HANDEN
Ik heb geprobeerd te begrijpen:
Schoon schip, uit havens van handen
We zouden et maken
Vertelden honderduit
En zouden et maken
Boven onze hoofden
De handen van duizenden
De regen slechts enkelen bekend
Het is te vroeg; ik was gebrekkig kind
In mijn ruim knaagden vroeger al
De ratten aan mijn zenuwen
Dat zijn er nu nog enkele honderden
Die handen
En et mindert, heb ik begrepen
Met elke ademstoot;
De ratten worden groot
Jan Van Loy
29 augustus 2008
28 augustus 2008
Hoog tijd voor herdruk DOOD TIJ van Albert Hagenaars
.jpg)
Door een gunstige wind kwam de debuutroman Dood Tij (1988) van Albert Hagenaars op mijn desk terecht. Concreet: Hagenaars en ik ruilden. Hij kreeg van mij mijn recente politieroman De doden zwijgen niet (2008).
Hoewel hij mij in een mail laat weten dat “het weliswaar niet mijn beste boek is, maar wel inzicht geeft in later duidelijker zichtbaar geworden drijfveren”, vind ik Dood Tij een steengoed (debuut)boek.
Het is niet evident een (oud) boek te bespreken: als recensent weet je hoe intussen de auteur is geëvolueerd, maar ik zie deze bespreking niet zozeer als een recensie, maar als een beoordeling post datum. Dit betekent dat ik beschik over informatie waarover de eerste recensenten ten jare 1988 niet beschikten: achtergrond, evolutie, herkenbaarheid, verduidelijking. Dit betekent ook dat ik geen vrees voor blamage en schroom heb die dikwijls de recensent van een debuutroman tot voorzichtigheid manen.
Parijs in de beginjaren ’80 is de plaats en de tijd van de handeling. Parijs zelf wordt ten tonele gebracht als een van de hoofdfiguren. De titel verwijst naar de verraderlijke rust waarin verleden, heden en toekomst van André Moersteekers samenvallen. Tegen een achtergrond van politiek, kunst, religie, erotiek en geweld, alles met elkaar verstrengeld, vinden de gebeurtenissen plaats die Moersteekers van zijn jeugdtrauma bevrijdt.
Ongetwijfeld voer voor psychologen die in André een interessante testcase zullen zien: de patiënt zelf is met zijn therapie begonnen en beschrijft wat hij doet! Is Dood Tij autobiografisch? Weinig waarschijnlijk: ik lees geen bekentenissen, ik merk geen ironische stijl die gebruikelijk is bij bekentenisproza.
Dood Tij is een spannend boek. Pas in het laatste hoofdstuk wordt de plot afgewikkeld in de vorm van een brief: André schrijft om zich van zijn trauma te bevrijden. Hij kiest voor het echte leven in Z. boven de vrienden uit Parijs die hij “vluchters” noemt die een surrogaatbestaan leiden.
De roman is een klankbord voor de emotionele en intellectuele gistingen in het gemoed van André Moersteekers.
Hagenaars beschikt over een vaardige pen. In Dood Tij blijkt al bij de eerste bladzijden dat hij zijn personages goed typeert, dat hij ze trefzeker weet te situeren, dat hij de suggestie als een meester bespeelt. In deze eerste roman komen de thema’s aan bod die hij later, zowel in zijn poëzie als in zijn proza, zal uitwerken, met name leven, liefde en dood.
Wat mij echter vooral opvalt in Dood Tij is enerzijds de structuur, de gave van het structureren. Als romancier weet ik wat dit vereist: harmonie tussen opbouw, spanning en voortgang. Anderzijds de hand van de dichter waardoor inhoud en vorm op kundige wijze samenvallen.
De kritiek bij het verschijnen van deze debuutroman was overwegend positief, met enkele opvallende pluspunten en enkele minpunten. Met appreciaties als knappe structuur, beeldende en poëtische passages, naast geforceerde dialogen.
Hagenaars heeft een goed inzicht (hij voelt het perfect aan) in de kenmerken die de overgang naar de volwassenheid typeren.
Dood Tij is een goede modernistische roman: het accent op reizen, de kritische houding van de hoofdpersoon en de verteller en de fascinatie voor de stad.
Ik vind Dood Tij een onderschat debuut van een schrijver die intussen uitgroeide tot een scriptor magister. Maar zoals ik schreef: critici zijn soms te voorzichtig en bespreken te veel met ingehouden adem het werk van een debutant uit schrik om zelf uit te glijden.
Thierry Deleu
Albert Hagenaars, Dood Tij, roman, In de Knipscheer, Haarlem, 1988.
Bibliografie
Albert Hagenaars (Bergen op Zoom, 07.04.1955) was aanvankelijk werkzaam als beeldend kunstenaar en galeriehouder. In 1980 koos hij voor de literatuur. Hij studeerde Nederlands en Frans, woonde geruime tijd in Frankrijk en werkt momenteel als recensent literatuur en beeldende kunst bij de Haagsche Courant, de Nationale Bibliotheek Dienst en het tijdschrift voor poëzie De Houten Gong.
Hij maakte veel reizen, door o.a. de Verenigde Staten, Zuid-Amerika en vooral het Verre Oosten. Naast het belangrijkste thema, de liefde in al haar facetten, spelen daarom reizen, interculturele relaties en vervreemding een belangrijke rol in zijn boeken.
Tevens verscheen werk in vele tijdschriften en bloemlezingen zoals Raster, De Tweede Ronde, Literair Akkoord, New Found Land, Maatstaf, Vlaanderen, Gierik/NVT en De Nederlandse Poëzie van de 19de en 20ste eeuw in Duizend en Enige Gedichten.
Bij de poëzie van zijn bundel Linguisticum werden door Jan Walraven tien composities gemaakt, zowel voor piano als voor orgel. Deze muziek werd al in diverse landen op het concertpodium ten gehore gebracht. Tevens ontwierp Anne-Louise Beenen een choreografie die door danseres Madeleine Benjert regelmatig op de muziek van Jan Walraven wordt uitgevoerd.
Dankzij de organisatie “Double You” in Luxemburg was dit project diverse malen te zien tijdens de manifestatie Luxemburg Culturele Hoofdstad 1996.
Albert Hagenaars werkt momenteel met Bert Bevers aan De poëtische atlas der Nederlanden, een nu al legendarische bloemlezing van poëzie over alle Nederlandse en Vlaamse gemeenten, die bij Uitgeverij Atlas te Amsterdam gaat verschijnen.
Ook werkt hij aan een nieuwe verhalenbundel: Kraakbeen.
Als lector van Poëzie-uitgeverij WEL was hij nauw betrokken bij de productie van vele tientallen bundels.
Hoewel hij mij in een mail laat weten dat “het weliswaar niet mijn beste boek is, maar wel inzicht geeft in later duidelijker zichtbaar geworden drijfveren”, vind ik Dood Tij een steengoed (debuut)boek.
Het is niet evident een (oud) boek te bespreken: als recensent weet je hoe intussen de auteur is geëvolueerd, maar ik zie deze bespreking niet zozeer als een recensie, maar als een beoordeling post datum. Dit betekent dat ik beschik over informatie waarover de eerste recensenten ten jare 1988 niet beschikten: achtergrond, evolutie, herkenbaarheid, verduidelijking. Dit betekent ook dat ik geen vrees voor blamage en schroom heb die dikwijls de recensent van een debuutroman tot voorzichtigheid manen.
Parijs in de beginjaren ’80 is de plaats en de tijd van de handeling. Parijs zelf wordt ten tonele gebracht als een van de hoofdfiguren. De titel verwijst naar de verraderlijke rust waarin verleden, heden en toekomst van André Moersteekers samenvallen. Tegen een achtergrond van politiek, kunst, religie, erotiek en geweld, alles met elkaar verstrengeld, vinden de gebeurtenissen plaats die Moersteekers van zijn jeugdtrauma bevrijdt.
Ongetwijfeld voer voor psychologen die in André een interessante testcase zullen zien: de patiënt zelf is met zijn therapie begonnen en beschrijft wat hij doet! Is Dood Tij autobiografisch? Weinig waarschijnlijk: ik lees geen bekentenissen, ik merk geen ironische stijl die gebruikelijk is bij bekentenisproza.
Dood Tij is een spannend boek. Pas in het laatste hoofdstuk wordt de plot afgewikkeld in de vorm van een brief: André schrijft om zich van zijn trauma te bevrijden. Hij kiest voor het echte leven in Z. boven de vrienden uit Parijs die hij “vluchters” noemt die een surrogaatbestaan leiden.
De roman is een klankbord voor de emotionele en intellectuele gistingen in het gemoed van André Moersteekers.
Hagenaars beschikt over een vaardige pen. In Dood Tij blijkt al bij de eerste bladzijden dat hij zijn personages goed typeert, dat hij ze trefzeker weet te situeren, dat hij de suggestie als een meester bespeelt. In deze eerste roman komen de thema’s aan bod die hij later, zowel in zijn poëzie als in zijn proza, zal uitwerken, met name leven, liefde en dood.
Wat mij echter vooral opvalt in Dood Tij is enerzijds de structuur, de gave van het structureren. Als romancier weet ik wat dit vereist: harmonie tussen opbouw, spanning en voortgang. Anderzijds de hand van de dichter waardoor inhoud en vorm op kundige wijze samenvallen.
De kritiek bij het verschijnen van deze debuutroman was overwegend positief, met enkele opvallende pluspunten en enkele minpunten. Met appreciaties als knappe structuur, beeldende en poëtische passages, naast geforceerde dialogen.
Hagenaars heeft een goed inzicht (hij voelt het perfect aan) in de kenmerken die de overgang naar de volwassenheid typeren.
Dood Tij is een goede modernistische roman: het accent op reizen, de kritische houding van de hoofdpersoon en de verteller en de fascinatie voor de stad.
Ik vind Dood Tij een onderschat debuut van een schrijver die intussen uitgroeide tot een scriptor magister. Maar zoals ik schreef: critici zijn soms te voorzichtig en bespreken te veel met ingehouden adem het werk van een debutant uit schrik om zelf uit te glijden.
Thierry Deleu
Albert Hagenaars, Dood Tij, roman, In de Knipscheer, Haarlem, 1988.
Bibliografie
Albert Hagenaars (Bergen op Zoom, 07.04.1955) was aanvankelijk werkzaam als beeldend kunstenaar en galeriehouder. In 1980 koos hij voor de literatuur. Hij studeerde Nederlands en Frans, woonde geruime tijd in Frankrijk en werkt momenteel als recensent literatuur en beeldende kunst bij de Haagsche Courant, de Nationale Bibliotheek Dienst en het tijdschrift voor poëzie De Houten Gong.
Hij maakte veel reizen, door o.a. de Verenigde Staten, Zuid-Amerika en vooral het Verre Oosten. Naast het belangrijkste thema, de liefde in al haar facetten, spelen daarom reizen, interculturele relaties en vervreemding een belangrijke rol in zijn boeken.
Tevens verscheen werk in vele tijdschriften en bloemlezingen zoals Raster, De Tweede Ronde, Literair Akkoord, New Found Land, Maatstaf, Vlaanderen, Gierik/NVT en De Nederlandse Poëzie van de 19de en 20ste eeuw in Duizend en Enige Gedichten.
Bij de poëzie van zijn bundel Linguisticum werden door Jan Walraven tien composities gemaakt, zowel voor piano als voor orgel. Deze muziek werd al in diverse landen op het concertpodium ten gehore gebracht. Tevens ontwierp Anne-Louise Beenen een choreografie die door danseres Madeleine Benjert regelmatig op de muziek van Jan Walraven wordt uitgevoerd.
Dankzij de organisatie “Double You” in Luxemburg was dit project diverse malen te zien tijdens de manifestatie Luxemburg Culturele Hoofdstad 1996.
Albert Hagenaars werkt momenteel met Bert Bevers aan De poëtische atlas der Nederlanden, een nu al legendarische bloemlezing van poëzie over alle Nederlandse en Vlaamse gemeenten, die bij Uitgeverij Atlas te Amsterdam gaat verschijnen.
Ook werkt hij aan een nieuwe verhalenbundel: Kraakbeen.
Als lector van Poëzie-uitgeverij WEL was hij nauw betrokken bij de productie van vele tientallen bundels.
25 augustus 2008
Cursiefje van Iris
HET GROTE ONBEKENDE
Dat ik kinderlijk aanhankelijk ben gebleven besef ik maar al te goed. Beste bewijs daarvan is mijn bewaard poëzieboek uit mijn jongemeisjesjaren. Heel wat mensen hebben er een stukje van hun lyrische ziel in blootgelegd. Hoe abstract die ook moge wezen: je raakt er niet op uitgekeken. Elkeen is gekomen, gaf het beste van zichzelf, en is daarna weer gegaan, zodat je verrijkt werd en tegelijk met heel wat vragen achterbleef. De kraaipoten om mijn ogen vertellen niets over het bestendig kinderlijk gevoel dat me voorwaarts drijft naar het grote onbekende. Niets over de zoektocht die ik onverminderd voortzet. Nog minder doen het de rimpels in mijn gezicht. Windvlagen en onvriendelijke luchtgeesten teisterden bij pozen de gevel van het surrealistisch huis dat ik sinds mijn geboorte bewoon. Ofschoon het heel wat heeft ingeboet aan frisheid is het nog lang niet bouwvallig. Het heeft veel binnenkamers waar het goed vertoeven is.
Dat ik geworden ben zoals ik ben heb ik grotendeels te danken aan mijn vader die mij heeft gevormd tot wie en wat ik ben. Op een warme nacht in de maand mei, toen de vogels allemaal tegelijk zwegen, gaf hij het op. Hij gaf het op voorgoed. Hij moést wel. Hij zal wel geweten hebben dat hij zijn taak tot een goed einde had gebracht. De oude keukenstoel, van waarop hij in zijn groentenhof zijn duiven en duivinnen gadesloeg, ging langer mee dan zijn spierwit zondagshemd waarin hij als een goede geest ten hemel steeg, al leek hij meer op een neergekogeld dier dat het onderspit moest delven na een lange klopjacht. Je vraagt je af waar zijn lichte klompen zijn gebleven, en die bruine stoel waarop hij zijn melancholisch filosofische overpeinzingen zat te overpeinzen.
Met elke dag die voorbijgaat gelijk je meer en meer op hem. Naast zijn lach heb je ook zijn melancholie geërfd. Je durft soms ook wel eens de vlerken laten hangen. Vooral datgene wat je het meeste mist speelt je de grootste parten, al kun je dat gemis niet precies omschrijven, nog veel minder erover praten. Misschien mis je de moed om in je diepste binnenste te laten kijken wanneer iemand geneigd is je beter te leren kennen? Misschien mis je de moed om de andere te vragen zich als gelijkgezinde op te stellen om dieper op de dingen te kunnen ingaan? Bij degenen die je méér dan zo maar een heel klein beetje gevoelswarmte spenderen komt je spontaniteit meteen bovendrijven, die tegelijk je zwakkere kant betoont. Daarom toon je alleen maar je buitenkant al denk je vluchtig: bekijk aub ook een keertje mijn binnenkant. Eens dit vriendelijk masker opgezet ga je praten, zoveel dat je je in je eigen woorden verslikt, en lachen, zodat je er zelf van opschrikt. Maar als je goed luistert hoor je, dat je je zwijgen niet uit zijn slaap hebt gewekt, en dit van je gesprekspartner al evenmin, ook al stelde je hem de vraag: Als ik zou doodgaan deze zomer zou ik dan genoeg antwoord zijn?
Het zwijgen slaapt verder tot Het Grote Onbekende zich openbaart of zich kenbaar zal maken. Tot de vraag zal beantwoord zijn die je gesteld hebt. Tot je de vraag zal hebben beantwoord die je bent. Misschien kom je dan tot het besef dat het leven vraag en antwoord tegelijk is, en dat alle gemis -samen met vele andere nog te ontwarren draden- erin verweven zit.
Zie ook: http://www.coquelicot.com.py/
Schrijver: Iris Van de Casteele, 22-08-2008
iris.aguirretigo.com.py
Dat ik kinderlijk aanhankelijk ben gebleven besef ik maar al te goed. Beste bewijs daarvan is mijn bewaard poëzieboek uit mijn jongemeisjesjaren. Heel wat mensen hebben er een stukje van hun lyrische ziel in blootgelegd. Hoe abstract die ook moge wezen: je raakt er niet op uitgekeken. Elkeen is gekomen, gaf het beste van zichzelf, en is daarna weer gegaan, zodat je verrijkt werd en tegelijk met heel wat vragen achterbleef. De kraaipoten om mijn ogen vertellen niets over het bestendig kinderlijk gevoel dat me voorwaarts drijft naar het grote onbekende. Niets over de zoektocht die ik onverminderd voortzet. Nog minder doen het de rimpels in mijn gezicht. Windvlagen en onvriendelijke luchtgeesten teisterden bij pozen de gevel van het surrealistisch huis dat ik sinds mijn geboorte bewoon. Ofschoon het heel wat heeft ingeboet aan frisheid is het nog lang niet bouwvallig. Het heeft veel binnenkamers waar het goed vertoeven is.
Dat ik geworden ben zoals ik ben heb ik grotendeels te danken aan mijn vader die mij heeft gevormd tot wie en wat ik ben. Op een warme nacht in de maand mei, toen de vogels allemaal tegelijk zwegen, gaf hij het op. Hij gaf het op voorgoed. Hij moést wel. Hij zal wel geweten hebben dat hij zijn taak tot een goed einde had gebracht. De oude keukenstoel, van waarop hij in zijn groentenhof zijn duiven en duivinnen gadesloeg, ging langer mee dan zijn spierwit zondagshemd waarin hij als een goede geest ten hemel steeg, al leek hij meer op een neergekogeld dier dat het onderspit moest delven na een lange klopjacht. Je vraagt je af waar zijn lichte klompen zijn gebleven, en die bruine stoel waarop hij zijn melancholisch filosofische overpeinzingen zat te overpeinzen.
Met elke dag die voorbijgaat gelijk je meer en meer op hem. Naast zijn lach heb je ook zijn melancholie geërfd. Je durft soms ook wel eens de vlerken laten hangen. Vooral datgene wat je het meeste mist speelt je de grootste parten, al kun je dat gemis niet precies omschrijven, nog veel minder erover praten. Misschien mis je de moed om in je diepste binnenste te laten kijken wanneer iemand geneigd is je beter te leren kennen? Misschien mis je de moed om de andere te vragen zich als gelijkgezinde op te stellen om dieper op de dingen te kunnen ingaan? Bij degenen die je méér dan zo maar een heel klein beetje gevoelswarmte spenderen komt je spontaniteit meteen bovendrijven, die tegelijk je zwakkere kant betoont. Daarom toon je alleen maar je buitenkant al denk je vluchtig: bekijk aub ook een keertje mijn binnenkant. Eens dit vriendelijk masker opgezet ga je praten, zoveel dat je je in je eigen woorden verslikt, en lachen, zodat je er zelf van opschrikt. Maar als je goed luistert hoor je, dat je je zwijgen niet uit zijn slaap hebt gewekt, en dit van je gesprekspartner al evenmin, ook al stelde je hem de vraag: Als ik zou doodgaan deze zomer zou ik dan genoeg antwoord zijn?
Het zwijgen slaapt verder tot Het Grote Onbekende zich openbaart of zich kenbaar zal maken. Tot de vraag zal beantwoord zijn die je gesteld hebt. Tot je de vraag zal hebben beantwoord die je bent. Misschien kom je dan tot het besef dat het leven vraag en antwoord tegelijk is, en dat alle gemis -samen met vele andere nog te ontwarren draden- erin verweven zit.
Zie ook: http://www.coquelicot.com.py/
Schrijver: Iris Van de Casteele, 22-08-2008
iris.aguirretigo.com.py
24 augustus 2008
De wetten van emotie
Bindwijze Paperback
Omvang 432 p.
ISBN 9035132320
Prijs € 29,95
Verwacht januari 2008
Fonds Nederlandse non-fictie
De wetten van emotie - Nico H. Frijda
De wetten van emotie bespreekt de inzichten die tien jaar wetenschappelijk onderzoek naar emoties hebben opgeleverd. Het werkt de emotietheorie van Nico Frijda’s standaardwerk De emoties uit, en onderzoekt de elementaire mechanismen waaruit emotionele verschijnselen zoals gevoelens, gedrag, expressies en verlangens ontstaan.
De auteur verdedigt het standpunt dat een emotie het best als een passie beschouwd kan worden: een verandering in aandrang om de betrekkingen van een mens tot de wereld, anderen of zichzelf te veranderen of te behouden, en die het denken en doen bepaalt. Ook gaat Frijda in op onderbelichte onderwerpen zoals de aard van impulsief gedrag, het verloop van emoties in de tijd en het feit dat emoties mensen dingen laten doen waarvan ze zelf weten dat het onverstandig is. Frijda geeft inzicht in complexe emotionele domeinen zoals seksuele emoties, wraak en de sterke behoefte om mensen en gebeurtenissen uit het verleden te herdenken.
De wetten van emotie zal sociale, cognitieve en ontwikkelingspsychologen aanspreken, maar ook sociale wetenschappers, filosofen, neurologen en iedereen die verder geïnteresseerd is in het menselijke doen en voelen.
Wendy Leyn
Omvang 432 p.
ISBN 9035132320
Prijs € 29,95
Verwacht januari 2008
Fonds Nederlandse non-fictie
De wetten van emotie - Nico H. Frijda
De wetten van emotie bespreekt de inzichten die tien jaar wetenschappelijk onderzoek naar emoties hebben opgeleverd. Het werkt de emotietheorie van Nico Frijda’s standaardwerk De emoties uit, en onderzoekt de elementaire mechanismen waaruit emotionele verschijnselen zoals gevoelens, gedrag, expressies en verlangens ontstaan.
De auteur verdedigt het standpunt dat een emotie het best als een passie beschouwd kan worden: een verandering in aandrang om de betrekkingen van een mens tot de wereld, anderen of zichzelf te veranderen of te behouden, en die het denken en doen bepaalt. Ook gaat Frijda in op onderbelichte onderwerpen zoals de aard van impulsief gedrag, het verloop van emoties in de tijd en het feit dat emoties mensen dingen laten doen waarvan ze zelf weten dat het onverstandig is. Frijda geeft inzicht in complexe emotionele domeinen zoals seksuele emoties, wraak en de sterke behoefte om mensen en gebeurtenissen uit het verleden te herdenken.
De wetten van emotie zal sociale, cognitieve en ontwikkelingspsychologen aanspreken, maar ook sociale wetenschappers, filosofen, neurologen en iedereen die verder geïnteresseerd is in het menselijke doen en voelen.
Wendy Leyn
15 augustus 2008
Kunstgalerij Mens & Natuur nodigt uit...
________________________________________________________
Kunstgalerij Mens & Natuur
Kunstgalerij Mens & Natuur
Vrijdag 22 augustus 2008 om 20 uur - Kleinkunstconcert Guido Cassiman: Alles is één!
Guido Cassiman heeft de jongste jaren een eigen chansonrepertoire opgebouwd : Nederlandstalige maar ook Franse en Engelse luisterliedjes als gekristalliseerde levensinzichten. Zijn kleinkinderen, zijn band met de
natuur, de zin van pijn en lijden, liefde, verstilling en innerlijke vreugde, zijn thema's die hij met toewijding en overgave bezingt. De inspiratiebron waaruit zijn bezieling spruit, is zijn sterk aanvoelen van de eenheid van alles. Daarover schrijft hijzelf : "Mijn liedjes zingen over de universele Liefde die alles en iedereen verbindt, over de rijkdom van verscheidenheid en de weelde van eenheid." Guido concerteert samen met zijn vrienden Wim Van Aelst (keyboards) en Sylvia Witters (zang en dwarsfluit).
Meer over Guido Cassiman op www.wonderwaves.be
Toegang: 10.00 euro. Best reserveren door het sturen van een e-mail naar arnold.eloy@skynet.be
_________________________________________________________
Een Zomerkermis-activiteit
in Sint-Martens-Latem
Kunstgalerij Mens & Natuur
Maenhoutstraat 75a - 9830 Sint-Martens-Latem
nodigt U van harte uit op de
OPENINGSNAMIDDAG
met receptie
ZATERDAG 23 augustus van 14:00 tot 20:00 uur
TENTOONSTELLING
23 augustus – 5 oktober 2008
Geert De Kockere
Staaltjes natuur - Moving nature
Natuurfotografie en litenatuurtjes
Geert De Kockere (°1962) publiceerde al 75 boeken voor kinderen, jongeren en volwassenen en werd daar meermaals nationaal en internationaal voor bekroond. In zijn grote tuin in Gierle bloeide zijn liefde voor de natuur die hij als jongere al had weer helemaal open. In die grote studio ging hij met een
macrolens op zoek naar wat vaak moeilijk of niet te zien is. Of wat zich tussen de struiken en onder bladeren schuilhoudt. Een wondere wereld vol poëzie, kleuren en vormen. Met zijn foto's wil hij niet registreren of informeren, hij wil beroeren, een verhaal vertellen. Hij is voortdurend op zoek naar kleuren en vormen in de natuur. Naar de poëzie. Naar de humor ook. Om de beelden te presenteren, ontwierp hij zijn eigen frames uit weervast staal. De foto's worden geprint op canvas en zwevend ingelijst. Als 'staaltjes natuur'.
Geert De Kockere schrijft ook litenatuurtjes. Dat zijn kleine, poëtische teksten over de natuur. Meestal met een woordspeling en een knipoog naar de mens. Relativerend, filosoferend. Hij laat ze ook uit platen weervast staal snijden, zodat hij in een tuin, in een natuurgebied of als staptegels op de grond de toevallige gasten of bezoekers met zijn poëzie kan verwonderen.
Openingsuren Galerie:
donderdag-, vrijdag-, zaterdag- en zondagnamiddag 14:00 t.e.m. 18:00 uur en op afspraak.
http://www.mens-en-natuur.com/ - www.man-and-nature.com
In de Galerie permanent werk van:
Miejef Callaert, Hilde Geelen, George Hezemans, Olga Gorokhova
Organisatie:
Arnold Eloy, Maenhoutstraat 75a, 9830 Sint-Martens-Latem.
Kunstgalerij Mens & Natuur
Maenhoutstraat 75a - 9830 Sint-Martens-Latem
nodigt U van harte uit op de
OPENINGSNAMIDDAG
met receptie
ZATERDAG 23 augustus van 14:00 tot 20:00 uur
TENTOONSTELLING
23 augustus – 5 oktober 2008
Geert De Kockere
Staaltjes natuur - Moving nature
Natuurfotografie en litenatuurtjes
Geert De Kockere (°1962) publiceerde al 75 boeken voor kinderen, jongeren en volwassenen en werd daar meermaals nationaal en internationaal voor bekroond. In zijn grote tuin in Gierle bloeide zijn liefde voor de natuur die hij als jongere al had weer helemaal open. In die grote studio ging hij met een
macrolens op zoek naar wat vaak moeilijk of niet te zien is. Of wat zich tussen de struiken en onder bladeren schuilhoudt. Een wondere wereld vol poëzie, kleuren en vormen. Met zijn foto's wil hij niet registreren of informeren, hij wil beroeren, een verhaal vertellen. Hij is voortdurend op zoek naar kleuren en vormen in de natuur. Naar de poëzie. Naar de humor ook. Om de beelden te presenteren, ontwierp hij zijn eigen frames uit weervast staal. De foto's worden geprint op canvas en zwevend ingelijst. Als 'staaltjes natuur'.
Geert De Kockere schrijft ook litenatuurtjes. Dat zijn kleine, poëtische teksten over de natuur. Meestal met een woordspeling en een knipoog naar de mens. Relativerend, filosoferend. Hij laat ze ook uit platen weervast staal snijden, zodat hij in een tuin, in een natuurgebied of als staptegels op de grond de toevallige gasten of bezoekers met zijn poëzie kan verwonderen.
Openingsuren Galerie:
donderdag-, vrijdag-, zaterdag- en zondagnamiddag 14:00 t.e.m. 18:00 uur en op afspraak.
http://www.mens-en-natuur.com/ - www.man-and-nature.com
In de Galerie permanent werk van:
Miejef Callaert, Hilde Geelen, George Hezemans, Olga Gorokhova
Organisatie:
Arnold Eloy, Maenhoutstraat 75a, 9830 Sint-Martens-Latem.
T.0496-805799 - E-mail: arnold.eloy@skynet.be
13 augustus 2008
Over de dingen die blijven
Over de dingen die blijven
Ik heb voetafdrukken genomen en doorgelicht
later begrepen wat er stond.
Met weinig zei mijn zoon te elfder ure: ik moet gaan
al lag dit verzonnen in de tijd
toch hebben wij er een week tevoren
nog samen over gezwegen.
Hij over dingen die het moment bezeerden:
willen doorgaan – anders – elders
ik om het weinige als: appelgaard – thuis
en vooral vertrouwen dat deze dingen blijven.
Bij mijn weten ook de zachte voetkussen
van een jonge wolf
Jenny Dejager
Ik heb voetafdrukken genomen en doorgelicht
later begrepen wat er stond.
Met weinig zei mijn zoon te elfder ure: ik moet gaan
al lag dit verzonnen in de tijd
toch hebben wij er een week tevoren
nog samen over gezwegen.
Hij over dingen die het moment bezeerden:
willen doorgaan – anders – elders
ik om het weinige als: appelgaard – thuis
en vooral vertrouwen dat deze dingen blijven.
Bij mijn weten ook de zachte voetkussen
van een jonge wolf
Jenny Dejager
11 augustus 2008
Cursiefje van Iris
VERLIEFD TOT OVER DE OREN
Voortdurend verliefd zijn is een verschrikkelijk iets. Het is een besmettelijk virus dat je bijt wanneer je er het minst op voorbereid bent. Wie verliefd is tot over de oren verraadt meteen zichzelf. Beter gezegd: de ogen verraden de verliefde; ze glanzen te zalig om zoveel geluk, of ze tranen te vaak om de onbeantwoorde verzuchting. De zwarte randen eronder spreken boekdelen. Je kunt aan niets anders denken, je hebt geen trek meer in voedsel. Je maakt jezelf tot idioot. Het lijkt wel alsof een vlam je aan het verteren is.
Ofschoon men op alles en iedereen terstond zou kunnen verliefd worden, zelfs op een grasspriet of op een afgebeuld paard, gaat het in het algemeen toch om de man/vrouw situatie, en omgekeerd. Er zitten oneindig veel harten geplaagd met dit onuitroeibare virus. Hoeveel er dagelijks door aangestoken worden weet niemand. Er worden nochtans statistieken opgemaakt over alles en nog wat, maar over deze ziekte raakt weinig bekend. Zelfs gespecialiseerde meningvorsers zwijgen haar dood. Niets blijkt opgewassen te zijn tegen deze kwaal, geen medicijnen en geen kwakzalvers. Degenen die met het virus van voortdurende verliefdheid geplaagd zitten, laten telkens weer hun ogen vallen op degene die allerminst bij hun temperament en verzuchtingen past. Ofschoon ze er zich rekenschap van geven dat ze de os en de ezel voor dezelfde ploeg aan het spannen zijn, geven ze niet op. Meteen komt heel wat liefdesverdriet om de hoek kijken, of verterende passie, hetgeen nog veel erger is, want die brandt nog harder. En toch bestaat het dat het vreselijk virus een mens kan vrolijk stemmen. Af en toe hoort men iemand praten die nog wat anders kan dan bazelen. Iemand die een sappige taal spreekt, en zich geen snars aantrekt van wat anderen ervan denken. De warme stem van zo een gezellige man viel te beluisteren op de radio. Uit het gesprek viel af te leiden dat het virus van de verliefdheid zelfs de doden niet met rust laat; ze op de ene of ander manier weet te pakken. De geïnterviewde had het over zijn overleden oom, wiens nagelaten dagboeken een bron van vreugde blijkt te zijn. De humorvolle professor maakte met pen en inkt het virus van zijn oom weer levend door een boeiend boek te schrijven. Het had als titel kunnen hebben: De ontelbare verliefdheden van een man. De juiste titel ontgaat me, omdat ik het te druk had hem te noteren. Omdat ik zoveel van mezelf in het verhaal herkende, had ik de handen vol om de tranen te drogen die over mijn wangen liepen van de slappe lach; een lachbui die niet te stuiten was.
Ja, het bestaat. Een echte universiteitsprofessor, die goed gehumeurd aanstekelijk kan lachen en vertellen. Zolang dit soort professoren tot de onsterfelijke auteurs gerekend wordt, leven we op hoop. Het boek ga ik me proberen aanschaffen: Telkens wanneer mijn illusies bloeien is de titel, of iets dergelijks.
Ik wil eindelijk achterhalen hoe het komt, dat ik altijd opnieuw gebeten werd door dit virus. Hoe het komt dat ik altijd aan die ene ongeneeslijke kwaal heb geleden die, hoe men het ook draait of keert, onder de noemer kalverliefde valt. Hoeft er nog aan toegevoegd dat anderzijds zo een virus ook zijn gezonde, verjongende trekjes heeft?
Schrijver: Iris Van de Casteele, 10-08-2008
iris.aguirretigo.com.py
Voortdurend verliefd zijn is een verschrikkelijk iets. Het is een besmettelijk virus dat je bijt wanneer je er het minst op voorbereid bent. Wie verliefd is tot over de oren verraadt meteen zichzelf. Beter gezegd: de ogen verraden de verliefde; ze glanzen te zalig om zoveel geluk, of ze tranen te vaak om de onbeantwoorde verzuchting. De zwarte randen eronder spreken boekdelen. Je kunt aan niets anders denken, je hebt geen trek meer in voedsel. Je maakt jezelf tot idioot. Het lijkt wel alsof een vlam je aan het verteren is.
Ofschoon men op alles en iedereen terstond zou kunnen verliefd worden, zelfs op een grasspriet of op een afgebeuld paard, gaat het in het algemeen toch om de man/vrouw situatie, en omgekeerd. Er zitten oneindig veel harten geplaagd met dit onuitroeibare virus. Hoeveel er dagelijks door aangestoken worden weet niemand. Er worden nochtans statistieken opgemaakt over alles en nog wat, maar over deze ziekte raakt weinig bekend. Zelfs gespecialiseerde meningvorsers zwijgen haar dood. Niets blijkt opgewassen te zijn tegen deze kwaal, geen medicijnen en geen kwakzalvers. Degenen die met het virus van voortdurende verliefdheid geplaagd zitten, laten telkens weer hun ogen vallen op degene die allerminst bij hun temperament en verzuchtingen past. Ofschoon ze er zich rekenschap van geven dat ze de os en de ezel voor dezelfde ploeg aan het spannen zijn, geven ze niet op. Meteen komt heel wat liefdesverdriet om de hoek kijken, of verterende passie, hetgeen nog veel erger is, want die brandt nog harder. En toch bestaat het dat het vreselijk virus een mens kan vrolijk stemmen. Af en toe hoort men iemand praten die nog wat anders kan dan bazelen. Iemand die een sappige taal spreekt, en zich geen snars aantrekt van wat anderen ervan denken. De warme stem van zo een gezellige man viel te beluisteren op de radio. Uit het gesprek viel af te leiden dat het virus van de verliefdheid zelfs de doden niet met rust laat; ze op de ene of ander manier weet te pakken. De geïnterviewde had het over zijn overleden oom, wiens nagelaten dagboeken een bron van vreugde blijkt te zijn. De humorvolle professor maakte met pen en inkt het virus van zijn oom weer levend door een boeiend boek te schrijven. Het had als titel kunnen hebben: De ontelbare verliefdheden van een man. De juiste titel ontgaat me, omdat ik het te druk had hem te noteren. Omdat ik zoveel van mezelf in het verhaal herkende, had ik de handen vol om de tranen te drogen die over mijn wangen liepen van de slappe lach; een lachbui die niet te stuiten was.
Ja, het bestaat. Een echte universiteitsprofessor, die goed gehumeurd aanstekelijk kan lachen en vertellen. Zolang dit soort professoren tot de onsterfelijke auteurs gerekend wordt, leven we op hoop. Het boek ga ik me proberen aanschaffen: Telkens wanneer mijn illusies bloeien is de titel, of iets dergelijks.
Ik wil eindelijk achterhalen hoe het komt, dat ik altijd opnieuw gebeten werd door dit virus. Hoe het komt dat ik altijd aan die ene ongeneeslijke kwaal heb geleden die, hoe men het ook draait of keert, onder de noemer kalverliefde valt. Hoeft er nog aan toegevoegd dat anderzijds zo een virus ook zijn gezonde, verjongende trekjes heeft?
Schrijver: Iris Van de Casteele, 10-08-2008
iris.aguirretigo.com.py
9 augustus 2008
Ontmoetingsdag 50 Meesterdichters van de Lage Landen bij de zee
INTERNATIONAAL NEDERLANDSTALIG DICHTERSGENOOTSCHAP
DE 50 MEESTERDICHTERS VAN DE LAGE LANDEN BIJ DE ZEE
onder het voorzitterschap van Thierry Deleu
Zandzeggelaan 18-102 - B-8670 Oostduinkerke (België) - 0478/745498
thierry.deleu@skynet.be
VOORSTELLING VAN HET EERSTE JAARBOEK
DE 50 MEESTERDICHTERS VAN DE LAGE LANDEN BIJ DE ZEE
op woensdag, 3 december 2008, om 16.30 u., in de raadzaal van het (nieuwe)
Gemeentehuis van Koksijde,
Zeelaan 303, te 8670 Koksijde
Programma:
16.30 u. Verwelkoming door burgemeester Marc Vanden Bussche
16.45 u. Voordracht gedichten door Ilse Chamon, woordkunstenares
17.20 u. Referaat over “De kleine auteur in de grote wereld
van de (Nederlandstalige) literatuur” door Thierry Deleu, auteur
17.45 u. Overhandiging van de jaarboeken
+ receptie aangeboden door het gemeentebestuur van Koksijde
Voor de gegadigden is er mogelijkheid om tegen een bescheiden bijdrage te tafelen in de gerenommeerde Hotelschool Ter Duinen Koksijde
20 € all-in
(aperitief, voor- en hoofdgerecht, dessert, koffie, water en wijn)
Bon opsturen aan Thierry Deleu, Zandzeggelaan 18-102 te 8670 Oostduinkerke of mailen naar thierry.deleu@skynet.be vóór 25 november!
Ondergetekende, ………………………………………………………………………………
Adres: ………………………………………………………………………………………….......
DE 50 MEESTERDICHTERS VAN DE LAGE LANDEN BIJ DE ZEE
onder het voorzitterschap van Thierry Deleu
Zandzeggelaan 18-102 - B-8670 Oostduinkerke (België) - 0478/745498
thierry.deleu@skynet.be
VOORSTELLING VAN HET EERSTE JAARBOEK
DE 50 MEESTERDICHTERS VAN DE LAGE LANDEN BIJ DE ZEE
op woensdag, 3 december 2008, om 16.30 u., in de raadzaal van het (nieuwe)
Gemeentehuis van Koksijde,
Zeelaan 303, te 8670 Koksijde
Programma:
16.30 u. Verwelkoming door burgemeester Marc Vanden Bussche
16.45 u. Voordracht gedichten door Ilse Chamon, woordkunstenares
17.20 u. Referaat over “De kleine auteur in de grote wereld
van de (Nederlandstalige) literatuur” door Thierry Deleu, auteur
17.45 u. Overhandiging van de jaarboeken
+ receptie aangeboden door het gemeentebestuur van Koksijde
Voor de gegadigden is er mogelijkheid om tegen een bescheiden bijdrage te tafelen in de gerenommeerde Hotelschool Ter Duinen Koksijde
20 € all-in
(aperitief, voor- en hoofdgerecht, dessert, koffie, water en wijn)
Bon opsturen aan Thierry Deleu, Zandzeggelaan 18-102 te 8670 Oostduinkerke of mailen naar thierry.deleu@skynet.be vóór 25 november!
Ondergetekende, ………………………………………………………………………………
Adres: ………………………………………………………………………………………….......
- zal aanwezig zijn op de voorstelling van het eerste jaarboek van “De 50 Meesterdichters van de Lage Landen bij de zee” met ….. personen.
- zal niet aanwezig zijn op de voorstelling.
- indien de dichter tot “De 50 Meesterdichters” behoort,
zullen zijn/haar 3ex. van het jaarboek na overschrijving worden
opgestuurd (13 € + 2 € porto per ex.). - Rekeningnummer: 000-0900214-54 van Thierry Deleu.
- zal aanzitten aan een democratisch banket in Hotelschool Ter Duinen Koksijde (warm aanbevolen), met ….. personen.
Handtekening,
4 augustus 2008
Aanbevolen voor schrijvers!
Martine & Hans, gastvrouw en -heer
"Les Tilleuls"
Maison d ‘Hôtes de Charme, 12100 Millau (Saint Georges de Luzençon) Tel/Fax : (00.33)05.65.62.47.38
info@lestilleuls.net
http://www.lestilleuls.net/
Wie in de aarde graaft
Wie in de aarde graaft
Wie in de aarde graaft, vindt water,
wie in zijn hart graaft, vindt tranen,
toch heb ik altijd mijn hart gevolgd,
de vruchten van de aarde naast mij gelegd,
mij niet bekommerd om wat ik heb,
maar gepronkt met wie ik ben, hebben
is een verovering, zijn is kunst,
wie veel bezit beschikt over weinig
dat mij uitnodigt tot een blik,
mijn soulmates leven in het Rijk
der Zinnen waar het Licht nooit dooft,
waar ik vrienden tel om wie ik ben.
Thierry Deleu
Wie in de aarde graaft, vindt water,
wie in zijn hart graaft, vindt tranen,
toch heb ik altijd mijn hart gevolgd,
de vruchten van de aarde naast mij gelegd,
mij niet bekommerd om wat ik heb,
maar gepronkt met wie ik ben, hebben
is een verovering, zijn is kunst,
wie veel bezit beschikt over weinig
dat mij uitnodigt tot een blik,
mijn soulmates leven in het Rijk
der Zinnen waar het Licht nooit dooft,
waar ik vrienden tel om wie ik ben.
Thierry Deleu
1 augustus 2008
Poet-Tree Gedichtendag
In Bergen (NH) wordt op dinsdag 12 augustus 2008 voor de tweede keer de Poet-Tree Gedichtendag gehouden. De dag begint om 11.00 uur bij de gedichtenboom op het Plein voor de VVV. Vanaf dat moment dompelt Bergen zich in de poëzie.
In de gedichtenboom hangen gedichten die vanaf 5 augustus in speciale gedichtenbussen gedeponeerd kunnen worden. Het publiek kan gedichten plukken en die ’s avonds voordragen op het kleinste podium van Europa in Culinair Gorter/Hotel 1900. De gedichten worden gebundeld in een Poet-Tree boekje.
Gedurende de dag kan het publiek in Bergen genieten van diverse voordrachten, performance, muziek, gedichtenworkshops en andere onverwachte gebeurtenissen op onvoorziene plaatsen.
Vanaf 20.00 uur vangt het open podium aan in Culinair Gorter/Hotel 1900 aan de Breelaan 26 te Bergen.
De toegang is gratis.
Gastheer is Arij van der Vliet.
Hartelijke groet,
Jet van Swieten
Voor meer informatie kunnen belangstellenden terecht bij www.vvvbergen.com.
In de gedichtenboom hangen gedichten die vanaf 5 augustus in speciale gedichtenbussen gedeponeerd kunnen worden. Het publiek kan gedichten plukken en die ’s avonds voordragen op het kleinste podium van Europa in Culinair Gorter/Hotel 1900. De gedichten worden gebundeld in een Poet-Tree boekje.
Gedurende de dag kan het publiek in Bergen genieten van diverse voordrachten, performance, muziek, gedichtenworkshops en andere onverwachte gebeurtenissen op onvoorziene plaatsen.
Vanaf 20.00 uur vangt het open podium aan in Culinair Gorter/Hotel 1900 aan de Breelaan 26 te Bergen.
De toegang is gratis.
Gastheer is Arij van der Vliet.
Hartelijke groet,
Jet van Swieten
Voor meer informatie kunnen belangstellenden terecht bij www.vvvbergen.com.
Abonneren op:
Posts (Atom)