Welke Nederlandstalige romans zullen dit jaar overleven? Eén conclusie: 2009 is geen geweldig boekenjaar.
Carolina Trujillo, De terugkeer van Lupe García. Deze intense, bij vlagen hilarische roman maakt pijnlijk duidelijk hoe de Zuid-Amerikaanse kinderen van de revolutie de strijd van hun ouders verwerken - of beter: niet verwerken. Bijzonder meeslepend.
P.F. Thomése, J. Kessels: the novel. Een mislukte aflevering van Derrick, gedrenkt in de walm van frikadellen, dood bier, shag en stront. En juist daarom superieure slapstick. Geschreven door een intellectueel die zich met genoegen neerzet als een morsige viespeuk.
Peter Terrin, De bewaker. Onderkoeld meesterwerk over twee mannen die in een ondergrondse parkeergarage elkaar begluren en ondertussen wachten op de messias.
Ook Bart Koubaa en Margot Vanderstraeten schreven met De leraar, respectievelijk Mise en place beklijvende romans die verschillende herdrukken beleefden. Tenslotte verraste Walter van den Broeck iedereen met zijn roman Terug naar Walden, een knotsgekke allegorie over de huidige banken- en vooral zincrisis.
Tommy Wieringa, Caesarion. Met treffende beeldspraak vangt Wieringa het vlieden van de tijd terwijl hij ondertussen zijn rusteloos hoofdpersonage over de aardbol jaagt op zoek naar zichzelf - en de verloren tijd. Nu al een tijdloze klassieker.
Jeroen Olyslaegers, Wij. Van de talrijke Vlaamse vaderromans die het voorbije jaar verschenen, schreef Koen Peeters met De bloemen de meest verfijnde, maar Jeroen Olyslaegers met Wij zonder twijfel de meest pregnante. Een roman die laat zien hoe het persoonlijke in het politieke schuift, splijtend in de dialogen en uitgesproken filmisch.
Peter Terrin, De bewaker. Met deze roman heeft Peter Terrin zijn literaire obsessies naar een dwingend hoogtepunt gedreven. Twee bewakers in een ondergrondse parkeergarage en een logica die steeds meer afgesloten raakt van de nauwelijks zichtbare wereld daarbuiten: meer heeft Terrin niet nodig om met veel gevoel voor detail een onheilspellende allegorie te tekenen van hoe de werkelijkheid dreigt te verdwijnen in onze fantasie over orde, duidelijkheid, veiligheid.
Thierry Deleu, Liefde en dood op Sint-André. De roman richt een virtuoos vergrootglas op de gapende wonden die de liefde kan opleveren en toont aan dat het thema nog even vers is als in de tijd van de Grieken. Dit verhaal wordt voorgesteld met zoveel ironische distantie, humor, liefde en intelligent gemopper dat je blij bent het te lezen. De auteur stoeit met het autobio¬genre dat zij zich toelegt op de adem van het onechte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten