De laatste tijdelijk uit zijn inrichting ontsnapte echte katholiek, stond luidkeels zijn kerstboodschap te verkondigen in een drukke winkelstraat van een middelgrote provinciestad.
Het ging over matigen, eenvoud, geluk en over een dakloos echtpaar dat met een ezel, een stal had betrokken in Verweggistan.
De meeste voorbijgangers schonken geen aandacht aan hem en liepen gehaast door, op weg naar meer, steeds meer, als het maar lawaai maakte, glinsterde of met lichtjes knipperde.
Maar soms maakte iemand een praatje met de katholiek, zoals het meisje dat tegen hem zei, dat zij de boodschap begrepen had en haar kleding eenvoudig zou houden met kerstmis. Ze zou alleen een rode puntmuts dragen met ingebouwd lichtje, rode laarsjes, en een minuscuul rood tangaslipje. Neen, ze ging nergens naar toe met kerst, ze bleef lekker thuis.
Een dakloze sprak de katholiek aan over matigen, dat zou hem de eerste tijd niet lukken, dit omdat hij het te druk had met alle voor daklozen georganiseerde kerstvieringen.
Om geen enkele bijeenkomst te missen had hij zich zelfs verplicht gevoeld om een agenda te stelen.
Hij rende van hot naar her, kerstpakket afhalen bij de voedselbank, nieuwe kleding passen bij de kledingbank, kerstontbijt in het slaaphuis, kerstdiner bij de dagopvang, tweede kerstdag eten bij het open huis, oudejaarsviering bij het Leger des Heils en zo ging het maar door. Pas na de nieuwjaarsreceptie van de sociale dienst zou hij aan matigen en rust toekomen.
Een overigens keurige oudere dame had hem zelfs bij haar thuis uitgenodigd om kerstavond met haar door te brengen, maar dat ging hem wat ver, dakloos is dakloos toch? Die dame moest haar geluk maar bij iemand anders zoeken.
De laatste echte katholiek begon wat schor te worden, boodschappen verkondigen viel warempel nog niet mee en het werd koud en donker en hij had dorst. Een slok bier uit het blikje van een langskomende alcoholist had hij geweigerd, het was zijn merk niet, of eigenlijk, het was geen merk. Langzaam werd het stiller om hem heen, het einde van de koopzondag, maar toen hij om negen uur s’avonds nog stond te krakelen, werd hij opgepakt door een langsrijdend politiebusje en terug naar de inrichting gebracht. Waar mee ik maar wil zeggen dat er best nog wel goede mensen zijn, die het beste met úw wereld voor hebben.
Martin Wings
http://www.martinwings.nl/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten