Ons leven lang zijn we op zoek naar dat eigen pad, en tijdens onze zoektocht gebruiken we al eerder gekregen richtlijnen. Zo lezen we in ‘netvlies’:
we bewandelen een stuk weg
laten we zeggen van hier naar ergens
eerst stijgend, soms dalend zonder een
scherp vergezicht, alleen een witte lijn
als een streep rook; ik volg de route
die staat uitgestippeld in een oud
teruggevonden dagboek, als een vorm
van gebruiksvriendelijke plattegrond.
***
In het gedicht DE POORT VAN MIJN HERINNERING gaat de sociale betrokkenheid van de dichter wel erg ver. Hij vraagt zich af of hij aan iets of iemand schatplichtig is voor het materiaal dat hij in zijn gedichten gebruikt. Misschien stelt hij zich, in verwondering, de vraag waarom juist hij diegene is die uitverkoren is om een gedeelde waarheid met de wereld te delen?
iemand staat aan de poort van mijn herinnering
en wenkt, alsof woorden een ruilwaarde hadden
alsof ik een losprijs moet betalen
voor het gebruik van woorden.
Maar de dichter heeft ook macht: schrijven met licht. Zijn woorden herscheppen de bewegende werkelijkheid. En ook geluid en licht zijn niet zonder beweging. Het contrast van de stille steen en het bewegende licht, het contrast dat ons helpt goed te kijken naar de dingen, is iets wat kenmerkend is in de gedichten van Guy van Hoof.
HET LICHT DAT OP EEN STEEN VALT
Het licht dat op een steen valt
die je doormidden klieft,
even breekbaar en zo kwetsbaar
als een stem die ronde klanken
uitstoot, plotseling ophoudt en stokt
van angst, als een weerhaak
in de holte van je keel
Guy van Hoof weet steeds de originele gedachten of het initiële gevoel in taal te vangen. Hij spreidt een ‘woordrespect’ ten toon dat we inmiddels van hem gewend zijn: een monument opzetten voor de taal die hem tot dichter kan maken. Hij ‘bouwt’ gedichten met ongekunstelde woorden, die hun ‘andere’ maar overduidelijke betekenis krijgen door ze juist te combineren. Zijn gedichten doen eerder denken aan de pittoreske zuiderse huisjes dan aan onze bakstenen dozen. De natuurlijke huisjes doen de natuur minder geweld aan, zoals de natuurlijke woorden van de dichter onze taal minder geweld aan doen.
***
Ik zei u al: Guy van Hoof vermijdt alle opsmuk in de taal: in een eenvoudige - doch gestileerde en doordachte - taal wil hij de lezer deelgenoot maken van zijn voelen en zien. Eenvoud? Op het eerste gezicht! Niets is ‘zomaar’ geschreven bij Guy van Hoof, alles heeft een functie.
En komen we als lezer ooit dicht genoeg bij wat de dichter zo schijnbaar gewoon, simpel verwoordt? Kennen we ooit zijn diepere bedoelingen?
Een eerste lezing bij Van Hoof is nooit voldoende, de poëzie dwingt de lezer tot herlezen en daardoor worden we in zijn greep gehouden, nee niet die dwingende wurggreep, maar de zachte greep die een ‘opvoedende rol’ heeft: kijk eens wat hier juist staat, lees opnieuw en wat zie je nu?
Want ook wat niet geschreven staat, vertelt ons veel. ‘Tussen de regels lezen’, noemen we dit, maar net wat tussen de regels staat is van groot belang. Een tekst die alles verklapt van a tot z is een opsomming van feiten, een feitelijk verslag, een soort dagboeknotitie. Maar het is zeker geen poëzie. Het is net de manier waarop Guy van Hoof alles terug ‘hercreëert’ van wat hij rond zich ziet, het is net de taal die de werkelijkheid overstijgt, die deze tekst tot ‘Literatuur’ en ‘Poëzie’ omvormt.
In enkele gedichten in de bundel Bekentenissen zien we dat de dichter nog verder gaat dan dit: hij beweert dat klanken, muziek de taal zelfs overstijgen. Tussen de regels lezen en VOELEN, is alles wat overblijft.
IMPRESSIONS
(...)
er zijn alleen maar klanken
en de nacht die geen verklaring vraagt
een drummer slaat en zalft
met in zijn geest misschien bezweringen
van een sjamaan, de echo van een land
het gaat over de ziel der dingen
en die verklaar je niet zomaar
of niet met woorden
maar met heel je lijf en vingers
met alles wat beweegt.
De ziel der dingen laat zich voor de dichter moeilijk ‘vertalen’, misschien is het zelfs onmogelijk om die ziel weer te geven, en kun je alleen je eigen vertaling van die geest weergeven maar schiet onze woordenschat tekort. Muziek is universeler en dus als ‘taal’ beter geschikt om de ziel der dingen mee weer te geven...
***
Maar Guy van Hoof is meer dan de dichter van zijn inmiddels 11 bundels. Hij heeft proza geschreven en als literair recensent heeft hij essays gepubliceerd. Ook als inleider kon ik hem al vele malen aan het werk zien en horen bij vernissages van plastische kunstenaars.
De kruisbestuiving tussen literatuur en beeldende kunst heeft hem altijd bezig gehouden, en dat zien we ook weer in deze nieuwe bundel ‘Bekentenissen’ waarin een groot aantal gedichten zijn gewijd aan de plastische kunst.
Niet toevallig heet de eerste cyclus van deze bundel TIJDLOOS.
In het essay van Rik Wouters lees ik: De poging om te ordenen (daar hadden we het al over), is de kracht van zijn dichtkunst. Van Hoof slaagt erin om op een universele en tijdloze wijze te ordenen zodat ook de lezer, zelfs die uit andere tijden dan van Hoofs tijd, er iets, of zelfs VEEL aan heeft.
In de cyclus: TIJDLOOS
EEN SLAAP ZONDER ONTWAKEN beschrijft ondermeer het einde van een kunstenaarsbestaan. Het gedicht gaat over de dood van Gerard van Hove, een intieme vriend van de dichter, en een kunstenaar en mens aan wie ik zelf nog bijzonder mooie herinneringen overhoud:
Op zekere dag, te vroeg, te pijnlijk
niet berekend op afscheid nemen,
raakte iets in zijn gedachten verdwaald,
licht had de kracht niet meer,
het was alsof ik een arm kwijtraakte
of mijn linkerhand, alsof de echo
van mijn vragen stilviel.
STILLEVEN MET PICK - UP is een gedicht over kunstschilder Lode De Mayer die met het geld van zijn eerste verkoop een kleine pick-up kocht.
Hoe de dichter bij hem in het kleine atelier het Concerto Aranjuez hoorde, wat voor een contrast dat was, dat kan alleen de dichter zelf vertellen!
In HIJ STRIJKT ZIJN HARTSLAG GLAD, laat de dichter ons het werk van Willie Cools zien.
Anonieme vrouwen worden door de kunstenaar verheerlijkt, zonder zichzelf te verliezen, want al lijkt hij bezeten tijdens de creatie, tekenend met:
een hand die over het papier vliegt als een voortvluchtige vogel,
toch trapt hij niet in zijn zelfgecreëerde illusie, want hij strijkt als een volleerde goochelaar zijn hartslag glad!
In VROUW IN VIERKANT, heeft Guy van Hoof het over het werk van Filip Bisschop, over onze eigen eenzaamheid in die nare gevangenis waaruit we nooit kunnen ontsnappen.
Onze verste grens blijft ons lichaam:
Wat zegt dat over de hand in het web
het hoofd gevangen in een vierkant?
Misschien is dit het labyrint waarin we
voordurend verdwalen en wegen zoeken
om ons gelijk te halen.
VAN GOGH IN BRUSSEL
leest als een kleine biografie van de schilder, maar het is overduidelijk dat de dichter ietwat moedeloos de eeuwenoude commercialisering van de kunst aanklaagt! Niet de kunstenaar maar de criticus en de mecenas bepalen het beeld van onze cultuur. Kunst werd ooit geïncorporeerd door de machthebbers en zal pas na een verstandelijke revolutie terug de vrijheid krijgen die inherent zou moeten zijn aan iedere schepping.
En dit past weer bijzonder goed bij het dichterschap van Guy van Hoof.
In Antwerpen was hij daarvoor al op zijn tijd
vooruitgelopen, en stuurde men hem weg
vanwege geen talent: de zedenmeesters
houden vast aan tijdelijk gelijk.
***
(Cyclus: VIER GEDICHTEN BIJ SCHILDERIJEN VAN WILLY VAN EECKHOUT)
De bundel ‘Bekentenissen’ toont op de kaft een werk van Willy van Eeckhout. Guy van Hoof waardeert zijn werk, in die mate zelfs dat hij een hele cyclus aan zijn werk wijdt in deze bundel. Zelf schrijft de dichter over hem:
“Zijn composities tonen kleurenvelden als doolhoven waarin we als reizigers, pelgrims als het ware, op zoek zijn naar onszelf.”
Dat deze ingesteldheid perfect past bij die van Guy van Hoof, hoef ik u niet te zeggen. In vele gedichten van hem staat net deze thematiek ook bij hem centraal.
ALTAMIRA is geschreven als een metafoor op het het artistieke leven. Het behoort tot de vroegste visuele kunst, en is het resultaat van een scheppingsdrang die geen kunstenaar vreemd is. En weer ziet de dichter de schepping van kunst als de mogelijkheid om het banale van de dood te overstijgen:
notities van mijn reizen, zegt hij
al zegt hij het niet zo
vertrekkend uit het niets, het ongewisse
soms het ongerijmde
dagen niet langer tellen
tijd in het defensief dringen
de reis is niets anders
dan je handen uitstrekken
en alles verliezen wat je bezit
HOE GROOT IS DE KANS OP WIT? Enkel tijdens de schepping is de kunstenaar god.
Hij blijft buiten zijn ‘gedachten’ en ideeën gevangen in zijn sterfelijk lichaam, met alle ongemakken vandien. En als je iets verder doordenkt is die sterfelijke gevangenis het enige eiland dat de dichter/schilder als referentiekader kan gebruiken!
ik weet dat ik niet eeuwig blijf
en schrijf daarom een aan mezelf gerichte brief:
‘mijn beste ik, hoe groot is de kans op wit
en wat versta je onder verlies?
je lijkt te lopen op een houten been
maar ieder spit zijn eigen eiland om.’
***
Guy van Hoof is een Antwerpse dichter, hij is een echt stadsdichter, een ook in deze bundel is Antwerpen in vele facetten terug te vinden.
De cyclus: AUBADE is een poëtische wandelzoektocht langs bekende en minderbekende standbeelden, monumenten en pittoreske plaatsen.
DE TSAAR. WIJDBEENS
Door dit gedicht weet ik nu dat er een standbeeld van Peter de Grote staat in Antwerpen en ook waar het staat. Maar vooral weet ik wat voor een figuur deze Tsaar was:
hij staart onsterfelijk boven mij uit
die hem met beide voeten op de grond
bekijk in zij-aanzicht, zijn dikgedraaide
vingers op zijn heupen, vol van eerzucht
en vooral zichzelf.
QUINTEN METSYS. BANNELING
is een stille kritiek m.b.t. de mogelijkheid van pleinen in Antwerpen die niet wordt benut.
Daarom dit eerbetoon:
(...)
De man die uitkijkt over zijn ontwijde
republiek heeft plaats of sokkel niet gekozen,
werd verjaagd door het zoveelste ingenieuze
renovatieplan van hier naar daar en nu dus
met de edele neus van smid en schilder
boven de heiligschennis en de onverschilligheid
van het banale stadsverkeer.
En kritiek zal Guy van Hoof – gelukkig maar, hoop ik maar - blijven uiten.
In het mooie gedicht STIJL hijst Guy van Hoof zich weer in het harnas om de banaliteit van de gezagsdragers te hekelen. Blijkbaar is de aanwezigheid van een bord aan de muur van een gebouw belangrijker dan de boodschap dat het draagt: over eerbied gesproken! De persoon telt enkel nog als toeristische attractie, het artistieke wordt verpletterd door de commercie! En Natuurlijk ook hier is de dichter aanwezig als onbegrepen kunstenaar, als gevolg van diezelfde kortzichtigheid van de politieke en artistieke machthebbers!
De plaquette voor Henry Van de Velde
aan het Falconplein 23 waar de ontwerper,
schilder, architect en theoreticus
als apothekerszoon ter wereld kwam
vermeldt zijn geboortejaar verkeerd
één cijfertje slechts en toch, maar niemand
die zich druk maakt, niemand die
de banneling de eer wil gunnen
en dus blijft het zo, onaangeroerd en fout
(...)
***
Ik heb getracht Guy van Hoof even in de schijnwerper te plaatsen, iets wat hij zelf te weinig doet. Iets wat hij echter verdient door zijn grote verdienste als dichter.
Het zich afzetten tegen invloeden, tegen het commerciële in de dichtkunst, zijn bijzondere aandacht voor de taal op zich als werkmiddel, zijn uitgesproken maatschappelijk engagement, ... dat alles maakt van hem een dichter die net ietsje aan de zijlijn van de (dichters)maatschappij staat. Maar mijn stelling is: een geïsoleerde zin, een alleenstaand beeld in tekst, een detail dat niet verdwijnt in het alledaagse, één kleur die primeert: het eist allemaal zoveel meer van onze aandacht op.
Als romancière probeerde ik de bundel ‘Bekentenissen’ zo goed mogelijk te lezen, te begrijpen, aan te voelen, maar zoals gezegd: het verzwegene, het onuitspreekbare blijft het geheim van de dichter Guy van Hoof. Alleen uw lezen en herlezen, uw aanvoelen, uw zoektocht naar het verzwegene, uw afwegen van het concrete tegenover het onuitspreekbare... dat is wat deze bundel ‘persoonlijk’ maakt.
Guy van Hoof zegt zelf: “De waarheid bestaat niet, ieder heeft de zijne”.
Zelf typeer ik dit meestal met: ‘wat voor de ene een half open deur is, is voor de andere een half gesloten deur’.
Mensen ook andere keuzes en mogelijkheden tonen is van groot belang!
Maar net die accenten leggen waardoor ‘een’ waarheid geloofwaardiger wordt, dat is de sterkte van Guy van Hoof.
En daarom zou ik willen eindigen met de beginzin van mijn toespraak, die ik inmiddels heb gestaafd met bewijzen:
Als ik een dichter als broer zou hebben,
dan wilde ik dat Guy van Hoof mijn broer zou zijn!
Suzanne Binnemans
Je kan de bundel rechtstreeks bestellen bij de dichter zelf en dan kost hij slechts 15 euro (2 euro verzendingskosten; in de boekhandel 20 euro). Je kan deze veelzijdige dichter en essayist steunen door het vereiste geld te storten op rek. nr. 000-1010172-14 t.n.v. Guy van Hoof, Pacificatiestraat 38, 2000 Antwerpen.
Bijzonder mooi gedicht van Hannie Rouweler!
Vertel het me nog eens en leg het me
opnieuw uit, hoe het was en is geweest.
Ik keek naar water, de golven bewogen
heel licht in die lange stroom naar de einder
en langs het riet zwommen enkele eenden,
verderop een reiger aan de waterkant.
Je zei dat woorden altijd kunnen wachten
op het goede moment, en dat dat zo moet zijn,
en dat de lucht hier erg strakblauw is,
groots in z’n oneindigheid,
en dat de tijd zich verplaatst tussen een steen
en een andere steen, van boterbloem naar
pinksterbloem, een lijn langs de weg,
in het gras, over prikkeldraad naar daarginds,
die alsmaar grazende koeien in de wei.
Zeg me nog eens hoe wegen
uiteen gaan, zich verplaatsen in
tegenovergestelde richtingen en donkere wolken
boven de horizon één kant opdrijven.
Hoe dit alles op één dag in leegte verdwijnt,
terwijl ik hier nog sta, nog zo dicht
bij dat water, die lucht, dezelfde stenen.
Hannie Rouweler
19 maart 2009
Met hart en noten
MET HART EN NOTEN
een mengeling van licht klassiek overgoten met poëzie en besprenkeld met een zachte humor
René Jonckheer: piano
Patrick Nupie: klarinet
Roger Nupie : poëzie
Op woensdag 29 april 2009 om 19u30
Raadzaal gemeentehuis Tremelo
Tickets: 7 €
Tel: 0477/54.83.09 ( plaatsen beperkt)
een mengeling van licht klassiek overgoten met poëzie en besprenkeld met een zachte humor
René Jonckheer: piano
Patrick Nupie: klarinet
Roger Nupie : poëzie
Op woensdag 29 april 2009 om 19u30
Raadzaal gemeentehuis Tremelo
Tickets: 7 €
Tel: 0477/54.83.09 ( plaatsen beperkt)
18 maart 2009
OPSPRAAK
E-ZINE VAN BEELDSPRAAK • VERSCHIJNT MAANDELIJKS
nummer 272 • 18 maart 2009
* 28 maart 2009: literaire middag over magisch realisme in literatuur en beeldende kunst en muziek of De Magische Werkelijkheid
Je loopt toevallig een boekhandel in waar je nooit komt en loopt de liefde van je leven tegen het lijf… Dromen kunnen zo levensecht zijn dat ze uren na je ontwaken je stemming nog beïnvloeden…
Soms lijken gebeurtenissen wel heel toevallig samen te komen – toevallige omstandigheden kunnen je levensloop diepgaand beïnvloeden. Het "gewone" biedt meer voor wie zich ervoor openstelt. De werkelijkheid kan magisch zijn…
Stichting Beeldspraak en Bibliotheek Nieuwegein organiseren in samenwerking met unstuitleen Nieuwegein onder de titel De magische werkelijkheid een middag over het magisch realisme in literatuur en beeldende kunst. Een aantal schrijvers leest voor uit eigen werk en enkele schilders en fotografen exposeren hun werk. Er is alle mogelijkheid voor het publiek om met hen in discussie te gaan over hun werk.
Verwacht worden o.a.:
Chris Brussel (glaskunstenaar),
Iris Creutzburg (schilderes en dichter),
LeoArie Elsenaar (schrijver),
Jack Koehorst (schrijver/dichter),
Samantha Kraak (schrijfster),
Athy van Meerkerk (schrijfster),
Carien Touwen (schrijfster),
Ad Witte (fotograaf en dichter),
Dick van Zijderveld (schrijver).
Presentatie: Fred Goeth.
Wanneer?De bijeenkomst wordt gehouden op 28 maart 2009, van 13.00 - 15.30 uur.
Waar?Bibliotheek Nieuwegein, Zadelstede 1-10, 3431 JZ Nieuwegein.
Kijk ook op www.opspraak.net >
OpSpraak magazine
De 39ste editie van ons literaire tijdschrift OpSpraak is verschenen.
Kopij
Kopij poëzie insturen naar: poezie@opspraak.net, o.v.v. "Kopij Opspraak". Max. 2 gedichten per keer; gedicht in de e-mail opnemen (niet als bijlage). Vermeld tevens duidelijk naam, adres en leeftijd van de inzender!
Kopij proza sturen aan de Proza Redactie: proza@opspraak.net, o.v.v. "kopij OpSpraak". Vermeld duidelijk naam, adres en leeftijd van de inzender.
* 12 mei 2009: Open PodiumKunst, muziek en literatuur komen samen in de Bibliotheek Nieuwegein.
* 26 juni 2009: OpSpraak 40 De nieuwe editie van ons literaire tijdschrift verschijnt!
* 1 september 2009: Deadline NLP 2009. U kunt tot deze datum proza of poëzie insturen voor de NLP 2009.
* 15 september 2009: Open PodiumKunst, muziek en literatuur komen samen in de Bibliotheek Nieuwegein.
* 4 oktober 2009: kunstmarkt NieuwegeinBeeldSpraak en OpSpraak staan van 10.00 - 16.00 uur met een stand langs de Herenstraat in Nieuwegein.
* 10 november 2009: uitreiking NLP 2009. De prijzen voor de Nieuwegeinse Literatuurprijs 2009 worden uitgereikt in de Nieuwegeinse bibliotheek.
* 10 november 2009: OpSpraak 41 De nieuwe editie van ons literaire tijdschrift verschijnt!
15 december 2009.
Stichting BeeldSpraak, Nieuwegein info@opspraak.net > www.opspraak.net >
nummer 272 • 18 maart 2009
* 28 maart 2009: literaire middag over magisch realisme in literatuur en beeldende kunst en muziek of De Magische Werkelijkheid
Je loopt toevallig een boekhandel in waar je nooit komt en loopt de liefde van je leven tegen het lijf… Dromen kunnen zo levensecht zijn dat ze uren na je ontwaken je stemming nog beïnvloeden…
Soms lijken gebeurtenissen wel heel toevallig samen te komen – toevallige omstandigheden kunnen je levensloop diepgaand beïnvloeden. Het "gewone" biedt meer voor wie zich ervoor openstelt. De werkelijkheid kan magisch zijn…
Stichting Beeldspraak en Bibliotheek Nieuwegein organiseren in samenwerking met unstuitleen Nieuwegein onder de titel De magische werkelijkheid een middag over het magisch realisme in literatuur en beeldende kunst. Een aantal schrijvers leest voor uit eigen werk en enkele schilders en fotografen exposeren hun werk. Er is alle mogelijkheid voor het publiek om met hen in discussie te gaan over hun werk.
Verwacht worden o.a.:
Chris Brussel (glaskunstenaar),
Iris Creutzburg (schilderes en dichter),
LeoArie Elsenaar (schrijver),
Jack Koehorst (schrijver/dichter),
Samantha Kraak (schrijfster),
Athy van Meerkerk (schrijfster),
Carien Touwen (schrijfster),
Ad Witte (fotograaf en dichter),
Dick van Zijderveld (schrijver).
Presentatie: Fred Goeth.
Wanneer?De bijeenkomst wordt gehouden op 28 maart 2009, van 13.00 - 15.30 uur.
Waar?Bibliotheek Nieuwegein, Zadelstede 1-10, 3431 JZ Nieuwegein.
Kijk ook op www.opspraak.net >
OpSpraak magazine
De 39ste editie van ons literaire tijdschrift OpSpraak is verschenen.
Kopij
Kopij poëzie insturen naar: poezie@opspraak.net, o.v.v. "Kopij Opspraak". Max. 2 gedichten per keer; gedicht in de e-mail opnemen (niet als bijlage). Vermeld tevens duidelijk naam, adres en leeftijd van de inzender!
Kopij proza sturen aan de Proza Redactie: proza@opspraak.net, o.v.v. "kopij OpSpraak". Vermeld duidelijk naam, adres en leeftijd van de inzender.
* 12 mei 2009: Open PodiumKunst, muziek en literatuur komen samen in de Bibliotheek Nieuwegein.
* 26 juni 2009: OpSpraak 40 De nieuwe editie van ons literaire tijdschrift verschijnt!
* 1 september 2009: Deadline NLP 2009. U kunt tot deze datum proza of poëzie insturen voor de NLP 2009.
* 15 september 2009: Open PodiumKunst, muziek en literatuur komen samen in de Bibliotheek Nieuwegein.
* 4 oktober 2009: kunstmarkt NieuwegeinBeeldSpraak en OpSpraak staan van 10.00 - 16.00 uur met een stand langs de Herenstraat in Nieuwegein.
* 10 november 2009: uitreiking NLP 2009. De prijzen voor de Nieuwegeinse Literatuurprijs 2009 worden uitgereikt in de Nieuwegeinse bibliotheek.
* 10 november 2009: OpSpraak 41 De nieuwe editie van ons literaire tijdschrift verschijnt!
15 december 2009.
Stichting BeeldSpraak, Nieuwegein info@opspraak.net > www.opspraak.net >
Activiteiten van de KVLS
Oproep Bloesemwandeling
Onze jaarlijkse bloesemwandeling vindt dit jaar plaats op 2 mei in Mettekoven.
Afspraak om 14 uur in taverne "Martenshof", Mettekoven.
Leden die willen gedichten voorlezen tijdens deze wandeling, worden verzocht zo snel mogelijk hun werk (max. 4 gedichten) op te sturen of te mailen naar Edith Oeyen.
edith.oeyen@telenet.be,
Boudewijn.knevels@telenet.be
of jessy.maesen@telenet.be
Nog te noteren:
- 18 april voorstelling bundel Een naald zonder oog van Edith Oeyen
- Barbecue op 3 juli in de Slagmolen te Genk.
- Literaire wandeling op de mijnterril van Beringen op 20 september i.s.m. met de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen.
Onze jaarlijkse bloesemwandeling vindt dit jaar plaats op 2 mei in Mettekoven.
Afspraak om 14 uur in taverne "Martenshof", Mettekoven.
Leden die willen gedichten voorlezen tijdens deze wandeling, worden verzocht zo snel mogelijk hun werk (max. 4 gedichten) op te sturen of te mailen naar Edith Oeyen.
edith.oeyen@telenet.be,
Boudewijn.knevels@telenet.be
of jessy.maesen@telenet.be
Nog te noteren:
- 18 april voorstelling bundel Een naald zonder oog van Edith Oeyen
- Barbecue op 3 juli in de Slagmolen te Genk.
- Literaire wandeling op de mijnterril van Beringen op 20 september i.s.m. met de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen.
DOELSCHOP
UITNODIGING
Op zaterdag 21 maart 2007 komt er een einde aan de termijn van Mark Meekers,
de eerste dorpsdichter van Doel (het Vlaamse polderdorp dat door de economisch zinloze
uitbreiding van de haven van Antwerpen in zijn bestaan bedreigd wordt).
De feestelijke aanstelling van de nieuwe DorpsDichterDoel begint om 20.00 uur in het gemeenschapshuis “De Doolen”, Engelsesteenweg 8 / Doel.
Programma:
huldiging Mark Meekers, oud-DorpsDichterDoelDoelgerichte poëzie van en door de laureaten
voorlezing juryverslag door Mark Meekers
aanstelling van de nieuwe DorpsDichterDoel
Muzikale intermezzi: Marc Clement aan de piano
Gastvrouw: Dianne Nuyts
In het gezellige huiskamersfeer van De Doolen,hapjes en drankjes aan democratische prijzen.
Op zaterdag 21 maart 2007 komt er een einde aan de termijn van Mark Meekers,
de eerste dorpsdichter van Doel (het Vlaamse polderdorp dat door de economisch zinloze
uitbreiding van de haven van Antwerpen in zijn bestaan bedreigd wordt).
De feestelijke aanstelling van de nieuwe DorpsDichterDoel begint om 20.00 uur in het gemeenschapshuis “De Doolen”, Engelsesteenweg 8 / Doel.
Programma:
huldiging Mark Meekers, oud-DorpsDichterDoelDoelgerichte poëzie van en door de laureaten
voorlezing juryverslag door Mark Meekers
aanstelling van de nieuwe DorpsDichterDoel
Muzikale intermezzi: Marc Clement aan de piano
Gastvrouw: Dianne Nuyts
In het gezellige huiskamersfeer van De Doolen,hapjes en drankjes aan democratische prijzen.
17 maart 2009
Gefeliciteerd!
Ons redactielid en goede vriend JAN VAN LOY werd genomineerd voor de "Gouden Uil 2009" met zijn roman De Heining.
De literatuurprijzen worden uitgereikt op maandag 4 mei in het stadhuis van Antwerpen.
Duimen!
"Vloekschrift" van Jeroen Brouwers. Graag reacties!
Brouwers maakt “vloekschrift” Letterenprijs
Mijn Standaard van dinsdag 17 maart 2009
Auteur: Geert Sels
BRUSSEL - Het geldbedrag voor de Prijs der Nederlandse Letteren wordt meer dan verdubbeld. Jeroen Brouwers reageert met een “vloekschrift”.
Van onze redacteur
De aangepaste regeling is een gevolg van de weigering van de prijs, in 2007, door Jeroen Brouwers. Die vond de met 16.000 euro gedoteerde literaire prijs “niet de gepaste waardering” om een schrijversleven te bekronen. De weigering leidde tot een geanimeerde discussie.
Die is niet zonder gevolg gebleven. De inrichtende organisatie, de Nederlandse Taalunie, verlaat haar driejaarlijks ritme en gaat haar volgende prijs dit najaar al uitreiken. Dat is nog maar twee jaar na de weigering van Brouwers.
De geldprijs voor de auteur is van 16.000 euro opgetrokken naar 40.000 euro. Daar komt nog 20.000 euro bij om het werk van de schrijver te promoten.
“Twee jaar geleden kwam de prijs negatief in de pers,” zegt Martijn Nicolaas van de Vlaams-Nederlandse Taalunie. “Omdat het een belangrijk project is, willen we het zo snel mogelijk positief in het geheugen krijgen. Het comité van ministers heeft de geldprijs aanzienlijk verhoogd. Er gaat meer geld rechtstreeks naar de auteur.”
Jeroen Brouwers was gisteren niet onder de indruk. “Wat baat het de prijs een jaar vroeger uit te reiken? Het blazoen is toch al verdeukt. Wat voor zin heeft het om 20.000 euro uit te trekken om flauwekul als een boekje of een filmpje te bekostigen? Een prijs is een prijs, en dat bedrag moet je bij de laureaat niet in mindering brengen.”
Voor bijkomende informatie verwijst Brouwers naar een nieuwe editie van zijn Feuilletons, die dezer dagen in de winkel komt. Het pamflet met de titel Sisyphus' bakens kreeg als genreaanduiding “vloekschrift” mee. In zijn gekende polemische stijl doet hij een boekje open over literaire prijzen, de taalunie (altijd kleine letter), ministers van cultuur en de waarde van de schrijver.
In zijn “vilein en hilarisch pamflet” is Brouwers behoorlijk op dreef. Hij noemt deze oeuvreprijs een “geriatrische aangelegenheid” en is bijzonder creatief met zijn omschrijvingen: het poehaprijsje, een keutelprijs, een poffertjesprijs en een Helaholaprijs.
Vooral de Nederlandse minister van cultuur Ronald Plasterk (“Ronald Ha”) moet het ontgelden als “sidderspook met de snoeischaar”. Brouwers zet de eminenties in hun hemd door te vertellen hoe Plasterk en Bert Anciaux hem binnen de vijf minuten belden met hun versie van de feiten.
Over de Taalunie geen goed woord. “Rol dat instituutje toch op als een sleets karpet,” schrijft Brouwers. “Van een slapende marmot gaat meer werkzaamheid uit dan van de vijfendertig overheidsambtenaren van dit overheidsoperette-instituutje.”
(Overgenomen)
14 maart 2009
Ghislaine Bergen
Levende Engelen is de eerste roman van Ghislaine Bergen. Het verhaal speelt zich af in Heusden-Zolder, vooral in Eversel.
"Daar heb ik het verhaal ook grotendeels geschreven, want langs het kanaal en in de bossen is het rustig en inspiratievol om te schrijven," vertelt de auteur.
Zij is bovendien niet aan haar proefstuk toe: zij publiceerde al een bundel verhalen die allemaal met de politie te maken hebben.
In haar debuutroman komen alle emoties samen: vreugde, verdriet, twijfel. De centrale figuur, Danny Driesens, (de naam is gepikt van een toevallig passerende vrachtwagen) is geboren als beschermengel, maar dat weet hij zelf niet. Samen met herinneringen uit zijn kinderjaren komt ook stilaan het bovennatuurlijke naar boven. Het blijkt dat hij als kind getuige was van de moord op zijn moeder en broer door zijn vader. Flarden van de waarheid doemen op en zijn moeder, ondertussen zelf een beschermengel, leidt hem naar de juiste plaatsen om zijn belangrijke opdracht uit te voeren.
Levende Engelen is uitgegeven in eigen beheer, telt 136 bladzijden en kost € 17.
Te koop bij de auteur, Koolmijnlaan 122 te heusden-Zolder.
Zopas vernemen wij dat er al een tweede roman is: Het Santiago team.
13 maart 2009
Een idee van Ghislaine Bergen
Naar aanleiding van een discussie kreeg ik een behoorlijk goed idee. In Heusden-Zolder zal eind september bij de plaatselijke braderie een evenement komen, met names "het onuitgeven boek".
Daar dit een erkende vzw is, verander ik voor Limburg de naam in: "Schrijvers zoeken uitgevers."
Het doel is, rondtrekken door gans Limburg.
Nu volgt de oproep: Wie doet er mee?
Hoe meer zielen hoe meer vreugde. Ik probeer een legertent te bemachtingen, zodat we droog staan, indien de weergoden ons willen pesten die dag. Uitgeverijen krijgen een uitnodiging. Aan volk, potentiële lezers zal die zondag geen gebrek zijn, toch zal iedereen er moeten aan wennen dat er veel vreemde vogels rondstruinen. Wat ik die dag niet wens, zijn: dure drukkers, rascistische boeken en schrijvers onder de vleugels van uitgeverijen. Die moeten thuisblijven!
Als het kan, staat de tent voor mijn deur, gemakkelijk voor de dames en heren, want dan hoeven zij niet perse de feesttent in om een pitsstop in te lassen. Bovendien is er hier koffie, limonade en thee te verkrijgen.
Voor inschrijving mailen naar : ghislaine.bergen@telenet.be liefst voor 1 augustus 2009.
We gaan voor een super "AMATEUR-SCHRIJVERS VIEREN FEEST" maken!
Als menselijke eenzaat ken ik geen mensen, laat staan schrijvers die zelf uitgeven. Kunt u mij hiermee helpen? Feitelijk is dit een antwoord op het wanbeleid van VFL. Er zijn zoveel goede schrijvers die ergens niet in hun profiel passen, en met de vraag blijven zitten, waarom?
Ghislaine Bergen
Daar dit een erkende vzw is, verander ik voor Limburg de naam in: "Schrijvers zoeken uitgevers."
Het doel is, rondtrekken door gans Limburg.
Nu volgt de oproep: Wie doet er mee?
Hoe meer zielen hoe meer vreugde. Ik probeer een legertent te bemachtingen, zodat we droog staan, indien de weergoden ons willen pesten die dag. Uitgeverijen krijgen een uitnodiging. Aan volk, potentiële lezers zal die zondag geen gebrek zijn, toch zal iedereen er moeten aan wennen dat er veel vreemde vogels rondstruinen. Wat ik die dag niet wens, zijn: dure drukkers, rascistische boeken en schrijvers onder de vleugels van uitgeverijen. Die moeten thuisblijven!
Als het kan, staat de tent voor mijn deur, gemakkelijk voor de dames en heren, want dan hoeven zij niet perse de feesttent in om een pitsstop in te lassen. Bovendien is er hier koffie, limonade en thee te verkrijgen.
Voor inschrijving mailen naar : ghislaine.bergen@telenet.be liefst voor 1 augustus 2009.
We gaan voor een super "AMATEUR-SCHRIJVERS VIEREN FEEST" maken!
Als menselijke eenzaat ken ik geen mensen, laat staan schrijvers die zelf uitgeven. Kunt u mij hiermee helpen? Feitelijk is dit een antwoord op het wanbeleid van VFL. Er zijn zoveel goede schrijvers die ergens niet in hun profiel passen, en met de vraag blijven zitten, waarom?
Ghislaine Bergen
Mengmettaal 2009
Mengmettaal is een groep schrijvers uit Leuven en de verre omgeving. We zoeken luisteraars en lezers in Vlaanderen en in Nederland.
We willen dat poëzie ontsnapt uit duffe hoekjes en boekjes. Daarom werken we samen met andere kunstenaars, verenigingen en anderstaligen en treden op in tuinen, op straten, in zalen...
We maken en verzamelen eigen gedichten en andere geschriften rond alle mogelijke thema’s.
Wil je meedoen of komen luisteren ? Kom ons vervoegen...
Vraag ons:
http://mengmettaal.tripod.com
p/a Swertmolenstraat 23 3020 Herent. Tel. 016/22 96 42
lieve.devijver@telenet.be
M E N G M E T T A A L
SCHRI JVERSGENOOT SCHAP
We willen dat poëzie ontsnapt uit duffe hoekjes en boekjes. Daarom werken we samen met andere kunstenaars, verenigingen en anderstaligen en treden op in tuinen, op straten, in zalen...
We maken en verzamelen eigen gedichten en andere geschriften rond alle mogelijke thema’s.
Wil je meedoen of komen luisteren ? Kom ons vervoegen...
Vraag ons:
http://mengmettaal.tripod.com
p/a Swertmolenstraat 23 3020 Herent. Tel. 016/22 96 42
lieve.devijver@telenet.be
M E N G M E T T A A L
SCHRI JVERSGENOOT SCHAP
Ten years older
(visit to a doctor)
The other day I went to the hospital in Bilzen
for a research on my birth-marks
(one on my head, one on my belly)
by a lady, a doctor, dermatologist
she told me to come back in a few weeks
in Lanaken
where she has her own private clinic.
I was there, half an hour too early, as I never know
how long it will take
to pass all these small villages in this province.
When I arrived at the little parking lot
in front of her clinic, sort of apartment building, she arrived
at the same time by car: “You are early!”.
I had to wait in the waiting room while she was
cleaning the place, it was after lunch time:
“I do that myself, it takes only a few minutes”.
In the treatment room she asked me: “Just go and sit
on that long table, take off your pants”. I did.
Then she said: “Well, I will take out all your varicose veins”.
“What did you say?” I stammered. “Varicose veins?”
I suddenly felt ten years older.
“You mean, birth-marks, we call it also mother spots,
moedervlekken. I came for my birth-marks”.
“Oh, that is alright. Sorry for that.
I will take away these cute little things. It won’t hurt you”.
The door was opened. A young good looking girl came in
and asked a question. The doctor said: “Just wait a second,
I am operating someone. Will get back to you later”.
Hannie Rouweler
www.hannierouweler.be
new poetry collection: “Moving Spots” (May, 2009)
http://www.lulu.com/content/6358078
The other day I went to the hospital in Bilzen
for a research on my birth-marks
(one on my head, one on my belly)
by a lady, a doctor, dermatologist
she told me to come back in a few weeks
in Lanaken
where she has her own private clinic.
I was there, half an hour too early, as I never know
how long it will take
to pass all these small villages in this province.
When I arrived at the little parking lot
in front of her clinic, sort of apartment building, she arrived
at the same time by car: “You are early!”.
I had to wait in the waiting room while she was
cleaning the place, it was after lunch time:
“I do that myself, it takes only a few minutes”.
In the treatment room she asked me: “Just go and sit
on that long table, take off your pants”. I did.
Then she said: “Well, I will take out all your varicose veins”.
“What did you say?” I stammered. “Varicose veins?”
I suddenly felt ten years older.
“You mean, birth-marks, we call it also mother spots,
moedervlekken. I came for my birth-marks”.
“Oh, that is alright. Sorry for that.
I will take away these cute little things. It won’t hurt you”.
The door was opened. A young good looking girl came in
and asked a question. The doctor said: “Just wait a second,
I am operating someone. Will get back to you later”.
Hannie Rouweler
www.hannierouweler.be
new poetry collection: “Moving Spots” (May, 2009)
http://www.lulu.com/content/6358078
Reactie op artikel "VFL en SL 2 handen op 1 buik"
Eens lekker gelachen met je betoog. Alsof je mij nu wat nieuws vertelt. Ik vroeg nog niet zo lang geleden aan Stichting Lezen wat ik moest doen om als beginnende schrijver op hun leestafel terecht te komen. Ze zijn verdomd nog te mottig om terug te mailen. Je moet dan niet vragen hoe hoogmoedig ze zijn.
Alle schrijvers die je hierin aanhaalt, zijn inderdaad tot BV's verheven, maar wie schrijft intussen hun nieuw werk? Een ghostwriter? Vermoed van wel, anders kom je er niet meer aan toe. Ik moet ook gewoon gaan werken en heb verdorie niet de gemakkelijkste diensturen, toch vraagt er niemand aan mij: "Lukt het jou?"
Het Vlaams Fonds is al een tijd niet goed bezig, wat ook geweten is. Een subsidie is voor diegene die het niet nodig hebben, zoals alles in België. Maar, beste Thierry, heb je er al eens aan gedacht om een eigen vak(ver)bond op te richten, specifiek voor kunstenaars in het algemeen?
Tja, van mij moet je nooit het rotondes rijden verwachten, op dat punt ben ik gelukkig geen Belg, maar een hatelijke Amerikaanse. Zeggen wat je denkt, is in dit land vaak nuttelozer dan een vervelende vlo in iemands pels.
Het is mooi dat ongenoegen woorden krijgt, maar het leidt tot niets. Deze site zou u kunnen gebruiken om zelf recensies neer te poten van mensen die, zoals ik, aan de zijlijn staan. Er dat zijn er vaak meer dan je verwacht. Moet het Belgisch zijn? Oké hier heb je twee sites die echt Belg zijn. www.verhalenbundels.be en www.writehistory.be
Wedden dat ik nooit wat van je hoor?
Groetjes
Ghislaine Bergen
ghislaine.bergen@telenet.be
12 maart 2009 15:54
Alle schrijvers die je hierin aanhaalt, zijn inderdaad tot BV's verheven, maar wie schrijft intussen hun nieuw werk? Een ghostwriter? Vermoed van wel, anders kom je er niet meer aan toe. Ik moet ook gewoon gaan werken en heb verdorie niet de gemakkelijkste diensturen, toch vraagt er niemand aan mij: "Lukt het jou?"
Het Vlaams Fonds is al een tijd niet goed bezig, wat ook geweten is. Een subsidie is voor diegene die het niet nodig hebben, zoals alles in België. Maar, beste Thierry, heb je er al eens aan gedacht om een eigen vak(ver)bond op te richten, specifiek voor kunstenaars in het algemeen?
Tja, van mij moet je nooit het rotondes rijden verwachten, op dat punt ben ik gelukkig geen Belg, maar een hatelijke Amerikaanse. Zeggen wat je denkt, is in dit land vaak nuttelozer dan een vervelende vlo in iemands pels.
Het is mooi dat ongenoegen woorden krijgt, maar het leidt tot niets. Deze site zou u kunnen gebruiken om zelf recensies neer te poten van mensen die, zoals ik, aan de zijlijn staan. Er dat zijn er vaak meer dan je verwacht. Moet het Belgisch zijn? Oké hier heb je twee sites die echt Belg zijn. www.verhalenbundels.be en www.writehistory.be
Wedden dat ik nooit wat van je hoor?
Groetjes
Ghislaine Bergen
ghislaine.bergen@telenet.be
12 maart 2009 15:54
Naweeën van de fusie.
Sinds De Geletterde Mens is gefuseerd met The Razor krijg ik bijna dagelijks mails over de fusie en over dit laatste e-zine dat ophield te verschijnen.
Ik vind het maar logisch dat ik, als eindredacteur van DGM, de puntjes op de i plaats.
1° DGM is onafhankelijk van “The Knights of the Razorblades”, wat niet belet dat redactieleden en medewerkers lid kunnen zijn van deze online ridderorde.
2° Door deze fusie kunnen ridders en jonkvrouwen van bovenvermelde Orde meewerken aan DGM, zowel creatief als beschouwend.
The Razor was het e-magazine van "The Knights of the Razorblades", de eerste virtuele ridderorde in Vlaanderen. Met het magazine wilde de Orde boeiende redactionele inhoud brengen rond thema’s die moderne Middeleeuwers aanspreken. De redactie gaf bijzondere aandacht voor “door de wol gewassen mannen of vrouwen” die uit een sterk gevoel van ontstressing hun nostalgie naar de Middeleeuwen willen outen. The Razor had zowel oog voor wat in Vlaanderen als daar buiten gebeurde. Er verschenen 6 nummers.
Deze opdracht wordt nu overgenomen door DGM.
Thierry Deleu
Ik vind het maar logisch dat ik, als eindredacteur van DGM, de puntjes op de i plaats.
1° DGM is onafhankelijk van “The Knights of the Razorblades”, wat niet belet dat redactieleden en medewerkers lid kunnen zijn van deze online ridderorde.
2° Door deze fusie kunnen ridders en jonkvrouwen van bovenvermelde Orde meewerken aan DGM, zowel creatief als beschouwend.
The Razor was het e-magazine van "The Knights of the Razorblades", de eerste virtuele ridderorde in Vlaanderen. Met het magazine wilde de Orde boeiende redactionele inhoud brengen rond thema’s die moderne Middeleeuwers aanspreken. De redactie gaf bijzondere aandacht voor “door de wol gewassen mannen of vrouwen” die uit een sterk gevoel van ontstressing hun nostalgie naar de Middeleeuwen willen outen. The Razor had zowel oog voor wat in Vlaanderen als daar buiten gebeurde. Er verschenen 6 nummers.
Deze opdracht wordt nu overgenomen door DGM.
Thierry Deleu
12 maart 2009
"Een naald zonder oog"
UITNODIGING
De Koninklijke Vereniging van Limburgse Schrijvers en Edith Oeyen hebben de eer u uit te nodigen op de voorstelling van de bundel EEN NAALD ZONDER OOG of De knieprothese van Edith Oeyen. Deze voorstelling zal plaatsvinden op zaterdag 18 april, te 20.15 uur, in het Casino te Beringen, Kioskplein 25.
Voorstelling van de bundel : Ina Stabergh, auteur
Moderator en woordje over de dichter: Willy Nelissen, dichter en bestuurslid KVLS
Voordracht uit de bundel : Ingrid Lenaerts en Edith Oeyen
Muzikale intermezzo : Raymond Alberghs, piano en enkele liedjes door het Beverkoor
Receptie
De bundel kan worden verkregen de avond zelf en door overschrijving van 12.00 euro plus 2.00 euro verzendingskosten op rekeningnummer 784-5321310-13 van Edith Oeyen, Hanebergstraat 75, 3581 Beringen.
Graag een berichtje over uw aanwezigheid en met hoeveel personen.
Gsm: Edith 0497-663850 of edith.oeyen@telenet.be
De Koninklijke Vereniging van Limburgse Schrijvers en Edith Oeyen hebben de eer u uit te nodigen op de voorstelling van de bundel EEN NAALD ZONDER OOG of De knieprothese van Edith Oeyen. Deze voorstelling zal plaatsvinden op zaterdag 18 april, te 20.15 uur, in het Casino te Beringen, Kioskplein 25.
Voorstelling van de bundel : Ina Stabergh, auteur
Moderator en woordje over de dichter: Willy Nelissen, dichter en bestuurslid KVLS
Voordracht uit de bundel : Ingrid Lenaerts en Edith Oeyen
Muzikale intermezzo : Raymond Alberghs, piano en enkele liedjes door het Beverkoor
Receptie
De bundel kan worden verkregen de avond zelf en door overschrijving van 12.00 euro plus 2.00 euro verzendingskosten op rekeningnummer 784-5321310-13 van Edith Oeyen, Hanebergstraat 75, 3581 Beringen.
Graag een berichtje over uw aanwezigheid en met hoeveel personen.
Gsm: Edith 0497-663850 of edith.oeyen@telenet.be
Dichters moeten het zelf uitzoeken!
.jpg)
De poëziewereld is zo versnipperd geraakt, de afgelopen jaren en eigenlijk al veel langer, dat je niet meer kunt spreken van enige coherentie. Die schijn hoeven we alvast niet meer op te houden, want de wereld van de poëzie bestaat uit allemaal deelstaatjes, die weer onderverdeeld zijn in nog kleinere deelstaatjes met een eigen autonome regering.
Die regering, met een lokale burgemeester aan het eind van de bestuurstafel en naast hem of haar de schepenen van Cultuur, Zelfkritiek en Stemgedrag, die regering is als de dichter. Dit is niet zo verwonderlijk. Moeten ook wij, de dichters, niet met alle bewegingen meegaan in de samenleving? Wij moeten ook maar zien hoe we ons hoofd boven water houden om te overleven tussen allerlei organisaties met hun commissies en reglementen die allemaal voorwaarden en eisen stellen.
Niet iedereen kan daaraan voldoen.
Het gaat zoal niet goed met de literatuur. Het is een titanenstrijd tussen enkele grote uitgevers en de media die slechts enkele schrijvers en dichters omarmen, en daaraan al hun geld (subsidies) en aandacht (pers, radio, tv) besteden waardoor je altijd weer dezelfde mensen (schrijvers/dichters) in beeld ziet. Alsof er verder niets is.
Net als de politiek. Altijd dezelfde koppen, dezelfde verhalen, dezelfde verontschuldigingen, dezelfde toelichting op de feiten die al of niet worden onderzocht, nog niet openbaar zijn, nog hullen in de mist van onderzoekscommissies.
De dichter moet het zelf uitzoeken. Misschien is dat een gevolg van de individualisering van de samenleving, waarin wij ons steeds minder bekommeren om het welzijn van de ander. De dichter heeft hierin wel de laagste plaats: poëzie is niet nuttig. Poëzie is wel nodig, maar met mondjesmaat. De verkoop van bundels gaat moeizaam. De lezers kopen liever romans, kookboeken, thrillers.
Het is dus van groot belang dat dichters zelf initiatieven ontwikkelen, die de voortgang bevorderen, of onafhankelijk van wat anderen doen (particulieren of organisaties), hun stem laten horen. De kleine literaire bladen, die al nooit een cent subsidie ontvingen, blijven voortbestaan door het enthousiasme en de inzet van enkele personen, soms slechts van één persoon. Het is van groot belang om door te gaan, ook met kleinschalige projecten, met dichten, kritieken schrijven, essays, meningen ventileren die de dichtkunst verder brengt en vooral onder de mensen.
Voor die mensen, die al jarenlang tegen dezelfde problemen of instanties aanlopen, zou ik een lans willen breken. Zonder al die bijdragen, die zij leveren aan de literatuur en nauwelijks in het grote voetlicht verschijnen, of op de podia in de schijnwerpers staan, zou de literatuur verarmen.
We zijn beter af met onafhankelijke geesten, die de vrijheid van het woord voorstaan, dan met meelopers (die doen wat de literatuurkritiek of de universiteit voorschrijft, m.a.w. epigonen) of mensen die menen te moeten bepalen wat wel en niet door de Deur van de Dichtkunst kan. Uiteindelijk heeft de dichter zelf het laatste woord. Een dichter moet zo wijs zijn, het zelf uit te zoeken. Wat goed is en kwaliteit heeft drijft vanzelf naar boven en de tijd heeft geduld.
Hannie Rouweler, Diepenbeek
(dichter/vertaler)
Die regering, met een lokale burgemeester aan het eind van de bestuurstafel en naast hem of haar de schepenen van Cultuur, Zelfkritiek en Stemgedrag, die regering is als de dichter. Dit is niet zo verwonderlijk. Moeten ook wij, de dichters, niet met alle bewegingen meegaan in de samenleving? Wij moeten ook maar zien hoe we ons hoofd boven water houden om te overleven tussen allerlei organisaties met hun commissies en reglementen die allemaal voorwaarden en eisen stellen.
Niet iedereen kan daaraan voldoen.
Het gaat zoal niet goed met de literatuur. Het is een titanenstrijd tussen enkele grote uitgevers en de media die slechts enkele schrijvers en dichters omarmen, en daaraan al hun geld (subsidies) en aandacht (pers, radio, tv) besteden waardoor je altijd weer dezelfde mensen (schrijvers/dichters) in beeld ziet. Alsof er verder niets is.
Net als de politiek. Altijd dezelfde koppen, dezelfde verhalen, dezelfde verontschuldigingen, dezelfde toelichting op de feiten die al of niet worden onderzocht, nog niet openbaar zijn, nog hullen in de mist van onderzoekscommissies.
De dichter moet het zelf uitzoeken. Misschien is dat een gevolg van de individualisering van de samenleving, waarin wij ons steeds minder bekommeren om het welzijn van de ander. De dichter heeft hierin wel de laagste plaats: poëzie is niet nuttig. Poëzie is wel nodig, maar met mondjesmaat. De verkoop van bundels gaat moeizaam. De lezers kopen liever romans, kookboeken, thrillers.
Het is dus van groot belang dat dichters zelf initiatieven ontwikkelen, die de voortgang bevorderen, of onafhankelijk van wat anderen doen (particulieren of organisaties), hun stem laten horen. De kleine literaire bladen, die al nooit een cent subsidie ontvingen, blijven voortbestaan door het enthousiasme en de inzet van enkele personen, soms slechts van één persoon. Het is van groot belang om door te gaan, ook met kleinschalige projecten, met dichten, kritieken schrijven, essays, meningen ventileren die de dichtkunst verder brengt en vooral onder de mensen.
Voor die mensen, die al jarenlang tegen dezelfde problemen of instanties aanlopen, zou ik een lans willen breken. Zonder al die bijdragen, die zij leveren aan de literatuur en nauwelijks in het grote voetlicht verschijnen, of op de podia in de schijnwerpers staan, zou de literatuur verarmen.
We zijn beter af met onafhankelijke geesten, die de vrijheid van het woord voorstaan, dan met meelopers (die doen wat de literatuurkritiek of de universiteit voorschrijft, m.a.w. epigonen) of mensen die menen te moeten bepalen wat wel en niet door de Deur van de Dichtkunst kan. Uiteindelijk heeft de dichter zelf het laatste woord. Een dichter moet zo wijs zijn, het zelf uit te zoeken. Wat goed is en kwaliteit heeft drijft vanzelf naar boven en de tijd heeft geduld.
Hannie Rouweler, Diepenbeek
(dichter/vertaler)
Abonneren op:
Posts (Atom)